Economía do Perú
| Economía do Peru | |
|---|---|
| Moeda | Nuevo sol |
| Organizacións comerciais de que fai parte | OMC, Unasur, CAN, APEC, Mercosur (asociado) |
| Datos estatísticos[1] | |
| PIB | 253,4 mil millóns (2009) |
| Posición do PIB | 45ª no mundo[2] |
| Crecemento do PIB | 1% (2009) |
| PIB per cápita | $ 8.600 (2009) |
| PIB por sector | agricultura 8,2%, industria 25,1%, comercio e servizos 54,5% (2009) |
| Inflación | 1,2% (2009) |
| Poboación abaixo da liña da pobreza | 44,5% (2006) |
| Total da forza de traballo | 10,26 millóns (2009) |
| Forza de traballo por sector | agricultura 0,7%, industria 23,8%, comercio e servizos 75,5% (2005) |
| Desemprego | 9% (2009) |
| Industrias | minaría e refino de metais, aceiro, fabricación de metais, extración e refino de petróleo, gas natural, pesca e procesamento de pescado, textis, roupas, procesamento de alimentos |
| Parcerías comerciais[1] | |
| Exportacións | 23,07 mil millóns (2009) |
| Produtos de exportación | cobre, ouro, zinc, petróleo cru e produtos de petróleo, café, patacas, espárragos, textis, produtos de peixe, |
| Principais mercados | Estados Unidos 20%, República Popular de China 15,2%, Canadá 8,3%, Xapón 7%, Chile 5,8%, Brasil 4,2% (2008) |
| Importacións | 20,3 mil millóns (2009) |
| Principais produtos importados | produtos de petróleo, plásticos, máquinas, vehículos, ferro e aceiro, trigo, papel, |
| Principais mercados | Estados Unidos 23,4%, República Popular de China 10,5%, Brasil 8,7%, Ecuador 6,4%, Chile 5%, Arxentina 5%, México 4,5% (2008) |
| Finanzas públicas[1] | |
| Débeda externa | 30,04 mil millóns (2009) |
| Receitas | 33,55 mil millóns (2009) |
| Despesas | 37,97 mil millóns (2009) |
A economía do Perú é un reflexo da súa variada xeografía - un litoral árido, a Cordilleira dos Andes máis ao interior, e a selva Amazónica que se estende ata a fronteira con Colombia e Brasil. O país ten abundantes recursos mineraIs nas rexións de montaña, e o seu litoral é rico en peixe[1]. Tradicionalmente, o país baseouse tradicionalmente na explotación, procesamento e exportación de recursos naturais, principalmente mineiros, agrícolas e pesqueiros. Porén, nos últimos anos obsérvase unha moi importante diversificación e un notable crecemento en sectores como agroindustria, servizos e industrias lixeiras, con importante valor agregado[1].
A maioría dos peruanos vivían da explotación, transformación e exportación dos recursos naturais, da agricultura e dos servizos. As políticas de industrialización realizados nos 50, 60 e sobre todo os 70, baseados na substitución de importacións, tiveron un efecto pouco notable. A forte crise económica de finais dos 80, agudizou aínda máis os problemas, ata a aplicación dunha drástica política de apertura neoliberal e correción das contas fiscais nos 90, o cal permitiu o crecimento económico do país.
Logo de máis de 15 anos de aplicación de devanditas medidas económicas, e fronte a unha economía mundial en expansión, empezaron a aparecer resultados positivos apoiados pola conxuntura internacional, pero tamén por un adecuado ordenamento nas contas internas: a economía creceu máis de 4% ao ano entre o 2002 e o 2006, cunha taxa de cambio estable e unha baixa inflación. O crecemento saltou para 9% ao ano entre o 2007 e 2008, axudado por álzaa dos prezos internacionais dos metais e as agresivas políticas de liberalización[1]. As exportacións fixérono en máis de 27% chegando a US$31,500 millóns, o investimento privado e pública alcanzou o 21% do PIB, as reservas internacionais netas (incluído o ouro) chegaron aos US$35,131 millóns, os ingresos do Estado por recaudación de impostos aumentaron en 33%, a débeda respecto ao PIB reduciuse fortemente do 50% o 2000 ao 24% o 2008, e o orzamento nacional creceu en 50% nos últimos cinco anos, ata chegar aos US$32,500 millóns. Con todo, o 2009 houbo unha caída do crecemento para 1%, como resultado da recesión mundial. O rápido crecemento do país axudou a reducir en 15% a pobreza desde o 2002, a pesar do desemprego permanecer alto[1].
