Arrefriado

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Arrefriado
Clasificación e recursos externos

Superficie molecular do rinovirus o tipo de virus máis implicado como causante dos arrefriados.
ICD-10 J00.0
ICD-9 460
DiseasesDB 31088
MedlinePlus 000678
eMedicine aaem/118
MeSH D003139

O arrefriado é unha enfermidade infecciosa viral leve do sistema respiratorio superior que afecta a persoas de todas as idades, altamente contaxiosa, causada fundamentalmente por rinovirus e coronavirus.

Características[editar | editar a fonte]

Os síntomas principais son esbirros, secreción nasal, dor de cabeza, pingueira e conxestión nasal, ollos que choran, picor, dor ou flema na gorxa, tose, canseira e unha sensación de malestar xeral. É unha das enfermidades máis comúns que, polo xeral, dura entre 3 e 10 días. Aínda que o arrefriado común non ten cura, os síntomas xeralmente resólvense espontaneamente en 7 a 10 días, con algúns síntomas que poden permanecer até por tres semanas.

O arrefriado é distinto da gripe, unha infección viral máis grave do tracto respiratorio que mostra síntomas adicionais:[1] febre en aumento, tremores e dores musculares, aínda cando moitas persoas confunden ambos os termos.

Non existe un tratamento específico para o catarro común alén do coidado dos síntomas, polo que leva ao uso frecuente de medicamentos de venda libre, de prescrición e remedios alternativos. O dextrometorfano adoita ser beneficioso en adultos con tose, pero a súa efectividade non foi demostrada en nenos e adolescentes.[2]

Non se demostrou con certeza se a codeína é eficaz para tratar a tose causada polo arrefriado común. Aínda que a hidrocodona indícase amplamente a pacientes arrefriados e demostrouse que é eficaz para a tose noutras enfermidades, non foi estudado ben en pacientes con arrefriados.

Os desconxestionantes nasais orais e intranasales demostraron ser capaces de aliviar os síntomas nasais con rapidez e poden usarse en adolescentes e adultos por até tres días. Os antihistamínicos poden mellorar modestamente os síntomas en adultos, con todo, os beneficios deben sopesarse os posíbeis efectos secundarios. antihistamínicos non sedantes máis novos non son eficaces contra a tose. O ipratropio tópico, alivia os síntomas nasais en nenos maiores e adultos. Os antibióticos non demostraron mellorar os síntomas ou acurtar a duración do trastorno. Non se recomendan certas terapias complementarias e alternativas, incluíndo o uso de Echinacea e zinc, para o tratamento dos síntomas do arrefriado común. En contra da crenza popular, a vitamina C non reduce nin prevén os síntomas da enfermidade.

Epidemioloxía[editar | editar a fonte]

O arrefriado común afecta ás vías respiratorias superiores.

O arrefriado común é unha enfermidade de orixe viral e a epidemioloxía é, polo tanto, a propia dese tipo de enfermidades. As infeccións do tracto respiratorio superior son moi comúns e constitúen un dos cinco diagnósticos máis frecuentes nas visitas de atención médica ambulatoria.[3] Malia tratarse de infeccións leves, autolimitada e de curta duración, son a principal causa de morbilidade aguda no absentismo laboral e escolar.[4]

Algúns factores que inflúen na gravidade dos síntomas son: o estrés psicolóxico e as carencias socieconómicas.[5] Ademais, unha saúde débil en xeral ou outras condicións preexistentes, como as alerxias, poden agravarse debido a unha infección. O persoal de saúde, incluíndo o odontolóxico ten un risco, polo menos potencial, de enfermar dunha enfermidade respiratoria como o arrefriado común, a gripe, etc.[6]

A mellor forma de evitar os arrefriados é manter o sistema inmunitario en condicións óptimas: durmindo o suficiente para sentirse descansado, reducindo o estrés, levando unha alimentación adecuada e evitando o exceso de consumo de alcohol.

Factores de risco[editar | editar a fonte]

O pasar tempo nun lugar pechado con persoas infectadas ou en contacto próximo cunha persoa infectada aumenta o risco de contraer un arrefriado. O catarro común é unha infección transmitida por pingas, o que significa que se transmite principalmente a través da inhalación de pequenas partículas que emite a persoa infectada cando tose, estornuda, ou exhala.

A pouca humidade ambiental aumenta as taxas de transmisión viral. Unha teoría é que o aire seco provoca a evaporación de auga, o que permite que pequenas pingas con virus poidan dispersarse a maior distancia e permanecer no aire por un periodo de tempo máis prolongado.[7]

Hábitos psicobiolóxicos[editar | editar a fonte]

O hábito de fumar estende a duración da enfermidade aproximadamente tres días de promedio.[8] O durmir menos de sete horas diarias asociouse cun risco tres veces maior de desenvolver unha infección cando tal suxeito está exposto a un rinovirus, en comparación cos que dormen máis de oito horas por noite.[9] Os niveis diminuídos de vitamina D no plasma sanguíneo asócianse cun maior risco de contraer un arrefriado común..[10] Aínda non se determinou si esta asociación é causal.[11]

Hixiene[editar | editar a fonte]

Con frecuencia o tocarse os ollos, o nariz ou a boca cos dedos contaminados transmitese o virus. Este comportamento aumenta un tanto a probabilidade de transferencia dos virus da superficie das mans, lugar onde os virus resultan inofensivos, cara ao tracto respiratorio superior, onde poden infectar os tecidos nasais.[12] Algúns estudos mostran que o lavarse as mans con frecuencia e diminuír o tocar as membranas mucosas pode reducir a probabilidade de contraer un arrefriado en adultos.[13]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Bermúdez Arias F. La Influenza (Gripe) y la Vacuna Antigripal. 27. RFM. [online]. pp. 6-9. ISSN 0798-0469. http://www.scielo.org.ve/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S0798-04692004000100001&lng=es&nrm=iso. Consultado o 1/06/2014.
  2. Schroeder K; Fahey T, Smith SM (2004). "Over-the-counter medications for acute cough in children and adults in ambulatory settings". Cochrane Database Syst Rev 4: CD001831. ISSN 1464-780X. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18253996. Consultado o 3-9-2010.
  3. Schappert SM (1994). "National Ambulatory Medical Care Survey, 1991 summary Hyattsville, Md: National Center for Health Statistics" (en inglés). Vital and Health Statistics series 13 (116).
  4. Ausentismo laboral, escolar:
    • Gwaltney JM Jr (1990). "The common cold. In: Mandell G, Douglas R, Bennett J, eds. Principles and practice of infectious disease.". New York, NY: Churchill Livingstone: 489-493.
    • Koster F (1987). "Respiratory infections. In: Barker LR, Burton JR, Zieve PD, eds. Principles of ambulatory medicine". Baltimore, Md: Williams & Wilkins: 347-355.
    • Benson V; Marano MA (1994). "Current estimates from the National Health Interview Survey. Hyattsville, Md: National Center for Health Statistics". Vital and Health Statistics series (189).
  5. MARÍA ESQUINAS, N.; HIDALGO ARENAS, A. y NIETO MORO, B. Creencias de los pacientes acerca de las características, causas y cuidados del catarro común. Medifam [online]. 2001, vol.11, n.1, pp. 67-68. ISSN 1131-5768. Consultado 4 de septiembre de 2010.
  6. PAREJA-PANE, Germán. Riesgo de transmisión de enfermedades infecciosas en la clínica dental. RCOE [online]. 2004, 9:(3), pp. 313-321. ISSN 1138-123X. doi: 10.4321/S1138-123X2004000300005. Consultado 4 de septiembre de 2010.
  7. "Absolute humidity modulates influenza survival, transmission, and seasonality" (en inglés). Science News. http://www.pnas.org/content/early/2009/02/09/0806852106.abstract. Consultado o 3/07/2014.
  8. Aronson MD, Weiss ST, Ben RL, Komaroff AL (xullo 1982). "Association between cigarette smoking and acute respiratory tract illness in young adults" (en inglés). JAMA 248 (2): 181–3. DOI:10.1001/jama.248.2.181. PMID 7087108.
  9. Cohen S, Doyle WJ, Alper CM, Janicki-Deverts D, Turner RB (xaneiro 2009). "Sleep habits and susceptibility to the common cold" (en inglés). Arch. Intern. Med. 169 (1): 62–7. DOI:10.1001/archinternmed.2008.505. PMC 2629403. PMID 19139325. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2629403.
  10. Ginde AA, Mansbach JM, Camargo CA (febreiro 2009). "Association between serum 25-hydroxyvitamin D level and upper respiratory tract infection in the Third National Health and Nutrition Examination Survey" (en inglés). Arch. Intern. Med. 169 (4): 384–90. DOI:10.1001/archinternmed.2008.560. PMID 19237723.
  11. "Sunshine Vitamin Diminishes Risk Of Colds, Flu - Science News" (en inglés). Science News. http://www.sciencenews.org/view/generic/id/41121/title/Sunshine_vitamin_diminishes_risk_of_colds,_flu. Consultado o Dec 16,2009.
  12. Gwaltney, JM, Hayden, FG (2007). "Understanding the Common Cold: How Cold Virus Infection Occurs" (en inglés). http://www.commoncold.org/undrstn3.htm. Consultado o 20/07/2014.
  13. Jefferson T, Del Mar C, Dooley L, et al. (2009). "Physical interventions to interrupt or reduce the spread of respiratory viruses: systematic review". BMJ 339: b3675. DOI:10.1136/bmj.b3675. PMC 2749164. PMID 19773323. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2749164.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]