Ocelote

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ocelote
Ocelot.jpg
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante[1]
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Mammalia
Orde: Carnivora
Suborde: Feliformia
Familia: Felidae
Subfamilia: Felinae
Xénero: Leopardus
Especie: L. pardalis
Linné, 1758
Distribución do ocelote nas Américas

Distribución do ocelote nas Américas
Subespecies
Véxase no texto

O ocelote [2] (do náhuatl océlotl) (Leopardus pardalis, noutrora Felis pardalis) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos (Felidae), de tamaño mediano, corpo esvelto, rabo longo e pelame amarelado con tacas escuras (utilizada en peletaría), que vive en que vive nas zonas boscosas de México e América Central e do Sur[3]. Caza á noite. Diferénciase en numerosas subespecies.[4]

Nome común[editar | editar a fonte]

Figura mochica desta especie 200 a. C. Museo Larco, Lima, Perú.

O ocelote coñécese nas súas zonas de orixe con variedade de nomes como:jaguarcito (Chaco), manigordo (Costa Rica e Panamá), cunaguaro (en Venezuela), tigrillo (en Colombia, México, Ecuador, O Salvador e Perú), tigrecillo ou gato montés (en Bolivia e México), jaguatirica (en tupí jaguara (jaguar) + tyryk (agocharse)) (no Brasil), jaguarete´i ou mbarakaja (en guaraní "pequeno jaguarete" ou "gato" respectivamente) (no Paraguai), e gato onza (na Arxentina). Cómpre salientar que os nomes de ocelote e de tigre son compartidos, segundo as zonas, co distinto e moito maior félido chamado usualmente xaguar (Panthera onca).

Descrición[editar | editar a fonte]

Ocelote

O ocelote é unha especie de felino de mediano tamaño, cunha lonxitude de testa e corpo de 70 – 90 cm, cola relativamente curta (30–40 cm, un 45% da lonxitude de testa e corpo) e un peso na contorna dos 11 kg. Posúen grandes orellas e gran sentido do ouvido, cuns ollos grandes e expresivos. As extremidades anteriores teñen cinco dedas e as posteriores catro; as poutas están provistas de almofadas, que permiten ao animal camiñar sen facer ruído, e con unllas longas, afiadas e completamente retráctiles, isto resúltalle moi útil cando non é necesario utilizalas como, por exemplo, ao correr, e evitar, deste xeito, a súa deterioración. Os seus ollos están moi ben adaptados aos cambios de luminosidade: as meniñas contráense até formar unha fina e negra liña vertical durante os días de moita luz, mais ábrense e redondéanse en situacións de escuridade.

A súa fórmula dentaria é a seguinte: 3/3, 1/1, 2-3/2, 1/1 = 28-30.[5]

Distribución[editar | editar a fonte]

Ocelote en Bolivia

O ocelote está presente dende o sur dos Estados Unidos cara ao sur, en todos os países das Américas continentais, o norte da Arxentina e do Uruguai.

Hábitat[editar | editar a fonte]

Presenta unha gran versatilidade no uso do hábitat podendo morar en selvas húmidas, zonas montañosas e até semidesérticas, o seu hábitat esténdese desde Texas á Arxentina. Son de hábitos nocturnos, pasando a maior parte do día a durmir nas pólas das árbores ou agochados entre a vexetación. É de hábitos solitarios. Tende a emboscar ás súas presas.

Comportamento[editar | editar a fonte]

Reprodución[editar | editar a fonte]

Acadan a madureza sexual a partir dos 2 anos.[5] Tras un período de xestación que oscila entre os 72 e 82 días, as femias paren dunha a dúas crianzas, excepcionalmente tres ou catro.[5] Ao naceren pesan uns 250 g e non abren os seus ollos até 15 ou 18 días máis tarde.[6] En catividade estímaselle unha lonxevidade duns 20 anos; é posíbel que sexa moito máis curta na natureza.

Alimentación[editar | editar a fonte]

Aliméntase de mamíferos medianos e miúdos; coma sarigüés, macacos, morcegos, coellos e mesmo cervos adultos e outros. Tamén comen réptiles (caimáns novos, lagartos e serpes) e os ovos das tartarugas. Cazan aves e algúns son bos pescadores. Ademais, rexistráronse casos de canibalismo.[5] Cazan en solitario ou en grupos familiares, e o éxito da captura dependerá especialmente da vista e do ouvido; o olfacto tamén está moi desenvolvido, pero este adóitano empregar no exame da presa e no recoñecemento do territorio marcado con ouriños por outros machos da especie. As técnicas empregadas para cazar son variadas: nuns casos axexan á presa e, noutros, agardan agochados para se lanzaren despois por sorpresa sobre as súas vítimas.

Subespecies[editar | editar a fonte]

Coñécense 10 subespecies de ocelote:[4]

Conservación[editar | editar a fonte]

A destrución do seu hábitat é a principal ameaza para a súa sobrevivencia. Ademais, este animal procúrase por cazadores furtivos co obxectivo de comercializar a súa pel, en razón dos valores estéticos que a mesma posúe.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Caso, A., López-González, C., Payan, E., Eizirik, E., de Oliveira, T., Leite-Pitman, R., Kelly, M. & Valderrama, C. (2008). "{{{taxon}}}". Lista Vermella de especies ameazadas. Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 
  2. Nome galego en Portal das Palabras da RAG.
  3. Fonte: Diccionario Cumio da lingua galega, Vigo, Ed. do Cumio, 1999
  4. 4,0 4,1 Groves, Colin (2005).
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Murray, J. L. e Gardner, G. L. (1997). "Leopardus pardalis". Mammalian Species (American Society of Mammalogists) (548): 1–10. 
  6. Sunquist, M. e Sunquist, F. (2002). Wild Cats of the World (en inglés). Chicago, EE. UU.: University of Chicago Press. p. 452. ISBN 9780226779997. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]