Marcial del Adalid

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Marcial del Adalid
Marcial del Adalid.jpg
Retrato de Marcial del Adalid.
Nome completo Marcial del Adalid Gurrea
Data de nacemento 24 de agosto de 1826
Lugar de nacemento A Coruña, Galicia Galicia
Data de falecemento 16 de outubro de 1881
Lugar de falecemento Oleiros, Galicia Galicia

Marcial del Adalid Gurrea, nado na Coruña o 24 de agosto de 1826 e falecido en Lóngora (Liáns, Oleiros) o 16 de outubro de 1881, foi un compositor musical galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Pazo de Lóngora, residencia de Marcial del Adalid.

Comezou os seus estudos musicais na súa cidade natal, onde empezou xa a compor. En 1844 viaxou a París coa intención de estudar con Frédéric Chopin, pero isto non chegou a suceder. Trasladouse a Londres, onde entre 1844 e 1849 estudou con Ignaz Moscheles. De volta a París, parece ser que recibiu consellos de Liszt. De volta a España viviu algúns anos en Madrid e viaxou logo a París, onde intentou infrutuosamente estrear a súa ópera Inese e Bianca, con libreto italiano de Achille de Lauzières. Esta ópera, a primeira obra deste xénero en galego, foi estreada modernamente pola Universidade da Coruña o 21 de abril de 2007 en versión de concerto. Retirouse despois ó seu pazo de Lóngora, onde residiu compoñendo ata a súa morte, un tanto apartado da vida musical. Está considerado como o pai da canción clásica galega.

Obra[editar | editar a fonte]

A súa obra está principalmente composta para piano e voz, e amosa unha gran influencia de Chopin e Charles Gounod. Musicou moitos dos poemas da súa dona, a escritora Fanny Garrido. Tamén se interesou pola música galega e reuniu folclore galego para o Cancionero de Inzenga. En 1877 publicou os seus primeiros cadernos da colección Cantares viejos y nuevos de Galicia, a súa obra mais interpretada. A publicación non finalizou ata despois da súa morte, chegando a vinte seis cancións, quince delas orixinais e nove harmonizacións de melodías tradicionais. Maurice Ravel empregou o seu Adios meu meniño, adios na súa Chanson espagnole, incluíndo o texto galego como alternativa ao francés.

Obra escénica[editar | editar a fonte]

  • Inese e Bianca.
  • Pedro Madruga.

Orquestra[editar | editar a fonte]

  • Varias marchas para orquestra.
  • Serenata para orquestra de cordas.

Piano[editar | editar a fonte]

  • 3 sonatas.
  • 2 Sonatinas para piano a catro mans.
  • Nocturnos.
  • Baladas.
  • Impromptus.
  • Elexías.
  • Romanzas sen palabras.

Música de cámara:

Cancións[editar | editar a fonte]

  • 25 Cantares vellos e novos de Galicia.
  • Un centenar de mélodies francesas sobre poemas de Lamartine, Victor Hugo etc.
  • Lied sobre Goethe.
  • Outras cancións en castelán, italiano e latín.
  • Motetes corais en latín.
Rúa Marcial del Adalid na Coruña.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

A Real Academia Galega de Belas Artes ‘Nosa Señora do Rosario’ entrega a Medalla de Oro ‘Marcial del Adalid’ a institucións e músicos non profesionais.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Marcial del Adalid

Bibliografía[editar | editar a fonte]