Manuel Vázquez Montalbán

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Manuel Vázquez Montalbán
Cruz de Sant Jordi 1995

Datos persoais
Nacemento 27 de xullo de 1939
Lugar Barcelona, Cataluña Cataluña
Falecemento 18 de outubro de 2003
Lugar Bangkok, Flag of Thailand.svg Tailandia
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe
Fillos
Relixión
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua castelán, catalán
Período {{{período}}}
Debut {{{debut}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros Narrativa, xornalismo, poesía, ensaio
Princ. obras {{{obras}}}
Influencias {{{influencias}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios
[[Ficheiro:|centro|]]
{{{web}}}

{{{notas}}}

Manuel Vázquez Montalbán, nado en Barcelona o 27 de xullo de 1939 e finado en Bangkok (Tailandia) o 18 de outubro de 2003, foi un xornalista, novelista, poeta, ensaísta, crítico e gastrónomo catalán. Escribiu tanto en lingua catalá como castelá.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

Iníciase como poeta en 1967. É un dos novo novísimos da antoloxía de Castellet. A súa produción caracterízase polo ludismo, a ironía e unha importante carga testemuñal e crítica. A súa obra poética ata 1986 está recollida en "Memoria y deseo".

Novela[editar | editar a fonte]

Os mesmos riscos da súa poesía aparecen na novelística de Vázquez Montalbán. Ademais da serie que ten como protagonista ó detective Carvalho, destacan : Galíndez (1990), El estrangulador (1994) e Erec y Enide, cuxa trama transcorre en parte na Illa de San Simón (2002).

Serie Carvalho[editar | editar a fonte]

A primeira novela onde aparece o detective gastrónomo e cincuentón é en Yo maté a Kenedy, en 1972, á que seguen Tatuaje, en 1975, e La soledad del manager, en 1977. Los Mares del Sur gañou o premio Planeta de 1979, lanzando comercialmente ao escritor e máis ao seu personaxe. A saga seguiu entre outras con:

  • Asesinato en el Comité Central 1981.
  • Los pájaros de Bangkok 1983.
  • La rosa de Alejandría 1984.
  • El balneario 1986.
  • El delantero centro fue asesinado al atardecer 1989.
  • El laberinto griego 1991.
  • Sabotaje olímpico 1993.
  • El hermano pequeño 1994.
  • El Premio 1996.
  • Quinteto de Buenos Aires 1997.
  • El hombre de mi vida 2000.
  • Milenio Carvalho 2004 editada en dous volumes.

Gastronomía[editar | editar a fonte]

Tamén era gastrónomo. As referencias que fai á comida ou a gastronomía eran unha das características da serie Carvalho como o ritual de prende-la cheminea con libros que condenaba ó lume. Pero tamén ten obras estritamente feitas como gastrónomo como Contra los gastrónomos, obra de iniciación ao mundo da gastronomía, onde percorre todos os alimentos e todas as cociñas do mundo, dende a cociña tradicional á nouvelle cuisine, e mesmo analiza as modas alimenticias (que non gastronómicas) coma a "comida sana" e "o light". Outras obras gastronómicas súas son Cocina Catalana e Recetas inmorales.

Ensaio[editar | editar a fonte]

Escribiu ensaios sobre xornalismo, política, socioloxía, deporte, historia, cociña, biografías, literatura e música. O seu primeiro ensaio foi Informe sobre la Información (1963). Outras obras:

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]