Lingua elamita

	Instancia de lingua morta; lingua antiga
	Subclase de linguaxe humana
	Alfabeto elamita cuneiforme; escrita cuneiforme

Lingua elamita
	Instancia de lingua morta; lingua antiga
	Subclase de linguaxe humana
	Alfabeto elamita cuneiforme; escrita cuneiforme
Propiedades
	Alfabeto elamita cuneiforme; escrita cuneiforme
	Tipoloxía lingüística suxeito obxecto verbo; lingua aglutinante; lingua illada
	Estado de lingua da UNESCO extinta
Clasificación lingüística
	linguaxe humana
Localización
	País Elam
Freebase
Identificadores
Freebase
Freebase	/m/02hdtz
ISO 639-2	elx
ISO 639-3	elx
ISO 639-5	elx
IETF	elx
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Enciclopedia Soviética Armenia ;
	Wikidata C:Commons

O elamita é unha lingua morta, que se falou no reino do mesmo nome. É unha lingua aglutinante que nunca puido ser relacionada coas linguas semíticas veciñas, ou ás linguas indoeuropeas. Algúns lingüistas tentaron aproximar o elamita e o sumerio, sen chegar a convencer aos seus colegas. Outros puxérono en relación coas linguas dravídicas aínda faladas na India. O elamita foi a lingua oficial do Imperio Persa do século VI ata o IV a. C., e os últimos testemuños escritos do seu uso remontan á época da conquista de Alexandre o Grande.

Escritura elamita

No transcurso do tempo sucedéronse tres grafías elamitas:

A protoelamita é a máis antiga. Atopámola desde 2900 a. C. en Susa, capital de Elam. A escritura protoelamita derivaría dunha escritura sumeria preexistente. Utiliza preto dun millar de signos, e sería parcialmente logográfica. Ao non estar aínda descifrada, non se sabe con certeza se eses signos representan o elamita ou outra lingua.
O elamita antigo é un silabario derivado do protoelamita e foi empregado con certeza entre 2250 e 2220 a. C., malia que podería ter sido elaborado anteriormente. Só está parcialmente descifrado, en particular grazas aos traballos de Walter Hinz. O elamita antigo consiste en 80 símbolos escritos en columnas verticais, lidas de arriba a abaixo e de esquerda a dereita.
A escritura cuneiforme elamita estivo en uso de 2500 a 330 a. C., adaptada a partir do acadio. Esta escritura consiste en 130 símbolos, ben menos que a maioría das outras escrituras cuneiformes.