Jacques-Louis David

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Autorretrato.
O Xuramento dos Horacios, 1785. Museo do Louvre.

Jacques-Louis David (30 de agosto de 1748 - 29 de decembro de 1825) foi un pintor francés de bastante influencia no estilo neoclásico. Buscou a inspiración nos modelos escultóricos e mitolóxicos gregos, baseándose na austeridade e severidade, algo que cadraba co clima moral dos últimos anos do antigo réxime.

Máis adiante David chegou a ser un activo participante na Revolución Francesa así coma amigo de Maximilien de Robespierre; en realidade foi un dos máximos expoñentes artísticos da República Francesa. Encarcerado trala caída do poder de Robespierre, máis tarde aliñouse co advenimento doutro réxime político, o de Napoleón Bonaparte. Foi nesta época cando desenvolveu o seu Estilo Imperio, notable polo uso de cores cálidas ao estilo Veneciano.

Entre os seus numerosos alumnos cabe destacar a Antoine-Jean Gros, Anne-Louis Girodet de Roucy-Triosson e o máis coñecido de todos: Jean Auguste Dominique Ingres. Isto fíxolle ser o pintor máis influente do arte Francés do século XIX, especialmente nas pinturas académicas.

O xuramento dos Horacios[editar | editar a fonte]

Tras terse dado a coñecer o estado encargalle que pinte Horacio defendido polo seu fillo, porén David discrepa tanto no título coma nas dimensións, dando lugar ao Xuramento dos Horacios cun gran formato, 330 por 425cm. Pintada en 1785 e actualmente exposta no Louvre é a obra máis coñecida de David e está considerada coma a obra cume da pintura Neoclásica.

A temática da obra é o cumprimento do deber por riba de calquera sentimento persoal. Toma a historia de Tito Livio no período de guerras entre Roma e Alba Longa (668 a.C.). A disputa entre as dúas cidades decídese resolver por un combate inusual: os Horacios, trillizos romanos, contra os Curiacios, trillizos de Alba. O drama radica no parentesco familiar, xa que unha das irmáns dos Horacias, Sabina, estaba prometida cun Curiacio. A pesar disto, e como vemos reflexado na obra, o pai Horacio exhorta os seus fillos a loita.

David sitúa a escena no patio dunha casa. A esquerda atopamos os fillos e no centro da composición o pai que é quen realiza a acción principal, o xuramento, obrigandoos o cumprimento do deber coa patria. E na dereita atopamos as mulleres, vestidas á moda romana.

A través da xestualización e a expresión corporal comunícase connosco. Busca a claridade, de ahí o uso das cores apagadas, como mostra de racionalidade. No xuramento das espadas é onde se observa a maior tensión dentro da obra, figuras con moita enerxía que contrastan co desconsolo do grupo das figuras femeninas.

O fondo divídese en tres arcos que son os que dividen a escena do primeiro término, cada grupo enmárcase nun dos arcos laterais, e a figura do pai no central. A arquitectura carece de ornamentación, propia do estilo, por outra banda esto contribue a resaltar o tema tráxico representado.

David vai compoñer por contraposición, fai que as figuras resalten sobre o fondo, o mesmo tempo que contrastan entre sí, primeiro dentro dos propios grupos, por un lado os Horacios e o pai, este conxunto contraponse co das mulleres, e tódalas figuras contra os arcos do fondo.

A perspectiva céntrase nas mans da figura do pai, que é o que realiza a acción principal do xuramento e sostén as espadas. Seguindo as liñas do pavimento atopamos que o punto de fuga coincide nesto.

Dos tres Horacios o que está en primer plano é o que atrae a mirado do espectador, a lenda dí que só un dos irmáns saíu victorioso da batalla. Os outros dous extenden as mans en dirección a espada, a forza representada nese acto é o seu firme compromiso coa patria. As miradas coinciden co punto de fuga e coa liña de horizonte, onde o máis destacado é o xuramento. Para que esta mensaxe nos chegue de forma clara David suprime todo o accesorio que podería complicar a nosa percepción do tema.

O cadro na época foi acollido pola crítica de forma negativa polas ideas políticas ahí representadas.