Grigori Rasputín

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Grigori Iefimovich Rasputín
Grigori Iefimovich Rasputín
Rasputín
Nacemento: 10 de xaneiroxul./ 22 de xaneiro de 1869greg.
Pokrovskoe, Flag of Russia.svg Imperio ruso
Falecemento: 17 de decembroxul./ 30 de decembro de 1916greg.
San Petersburgo, Flag of Russia.svg Imperio ruso
Nacionalidade: Ruso
Ocupación: Monxe, místico e curandeiro
Coñecido por: Influencia na familia de Nicolao II
Cónxuxe(s): Praskovia Feodorovna Dubrovina
Fillo(s): Demetrio Rasputín
María Rasputina
Bárbara Rasputina

Grigori Iefimovich Rasputín (en ruso: Григо́рий Ефи́мович Распу́тин), nado en Pokrovskoye o 10 de xaneiroxul./ 22 de xaneiro de 1869greg. e finado en San Petersburgo o 17 de decembroxul./ 30 de decembro de 1916greg.,[1] foi un campesiño siberiano, de grande influencia nos últimos anos da Dinastía Romanov. Tamén foi coñecido coma o monxe tolo.

No seu lugar de orixe, pretendía parecerse a Xesucristo e tiña fama de curandeiro mediante o rezo, razón pola que grazas a unha amiga da tsarina chamada Anna Vyrubova, no ano 1905 foi chamado ante os tsares para que curase ó seu fillo, o tsarévich Alexei, que padecía a hemofilia. O tsarévich mellorou (segundo algúns investigadores grazas a hipnose) e a Familia Imperial, especialmente a tsarina Alexandra,[2] caeron baixo a influencia do monxe.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Pokrovskoe, preto do Río Tura en 1912. Rasputín recadou fondos para decorar a Igrexa [3] que foi construída cara 1906 e destruída en 1950[4]

Grigori Rasputín naceu na pequena aldea de Pokrovskoe, no actual distrito de Iarkovski. Os rexistros teñen unha entrada datada o 9 de xaneiro de 1869 que di: Na aldea de Pokrovskoe, na familia campesiña de Iefim Iakovlevich Rasputín, naceu un fillo, Grigori.[5][6][7] Ao día seguinte foi bautizado e nomeado na honra de San Gregorio de Nisa[8]

Foi o quinto fillo dun total de nove, dos cales só Grigori e a súa irmá Feodosia sobreviviron. Nunca asistiu á escola –segundo un censo de 1897, case todos os habitantes da aldea eran analfabetos.–[9] En Pokrovskoe, Rasputín foi visto como un estraño, rodeado de misteriosos agasallos.[10] O pouco que se coñece sobre a súa infancia é grazas á súa filla María,[11] pero todas as súas memorias considéranse de pouca confianza.

O 2 de febreiro de 1887 Rasputín casouse con Praskovia Feodorovna Dubrovina, e xuntos tiveron tres fillos: Dmitri, María e Bárbara. En 1892 [12] Rasputin deixou a súa aldea, a súa muller, fillos e pais. Pasou varios meses nun mosteiro en Verkhoturie.

Inicio da vida relixiosa[editar | editar a fonte]

Macario, Theofan de Poltava e Grigori Rasputín

Rasputín afirmou que a visión de A Nosa Señora de Kazán levouno a escoller a vida dun místico relixioso. Arredor de 1893 viaxou ao Monte Atos, pero quedou profundamente desilusionado, como lle dixo a Macario.[13][14] En 1900 Rasputín identificábase como un strannik,[15] un errante relixioso, visitando os lugares sagrados a pé, vivindo da caridade, aínda que sempre regresou a súa casa para as sementeiras e as colleitas. Habitualmente é visto como un Iurodivi ou Monxe tolo,[16] e moitas veces, de xeito erróneo, como un starets, pero o propio Rasputín nunca chegou a considerarse un deles,[12] posto que vivían en reclusión e silencio.

En 1903, Rasputín decidiu pasar un tempo en Kiev, preto de 3.000 km da súa aldea, onde visitou o Mosteiro das Covas. En Kazán, atraeu a atención do bispo e membros das clases altas.[17][18][19] Aprendeu as Escrituras, e as súas interpretacións foron tan orixinais, que as persoas das clases sociais máis altas desfrutaban escoitándoo.[20] Rasputín viaxou máis adiante á capital para reunirse con Xoán de Kronstadt e adquirir donativos para a construción da igrexa da súa aldea. Foi presentado a Serxio I de Moscova, o reitor da Academia Teolóxica de San Petersburgo.[21] Pierre Gilliard escribiu que Rasputín chegou en 1905,[22] Nelipa pensa que foi en outono de 1904, e Iliodor consideran que foi en 1903,[23] Nunha ocasión foi invitado por Milica de Montenegro e a súa irmá Anastasia de Montenegro, que estaban interesadas no misticismo persa,[24] espiritismo e ocultismo. O 19 de outubroxul./ 1 de novembro de 1905greg., Milica presentouno ao tsar Nicolao II e a súa dona Alexandra no palacio de Peterhof.[25]

Antes do seu encontro con Rasputín, o tsar tivera que enfrontarse coa Guerra Ruso-Xaponesa, o Domingo Sanguento, a Revolución Rusa de 1905, bombas e unha folga a escala nacional dos ferrocarrís. Nunha cidade sen electricidade, o Emperador e Autócrata de Todas as Rusias viuse obrigado por Sergei Witte a asinar o Manifesto de Outubro, polo que se establecía a Duma Imperial e renunciar a parte do seu poder autocrático.[26]

Chegada á Corte Imperial[editar | editar a fonte]

Rasputín e os seus fillos
Alexandra Feodorovna cos seus fillos, Rasputín e a enfermeira María Ivanovna, quen máis tarde afirmaría que foi violada por Rasputín.

En outubro de 1906, por petición do tsar, Rasputin visitou a ferida filla do Primeiro Ministro Pyotr Stolypin. Unhas poucas semanas antes, 29 persoas foran asasinadas nun atentado, no que dous fillos de Stolypin resultaron danados.

O 15 de decembro dese ano:

"... Rasputín pediulle audiencia ao Tsar, para cambiar legalmente o seu apelido. Grigori explicou que seis familias en Pokrovskoie levaban ao apelido Rasputín, e isto estaba producindo todo tipo de confusións. Rasputín pediulle a Nicolao acabar con esta confusión permitíndome a mín e os meus descendentes levar o apelido Rasputín-Novyi, que significa Novo Rasputín.[27][28][29]

En marzo de 1907 Rasputín recibiu o permiso para cambiar o seu apelido. En abril foi invitado de novo a Tsarskoe Selo, nesta ocasión para ver ao fillo do tsar, o tsarévich Alexei Nikolaevich. O neno fixérase dano e isto lle causou unha dolorosa hemorraxia. Non era público, era máis ben segredo de Estado, que o herdeiro ao trono sufría hemofilia, unha enfermidade que afectaba a moitas casas reais de Europa.[30] Cando os doutores non puideron ofrecerlle unha cura, a tsarina desesperada buscou axuda. Rasputín tiña fama de ter a habilidade de curar mediante a oración e foi quen de calmar aos tsares e darlle ao tsarévich un pouco de alivio, a pesar de que os doutores predixeran que ía morrer. Ao día seguinte o tsarévich mostrou signos de mellora.[31]

Pierre Gilliard,[32] a historiadora francesa Hélène Carrère d'Encausse[33] e o xornalista Diarmuid Jeffreys, especularon sobre a posibilidade de que as prácticas de Rasputín incluían a administración de aspiriña, un analxésico dispoñible desde 1899.[34][35]

o 9 de outubro de 1912, Alexei recibiu a extremaunción[36] durante outra grave crise. Os Romanovs estaban pasando uns días no seu palacio de Białowieża, e marcharon a Spala (Polonia). Durante un paseo no bosque, os bruscos movementos da carruaxe provocaron un hematoma interno no tsarévich.[37] Alexandra apenas separábase do seu lado e desesperada acudiu a súa dama de compaña, Anna Vyrubova[38][39] para que conseguira a axuda do curandeiro Rasputín, naqueles momentos caído en desgraza. Rasputín respondeu cun telegrama profético: O pequeno non finará. Non deixe que os doutores o molesten moito.[40] A temperatura do tsarévich descendeu e o hematoma desapareceu, pero o neno tardou case un ano en recuperarse por completo.

O médico da corte, o doutor Eugene Botkin consideraba a Rasputín como un charlatán e que os seus poderes proviñan do uso da hipnose, pero Rasputín non interesouse por esta práctica antes de 1913.[41][42] Félix Iusupov, un dos asasinos de Rasputín, suxeriu que drogaba en segredo a Alexei[43] con herbas medicinais do Tibet.[44][45]

A pesar de gozar do favor da Emperatriz, Rasputín comezou a ser visto como un perigo para o país. Segundo Pavel Milyukov, en maio de 1914, Rasputín xa era unha persoa influente na política rusa.[46] En xullo dese ano sufriu un intento de asasinato cando estaba de visita na súa aldea, Rasputín saíra da súa casa para responder un telegrama[47][48][49][50][51] cando unha muller acuchillouno no estómago. O tsar enviou ao seu propio médico[52] para que o atendera e, tras seis semanas no hospital Rasputín logrou recurperarse.

Primeira Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Trala Primeira Guerra dos Balcáns, a liga Balcánica planeou a partición do territorio europeo do Imperio Otomán entre eles. Durante a Segunda Guerra dos Balcáns, o Tsar interveu tratando de deter o conflito, xa que Rusia non quería perder aos seus aliados eslavos. Rasputín aconsellou ao Tsar que non se involucrara e promovera as negociacións de paz. Rasputín converteuse así en inimigo do Gran Duque Nicolao Nikolaevich, paneslavista, do seu irmán Pedro Nikolaevich e das súas mulleres, Militza de Montenegro e Anastasia de Montenegro, ansiosos de entrar na guerra e expulsar aos austríacos dos Balcáns.[53][54]

Pouco despois do estoupido da Primeira Guerra Mundial, Rasputín declarouse en contra de que Rusia fora á guerra contra Alemaña. Rogoulle ao Tsar que fixera todo o que estivera nas súas mans para evitar a guerra.[55] Desde o hospital, Rasputín enviou varios telegramas á Corte, expresando os seus medos polo futuro do país:

Se Rusia vai a guerra, será o final da monarquía, dos Romanovs e das institucións rusas.[56]
Caricatura de Rasputín controlando aos tsares de Rusia

Durante a Crise de Xullo, Nicolao II ordenou a mobilización xeral para apoiar ao Reino de Serbia. Esperaba que Alemaña xamais atacaría Rusia, Francia e Inglaterra ao mesmo tempo. Porén, Alemaña declarou a guerra a Rusia, comezando así a guerra. Rusia esperaba que a guerra durase ate o Nadal,[57] pero despois dun ano a situación volveuse insostible.[58] O tsar tomou o control do exército o 23 de agosto de 1915, decisión que, en gran medida, estivo instigada pola tsarina e Rasputín.[59][60] Alexandra quedou así ao cargo do goberno. A intervención de Rasputín na política do país, que ata entón fora esporádica,[61] aumentou ata o punto de que Alexandra limitábase a enviar ao seu marido as decisións de Rasputín para que as aprobara[62].

Asasinato[editar | editar a fonte]

Tanto no Goberno como na Corte, considerábase que a influencia de Rasputín sobre o tsar e a tsarina era nefasta nun momento no que a situación da monarquía era xa moi crítica.[63] O Primeiro Ministro Alexander Trépov chegou a ofrecerlle, sen éxito, mil rublos para que regresase a Siberia. A comezos de 1916, fracasou un intento de asasinato promovida polo ex-ministro de Interior, Alexei Jvostov. Finalmente a conxura que tivo éxito foi a do príncipe Félix Iusupov, na que tamén estiveron implicados o líder dereitista da Duma Imperial, Vladimir Purishkevich, e dous Grandes Duques, Demetrio Pavlovich e Nicolao Mikhailovich.[64]

Iusupov, Purishkevich e o Gran Duque Demetrio, decidiron atraer a Rasputín ao palacio de Iusupov coa escusa de que se reuniría coa esposa deste, a Gran Duquesa Irina Aleksandrovna, sobriña do tsar. Así, a pesar de ter recibido unha advertencia do perigo o mesmo 16 de decembro, Rasputín presentouse no palacio pouco despois da medianoite. Iusupov fixoo esperar pola Gran Duquesa, mentres esta supostamente atendía a outros invitados, nunha estancia do sóutano onde servíronlle viño e uns pasteis envelenados con cianuro. Exasperado porque o veleno non parecía facer o efecto esperado, Iusupov disparoulle un tiro cunha pistola Browning e deuno por morto mentres se preparaba para saír a desfacerse do corpo. Porén, Rasputín sobrevivira ao disparo e Purishkevich, logo de fallar en dúas ocasións, derribouno con outros dous disparos e rematouno cun golpe na testa. Tras isto ataron o corpo e arroxárono ao río Nevá, onde foi atopado o 18 de decembro.[65]

Rasputín foi enterrado en xaneiro de 1917 xunto ao palacio de Tsarskoe Selo. Trala Revolución de Febreiro, o seu corpo foi desenterrado e queimado no bosque de Pargolovo, onde esparexéronse as súas cinzas.[66]

Investigacións sobre a morte[editar | editar a fonte]

Investigacións recentes, sinalan que no asasinato de Rasputín estivo involucrado o servizo segredo británico, a través dun axente que residía por aquel entón en Petrogrado, chamado Oswald Rayner, baixo o mandato doutro axente chamado John Scale.[67][68]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Kerensky, p. 182.
  2. H. Rappaport (2014) "Four Sisters. The Lost lives of the Romanov Grand Duchesses, p. 129.
  3. "Radio : The Christian Message from Moscow". Consultado o 27 de decembro de 2014. 
  4. Fuhrmann, p. xiii.
  5. Joseph T Fuhrmann, Rasputin: The Untold Story; 18 de xaneiro de 2015
  6. Demystifying the life of Grigory Rasputin | Russia Beyond The Headlines. Rbth.ru (27 December 2012). 15 de xullo de 2014.
  7. Royal Russia News: Demystifying the life of Grigory Rasputin. Russia Beyond the Headlines via Angelfire.com. 27 de decembro de 2012.
  8. Radzinsky (2000), pp. 25, 29.
  9. Fuhrmann, p. 9.
  10. Fuhrmann, pp. 11–13.
  11. Rasputin.
  12. 12,0 12,1 Nelipa, p. 16.
  13. Fuhrmann, p. 22
  14. Moynahan, p. 32.
  15. Nelipa, p. 17.
  16. Spencer C. Tucker; Priscilla Mary Roberts (September 2005). The Encyclopedia of World War I: A Political, Social, and Military History. ABC-CLIO. pp. 967–. ISBN 978-1-85109-420-2. 
  17. Amalrik, A. (1988) Biografie van de Russische monnik 1863–1916, p. 45
  18. Fuhrmann, p. 24
  19. Moynahan, p. 43.
  20. Gerald Shelley (1925) The Blue Steppes, p. 87.
  21. "The Life And Death Of Rasputin". Orthodoxchristianbooks.com. Consultado o 28 April 2013. 
  22. Chapter Five. Rasputin. Alexanderpalace. Consultado do 15 de xullo de 2014.
  23. Iliodor (1918), p. 91. Archive.org. Consultado o 15 de xullo de 2014.
  24. Radzinsky (2000), p. 57.
  25. "Nicolas' diary 1905 (in Russian)". Rus-sky.com. Consultado o 28 de abril 2013. 
  26. Fuhrmann, p. 33.
  27. Fuhrmann, p. 42
  28. Nelipa, p. 24
  29. Iliodor, p. 112.[1].
  30. Moe, p. 149.
  31. The Atlantic; "Memories of the Russian Court – an online book on Romanov Russia – Chapter VI". Alexanderpalace.org. Consultado o 28 de abril de 2013. 
  32. Le Précepteur des Romanov by Daniel GIRARDIN
  33. H.C. d'Encausse (1996) Nicolas II, La transition interrompue, p. 147, (Fayard) [2]; Holy People of the World: A Cross-cultural Encyclopedia.
  34. Diarmuid Jeffreys (2004). Aspirin: The Remarkable Story of a Wonder Drug. Bloomsbury Publishing. [3]
  35. Helen Rappaport, p. 112.
  36. Helen Rappaport, p. 181.
  37. Helen Rappaport, p. 179.
  38. Vyrubova, p. 94
  39. Moe, p. 156.
  40. Fuhrmann, pp. 100–101.
  41. Pares, p. 138.
  42. Fuhrmann, p. 103.
  43. Alexanderpalace.org. Consultado o 15 de xullo de 2014.
  44. "The Life and Tragedy of Alexandra - Chapter XV - A Mother's Agony - Rasputin". Consultado o 27 December 2014. 
  45. Moe, p. 152.
  46. Antrick, p. 37.
  47. Rigasche Rundschau. The European Library (1 July 1914). Retrieved on 15 July 2014.
  48. Assassination Attempt on Rasputin – 29 June 1914 | The British Newspaper Archive Blog. Blog.britishnewspaperarchive.co.uk. Consultado o 15 de xullo 2014.
  49. FAVORITE OF TSAR STABBED BY WOMAN – Rasputin, Peasant Monk-Mystic, Said to be at the Point of Death. New York Times (14 July 1914). Retrieved on 15 July 2014.
  50. "Cymru 1914". Consultado o 27 December 2014. 
  51. The Advertiser (Adelaide, SA)
  52. The Tsar Sends His Own Physician to Attend the Court Favorite. New York Times. 15 de xullo de 1914
  53. Antrick, pp. 35, 39.
  54. Vyrubova, p. 173.
  55. Thirteen Years at the Russian Court – Chapter Eight – Journeys to the Crimea and Rumania – Poncaire's Visit – War. Alexanderpalace. Consultado o 15 de xullo de 2014.
  56. Victor Alexandrov (1966) The End of the Romanovs, trans. William Sutcliffe. Little, Brown, and Company, Boston, p. 155.
  57. Moe, pp. 284, 305.
  58. http://rbth.com/arts/2015/04/16/war_losses_a_lack_of_female_conductors_and_fake_nurses_on_the_streets_45289.html
  59. Letters from Tsar Nicholas to Tsaritsa Alexandra – AUGUST 1915. Alexanderpalace.org. Consultado o 15 de xullo 2014.
  60. Moe, p. 332.
  61. The Dark Forces: Popular Analogies in Russian Politics, p. 83, by ALEXANDER ZASLAVSKY
  62. King, p. xi.
  63. Historia de la Revolución Rusa, L. Trotsky, 1932
  64. Figes 2000, pp. 337-338.
  65. Figes 2000, pp. 338-339.
  66. Figes 2000, p. 339.
  67. (en inglés) «British spy 'fired the shot that finished off Rasputin'» The Telegraph. Consultado o 11 de novembro de 2013.
  68. (en inglés) BBC: «Rasputin assassinated by British Secret Service» - BBC Timewatch documentary

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Almasov, Boris (1924). Rasputin und Russland. Amalthea Verlag, Zürich. OCLC 604661189. 
  • Antrick, Otto (1938). Rasputin und die politischen Hintergründe seiner Ermordung. E. Hunold, Braunschweig. 
  • Buchanan, George (1923). My mission to Russia and other diplomatic memories. Cassell and Co., Ltd., London, New York. 
  • Cook, Andrew (2007) To Kill Rasputin: The Life and Death of Grigori Rasputin. History Press Limited.
  • Cullen, Richard (2010) Rasputin: Britain's Secret Service and the Torture and Murder of Russia's Mad Monk.
  • Figes, Orlando (2000). La revolución rusa (1891-1924). La tragedia de un pueblo (1.ª ed.). Barcelona: Edhasa. ISBN 84-350-2614-0. 
  • Fomin, Sergei Vladimirovich "Grigorij Rasputin: Rassledovanie": Volume 1: «Наказание Правдой» (2007); Volume 2. «А кругом широкая Россия…» (2008); Volume 3. «Боже! Храни Своих!» (2009); Volume 4. «Судья же мне Господь!» (2010); Volume 5. «Ложь велика, но правда больше...» (2010); Volume 6. «Страсть как больно, а выживу…» (2011); Volume 7 «Милые, дорогие, не отчаивайтесь» (2013).
  • Fomin, Sergei Vladimirovich (2012) Дорогой наш отец. Г.Е. Распутин-Новый глазами его дочери и духовных чад. Автор-составитель Сергей Фомин. М.: Форум.
  • Fuhrmann, Joseph T. (2013). Rasputin, the untold story (illustrated ed.). Hoboken, New Jersey: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 978-1-118-17276-6. 
  • Hoare, Samuel (1930). The Fourth Seal. William Heinemann Limited. 
  • Hosking, Geoffrey Alan (1973). The Russian constitutional experiment. Government and Duma, 1907–1914. CUP Archive. ISBN 0521200415. 
  • Kerensky, Alexander (1965). Russia and History's turning point. Duell, Sloan and Pearce, New York. OCLC 237312. 
  • King, Greg (1994). The Last Empress. The Life & Times of Alexandra Feodorovna, tsarina of Russia. A Birch Lane Press Book. ISBN 1559722118. 
  • Lieven, Dominic (1993). Nicholas II: Twilight of the Empire. St. Martin's Press. ISBN 0312143796. 
  • Massie, Robert K (2004) [originally in New York: Atheneum Books, 1967]. Nicholas and Alexandra: An Intimate Account of the Last of the Romanovs and the Fall of Imperial Russia (Common Reader Classic Bestseller ed.). United States: Tess Press. ISBN 1-57912-433-X. OCLC 62357914. 
  • Meiden, G.W. van der (1991). Raspoetin en de val van het Tsarenrijk. De Bataafsche Leeuw. ISBN 9067072788. 
  • Moe, Ronald C. (2011). Prelude to the Revolution: The Murder of Rasputin. Aventine Press. ISBN 1593307128. 
  • Moynahan, Brian (1997). Rasputin. The saint who sinned. Random House. 
  • Nelipa, Margarita (2010). The Murder of Grigorii Rasputin. A Conspiracy That Brought Down the Russian Empire. Gilbert's Books. ISBN 978-0-9865310-1-9. 
  • Out of My Past: Memoirs of Count Kokovtsov. Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-1553-9. 
  • Pares, Bernard (1939). The Fall of the Russian Monarchy. A Study of the Evidence. Jonathan Cape. London. 
  • Purichkevitch, Vladimir (1923). "Comment j'ai tué Raspoutine". J. Povolozky & Cie. 
  • Radzinsky, Edvard (2000). Rasputin: The Last Word. St Leonards, New South Wales, Australia: Allen & Unwin. ISBN 1-86508-529-4. OCLC 155418190.  Originally in London: Weidenfeld & Nicolson.
  • Radzinsky, Edvard (2010). The Rasputin File. Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 978-0-307-75466-0. 
  • Rasputin, Maria (1934). My father. 
  • Spiridovich, Alexander (1935). Raspoutine (1863–1916). Payot, Paris. 
  • Vyrubova, Anna (1923). Memories of the Russian Court.  [4]
  • Wilson, Collin (1964). Rasputin and the Fall of the Romanovs. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Grigori Rasputín Modificar a ligazón no Wikidata

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]