Emma Bonino

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Emma Bonino
Emma Bonino - World Economic Forum on Europe 2010.jpg
Nome completo Emma Bonino
Nacemento 9 de marzo de 1948
  Bra
Nacionalidade Italia
Relixión ateísmo
Educada en Universidade Luigi Bocconi
Ocupación política
Premios Comendador da Lexión de Honor, Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional, North–South Prize e 100 Mulheres
editar datos en Wikidata ]

Emma Bonino OMRI, CdrLH, nada en Bra o 9 de marzo de 1948 é unha política italiana, senadora por Roma,[1] tamén serviu como ministra de Asuntos Estranxeiros. Anteriormente, foi membro do Parlamento europeo e do Senado italiano. Serviu no goberno de Italia como ministra de Comercio Internacional dende 2006 a 2008. É unha membro principal dos Radicais italianos, un partido político que se describe como "liberale, liberista e libertario" (onde liberista denota liberalismo económico e libertario unha forma de liberalismo cultural respecto dos asuntos morais, con algunhas conexións ideolóxicas co esquerdismo-libertarianismo histórico). Graduouse en literatura e linguas modernas pola Universidade de Bocconi de Milán en 1972.

Lexisladora veterana na política italiana e activista a favor de varias políticas de reforma, foi elixida como unha das catro vicepresidentas do Senado o 6 de maio de 2008.[2]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Carreira política nacional[editar | editar a fonte]

Bonino Foi elixida deputada en 1976 e reelixida en 1979, 1983, 1987, 1992, 1994 e 2006. En 1975, fundou o Centro de Información sobre Esterilización e Aborto e promoveu o referendo que levou á legalización do aborto en Italia. En 1986, estivo entre os promotores dun referendo contra a enerxía nuclear que levou ao rexeitamento do programa de enerxía nuclear civil en Italia.

O 17 de maio de 2006, Bonino foi nomeada ministra de Comercio Internacional no goberno de Romano Prodi.[3] Dimitiu da oficina o 7 de maio de 2008 cando foi elixida vicepresidenta do Senado o día anterior. En 2008, nas eleccións do 13 e do 14 de abril, foi elixida para un asento no Senado na lista do Partido Demócrata pola circunscrición electoral de Piemonte.

O 28 de abril de 2013, xurou como ministra de Asuntos Exteriores no goberno liderado por Enrico Letta.

En xuño de 2017, as enquisas de opinión pública dábanlle un apoio do 43 por cento, segunda só tralo primeiro ministro Paolo Gentiloni.[4] A pesar da opinión pública positiva, o seu partido caeu por debaixo do 3 por cento requirido para obter un escano no Parlamento. En resposta, adoptou o lema "Ámame menos, vótame máis".[5][6]

Carreira política internacional[editar | editar a fonte]

Emma Bonino co Secretario de Estado dos Estados Unidos John Kerry, antes da súa reunión en Roma.

Bonino foi elixida para o Parlamento Europeo en 1979 e reelixida en 1984 e 1999. Serviu como Secretario do Partido Radical Transnacional en 1993–94 e como presidenta do partido en 1991–1993. En outubro de 1994, foi nomeada cabeza da delegación do Goberno italiano na Asemblea Xeral da ONU para a "Iniciativa para a moratoria da pena de morte". Dende 1994 a 1999, foi responsable do Comisario europeo para a Política do Consumidor, a Pesca e a Oficina Humanitaria da Comunidade Europea (ECO). En 1997, o seu campo de competencia foi ampliado para incluír a protección da saúde do consumidor e a seguridade alimentaria.

O 15 de marzo de 1999, dimitiu xunto con toda a comisión Santerdebido ás acusacións de fraude e desgoberno contra a comisaria Édith Cresson. O informe final nivelou os cargos contra a maioría de comisarios, incluída Bonino. En novembro de 2002, foi nomeada xefa da delegación de Goberno italiano na Conferencia Intergobernamental da Comunidade de Democracias en Seúl.

Xunto con Marco Pannella, outro membro do Partido Radical, Bonino loitou polos dereitos civís e a liberdade individual, preocupándose principalmente polo divorcio, a legalización do aborto, a legalización das drogas, e para a liberdade sexual e relixiosa. Loitou contra a fin da pena capital, contra a mutilación xenital feminina e a erradicación da fame mundial.

En xuño de 1999, obtivo unha porcentaxe histórica de votos (8.5%) nas eleccións europeas (contra o habitual 2–3% que os radicais lograron nas eleccións anteriores e seguintes). A súa lista (Lista Bonino) gañou sete dos 78 escanos italianos nesta elección.

Emma Bonino apoiou a intervención de OTAN en Kosovo na primavera de 1999. Dende 1999 a 2004, a Lista Bonino era non afiliada e dende 2004, formou parte do grupo de ALDE. En decembro de 2001, mudouse ao Cairo co obxectivo de aprender a lingua e a cultura árabes. En marzo de 2003, iniciou unha sección diaria na prensa árabe en Radical Radio. En xaneiro de 2004, organizou a Conferencia Rexional sobre Democracia, Dereitos humanos e a función do Tribunal Penal Internacional, primeira nun país árabe. É membro de cadro da Fundación de Democracia Árabe.

Bonino foi membro de cadro de DARA ata decembro de 2012. En 2016, foi nomeada por Erik Solheim, Presidente do Comité de Asistencia do Desenvolvemento, para servir no Cadro de Alto Nivel sobre o Futuro do Comité de Asistencia do Desenvolvemento baixo o liderado de Mary Robinson.[7]

Loita polos dereitos das mulleres[editar | editar a fonte]

Bonino nunha visita a Cabul

Bonino destacou especialmente pola defensa dos dereitos humanos das mulleres e recibiu varios premios por iso.[8]

En outubro de 1998, ao recibir o premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional dedicouno á líder da oposición birmana Aung San Suu Kyi. Compartiu o premio cun grupo de mulleres especialmente activas no campo dos dereitos humanos: Fatiha Boudiaf, viúva do presidente alxeriano asesinado en 1992, Olayinka Koso-Thomas, nixeriana que loita pola abolición da mutilación feminina, Graça Machel, presidenta da Comisión da ONU pola defensa dos nenos vítimas da guerra, Rigoberta Menchú, Premio Nobel da Paz 1992, Fatana Ishaq Gailani, fundadora do Consello das Mulleres Afgás, e Somaly Mam, Presidenta da asociación camboxana que combate a prostitución infantil. Na década de 2000 traballou especialmente en campañas contra as mutilacións xenitais femininas, os dereitos das mulleres afgás e aloita contra a prostitución infantil.

En 2001 loitou pola incorporación de mulleres no novo goberno de Afganistán tralos talibáns e apoiou a "carta afgá dos dereitos da muller" que debía proporse á asemblea de xefes tradicionais encargada de escribir a nova constitución.[9]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Gino Moliterno, ed. (2005). Encyclopedia of Contemporary Italian Culture (PDF). Londres e Nova York: Routledge. ISBN 0-203-74849-2. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 9 de xaneiro de 2015. Consultado o 9 de xaneiro de 2015. 
  2. Senato della Repubblica, Archivio delle notizie, 9 maggio 2008, Elezione dei Vice Presidenti, dei Questori e dei Segretari[Ligazón morta] Consultado o 10 de maio de 2008 (en italiano)
  3. "Governo: a Bonino ministro nuovo e con portafoglio" (en italiano). Consultado o 18 de maio de 2006.  [Ligazón morta]
  4. "67. La leadership a destra, sinistra e nel M5S - Atlante politico - Demos & Pi". www.demos.it. Consultado o 3 de maio de 2018. 
  5. Povoledo, Elisabetta (9 de febreiro de 2018). "She Won Italians’ Hearts. But Can She Win Their Votes?". The New York Times (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 3 de maio de 2018. 
  6. Merelli, Annalisa. "There are two rays of hope for progressives in Italy’s election". Quartz (en inglés). Consultado o 3 de maio de 2018. 
  7. High Level Panel on the Future of the Development Assistance Committee Development Assistance Committee.
  8. "«Organizaremos una conferencia internacional contra la ablación»". La Voz de Galicia (en castelán). 29 de xuño de 2002. Consultado o 25 de xaneiro de 2017. 
  9. País, Ediciones El (23 de xuño de 2002). "Reportaje | El diario afgano de Emma Bonino". El País (en castelán). Consultado o 26 de xaneiro de 2017. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]