Calleiro (sobremesa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Calleiro
NomeCalleiro
TipoDoce
IngredientesLeite, pan seco, azucre, ovos e especias.

Mixtura gallega (con música mixturada)
[...]
-Dime tí Miña Marica,
¿cómo se fai este guiso?
-Pra facelo, miña xoya,
pouca cousa che é preciso.
Media tarteira
de leite
de vaca,
con ovos
batidos
y-anacos
de pan;
botádelle
azucre
con pasas e figos,
almendras
tostadas
y-un poco
de sal.
Manteca de vaca
(de cocho é millor)
e bótalle raspas
de verde limón.
Un pau de canela,
uns poucos piñóns,
y-o forno con ela,
e san s'acabou.
COCHIFITO.

Picadillo, La Cocina Práctica, 1905.[1]

O calleiro,[2] vincha,[3] ou bandullo,[4] é unha sobremesa tradicional galega elaborada basicamente con leite, pan seco, azucre, ovos e especias.[3][2][5]

Unha receita semellante ó calleiro, chamada mixtura gallega, xa aparece publicada no libro de La cocina práctica de Picadillo en 1905.[1]

Denominacións[editar | editar a fonte]

O seu nome ven do calleiro, o estómago do porco, a vincha, a vexiga de diferentes animais, ou o bandullo, o maior dos estómagos dos ruminantes,[6] que eran utilizados como recipiente ou molde para a súa preparación.[2][7]

Esta sobremesa é popular en moitas partes de Galicia con diferentes denominacións e pequenas variacións nos ingredientes en cada unha delas. É coñecido como calleiro na zona de Noia, Lousame, Fisterra, Cee e Vimianzo,[5][2][7][8] vincha, bandullo ou budín de voda na provincia de Pontevedra, bandullo tamén na zona da Ulla, tripón doce na zona de Sober, buchelo na montaña oriental de Lugo e mestura galega en Lugo.[9] Noutros sitios é denominado budín de miolo, morcilla doce, cando se fai no intestino groso en vez do calleiro, ou buxo na vexiga, como é mencionado por Álvaro Cunqueiro en La cocina gallega, ou simplemente vexiga, enchido ou tripón.[10][9][11]

Características[editar | editar a fonte]

O calleiro é moi semellante a un pudin de pan.[12] Os seus ingredientes básicos son: o leite, o pan seco, o azucre e os ovos. A estes ingredientes básicos engádense unha gran variedade de elementos. En moitas zonas bótanselle pasas, améndoas, figos pasos, castañas cocidas, mazá, noces, manteiga, pingo, pexegos pasos ou piñóns, pero en cada unha delas, ou incluso en cada casa, engádense outros aromatizantes como nébeda, caldo de ósos, canela, cravo, noz moscada, mel, comiño, anís, licores (augardente, anís, coñac, Xerez ou ron), cebola ou reladura de limón.[8][2][13][9][14][15][7][5] Nalgunhas zonas é unha sobremesa típica do entroido.[3][7][9]

Etnografía galega[editar | editar a fonte]

  • O Pedro Peres e máis o bandullo, / fan unha festa no cabo do mundo.[9]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]