Antón Lopo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Antón Lopo
Antón Lopo 2.jpg
Nacemento17 de xaneiro de 1961
 Monforte de Lemos
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónxornalista
XénerosPoesía, narrativa, teatro e ensaio
editar datos en Wikidata ]

Antón Rodríguez López, coñecido como Antón Lopo, nado en Monforte de Lemos o 17 de xaneiro de 1961, é un escritor, xornalista e actor galego.[1][2]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Traballou como ferroviario e actor de dobraxe, coordinou Revista das Letras, suplemento cultural de El Correo Gallego.

É creador de vocación interdisciplinar: fundou con Ana Romaní o Laboratorio de Indagacións Poéticas e autor do poemario oral Prestidixitador (2001), unha experiencia singular onde o poeta é o único soporte da obra. Como activista e performer realizou "O lugar", no que mediu Santiago de Compostela co seu corpo e co Festiclown percorreu Chiapas nunha montaxe de apoio ás bases zapatistas.

Como poeta publicou Sucios e desexados (1987), Manual de masoquistas (1990), Á sombra dos rapaces mexando (1995), O libro dos amados (1996), OM (1996), Pronomes (1998); como narrador publicou diversos relatos espallados en publicacións colectivas e as novelas As reliquias (Xerais, 1991), Premio Café De catro a catro, O riso de Isobel Hill (Deputación de Pontevedra, 2000) e Ganga (Xerais, 2001).

No ano 2002 publicou Fálame. Desenvólvese como xornalista de cultura no xornal O Correo Galego, que se transformou no 2003 en Galicia Hoxe.

Indagou na oralidade e na poesía física con "Prestidixitador" (Teatro Galán, 2001), "Accións" (Galería Trinta, 2003), "Dentro" (Casa da Parra, 2005) e "Lampíricos" (Galería Dispara, 2012), coa axuda de soportes como fotografía, vídeo, instalación ou memoria.[3]

Tamén participou no libro Xuro que nunca volverei pasar fame (2003), elaborado polas Redes Escarlata, das que forma parte. É Director do festival Alguén que respira, performer de fisicidade radical (foi alumno de Marina Abramovic).[4]

Dirixe a editorial Chan da Pólvora.[5]

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

Culturgal 2010.
  • Sucios e desexados (1988). Sotelo Blanco. 84 páxs.
  • Manual de masoquistas (1991). Ed. de autor.
  • Á sombra dos rapaces mexando (1995).
  • Libro dos amados (1996). Ed. Compostela, Poeta en Compostela 7. Poemario onde predomina o homoerotismo e o emprego dunha linguaxe do cotián, antirretórica.
  • OM (1997). Espiral Maior.
  • Pronomes (1998). Espiral Maior. Voz forte que enuncia a representación hierática dun magma salvaxe: o amor, a morte, o desexo, a desintegración da memoria persoal e colectiva e a labilidade do vivido como fabulación rememorada. O poemario dá cabida, por primeira vez na historia da tradición lírica galega, a un tipo de desexo, o S/M, que entronca ao autor cunha corrente de pensamento próxima á teoría Queer.[6]
  • Fálame (2004). Sociedade de Cultura Valle-Inclán. Poemario áspero e descarnado pero tamén visceral e humano. Trata temas amargos como a dificultade das relacións interpersoais, a incomunicación sexual ou a imposíbel felicidade etc.)
  • Corpo (2018) Xerais. 96 páxs. ISBN 9788491213901.
  • Lampíricos (2020). Chan da Pólvora. ISBN 9788412142600.
Con Xosé Luís Méndez Ferrín na Libraría Paz de Pontevedra en xaneiro de 2020

Narrativa[editar | editar a fonte]

Teatro[editar | editar a fonte]

Ensaio[editar | editar a fonte]

Con Anxos Sumai presentando Lampíricos en Pontevedra (2021)

Traducións[editar | editar a fonte]

Obras colectivas[editar | editar a fonte]

  • Contos eróticos. Eles, 1990, Xerais.
  • Chineses, 1996, O Correo Galego.
  • A poesía é o grande milagre do mundo / Poetry is the world´s great miracle, 2001, PEN Clube de Galicia.
  • Narradio: 56 historias no ar, 2003, Xerais.
  • Poetas e Narradores nas súas voces. II, 2006, Consello da Cultura Galega.
  • Erato bajo la piel del deseo, 2010, Sial Ediciones.
  • Cociñando ao pé da letra, 2011, Galaxia. Colaboración con varios autores sobre poesía e cociña.

Premios[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Antón Lopo Cultura de Galicia". www.cultura.gal. Consultado o 2021-05-15. 
  2. "Antón Lopo". Editorial Galaxia. Consultado o 2021-05-15. 
  3. "autor/a A Editorial Xerais". www.xerais.gal. Consultado o 2021-05-15. 
  4. tr3sreinos (2020-02-10). "Antón Lopo". tr3sreinos. Consultado o 2021-05-15. 
  5. "«A poesía é moito máis que un texto que non chega ó final da liña»". La Voz de Galicia. 2016-08-20. Consultado o 2021-05-15. 
  6. peoplepill.com. "About Antón Lopo: Spanish journalist (1961-) Biography, Facts, Career, Wiki, Life". peoplepill.com. Consultado o 2021-05-15. 
  7. "Antón Lopo súmase á lista do García Barros con 'Obediencia'". www.elcorreogallego.es. Consultado o 2021-05-15. 
  8. "Extraordinario de Antón Lopo, gañadora da XII edición do Premio Narrativa Breve Repsol Consellería de Cultura, Educación e Universidade". www.edu.xunta.gal. Consultado o 2021-05-15. 
  9. "Lopo gaña o García Barros". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 15 de xullo de 2010. 
  10. "Antón Lopo gaña o XII Premio de Narrativa Breve Repsol". Editorial Galaxia. Consultado o 26 de setembro de 2018. 
  11. "Tags premios-da-critica-espanola - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos". www.sermosgaliza.gal. Consultado o 2019-04-06. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]