Saltar ao contido

Óliver Laxe

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:BiografíaÓliver Laxe

(2025) Editar o valor en Wikidata
Biografía
Nacemento11 de abril de 1982 Editar o valor en Wikidata (43 anos)
París Editar o valor en Wikidata
Grupo étnicoPobo galego Editar o valor en Wikidata
EducaciónUniversidade Pompeu Fabra
Facultade de Comunicación de Pontevedra Editar o valor en Wikidata
Actividade
Ocupacióndirector de cinema, produtor de cinema, actor de cinema, guionista, actor Editar o valor en Wikidata
Período de actividade2006 Editar o valor en Wikidata -
Participou en
Tabakalera Editar o valor en Wikidata
Premios
IMDB: nm3890574 Allocine: 438794 Allmovie: an214420
BNE: XX4617825 Discogs: 16730947 Editar o valor en Wikidata

Óliver Laxe Coro, nado en París o 11 de abril de 1982,[1] é un director, guionista e actor de cinema galego. Dirixiu catro filmes ata a data, resultando galardoados os catro no Festival Internacional de Cine de Cannes: en 2010 gañou o Premio Fipresci polo seu filme Todos vós sodes capitáns,[2] en 2016 gañou o Gran Premio da Semana da Crítica polo seu traballo en Mimosas,[3] en 2019 foi distinguido co Premio de Xurado, na sección "Un Certain Regard" pola película O que arde e en 2025 recibiu o Premio do Xurado por Sirāt. [4]

Tras Víctor Erice, é o segundo español que presentou as súas catro primeiras películas en Cannes.[5]

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

Naceu en 1982 en París, sendo fillo de dous inmigrantes galegos que se coñeceran nunha festa de inmigrantes da sala Bataclan.[6][7] Seu pai, Jacinto Lage Cabana, é natural da Ponte de Outeiro, en Castro de Rei, mentres que súa nai é de Vilela, en Navia de Suarna,[8] e ambos traballaban en París como porteiros nun edicidio dun dos distritos máis ricos da cidade.[9] Viviu na capital francesa ata os seis anos, xunto a seus pais e seu irmán Felipe, e asistiu ao Colexio Federico García Lorca, operado polo goberno español.[10]

En 1988, despois de que seu pai gañase un concurso de fotografía en París e fose contratado como fotógrafo en Manlleu, a familia instalouse brevemente en Cataluña, pero pouco despois regresaron a Galicia.[11][12] Na adolescencia, estudou na Coruña, onde cursou o bacharelato no IES Monelos. Con dous metros de estatura, xogou ao baloncesto na canteira do Básquet Coruña, onde ocupaba a posición de pivote.[13]

Tras completar os seus estudos secundarios trasladouse a Pontevedra e estudou durante dous anos Publicidade e Relacións Públicas na Facultade de Comunicación de Pontevedra, período no que viviu na praza da Verdura da capital pontevedresa e descubriu o cinema de autor no Cineclub de Pontevedra. En Pontevedra acostumaba reunirse cos estudantes da Facultade de Belas Artes e montar alí as súas instalacións artísticas.[14][15][16][17][18] Posteriormente marchou a Barcelona, onde se graduou en Comunicación Audiovisual na Universidade Pompeu Fabra, realizando entre medias un Erasmus en Londres.

A súa filmografía comezou na capital inglesa, onde xunto a Enrique Aguilar rodou a curtametraxe E as chemineas decidiron escapar (2006). Logo trasladouse a Tánxer, onde rodou as curtametraxes Suena una trompeta, ahora veo otra cara (2007) e París #1, coas que obtivo varios premios en certames cinematográficos. Alí creou o proxecto Dao Byed, un obradoiro cinematográfico para os nenos pobres do Magreb. Desta experiencia, inspirada noutra similar de Lev Tolstoi con nenos labregos rusos, saíu a súa primeira longametraxe, Todos vós sodes capitáns (2009), coa que gañou o premio FIPRESCI no Festival Internacional de Cine de Cannes 2010[6] e o Premio Revelación Chano Piñeiro á mellor dirección revelación nos Premios Mestre Mateo de 2010.

En 2016 rodou a longametraxe Mimosas, que se estreou tamén no Festival de Cannes, onde conseguiu o Gran Premio da Semana da Crítica.[5] Este filme tamén lle valeu o Premio Mestre Mateo á mellor dirección.[6]

Aparece como actor no seu filme Todos vós sodes capitáns, así como en Moussem les morts (Vincent Le Port e Jean-Baptiste Alazard, 2010) e en The Sky Trembles and the Earth Is Afraid and the Two Eyes Are Not Brothers (Ben Rivers, 2015), cuxa primeira parte é un "como se fixo" de Mimosas.

En 2019, presentou no Festival de Cannes O que arde na sección "Un Certain Regard", sendo a primeira vez que se presenta unha película en galego nunha sección oficial.[5][19] Gañou o Premio do Xurado. Neste caso, coma nos anteriores, Televisión Española rexeitou participar na película;[20] en cambio si contou co apoio da TVG, de Agadic e da Deputación de Lugo.[19] En 2020 instalouse en Vilela (Son, Navia de Suarna), onde restaurou a casa familiar de seus avós.[4]

En 2025 acadou o Premio do Xurado no Festival de Cannes con Sirāt, o seu cuarto galardón no certame.[4] En xaneiro de 2026, o filme recibiu cinco galardóns nos Premios do Cinema Europeo, nas categorías de Mellor deseño de produción, Mellor deseño de son, Mellor montaxe, Mellor dirección de cásting e Mellor fotografía.[21] Uns días despois recibiu dous nomeamentos aos Premios Óscar, nas categorías de Mellor filme internacional e Mellor son.[22]

Filmografía

[editar | editar a fonte]

Como director

[editar | editar a fonte]

Longametraxes

[editar | editar a fonte]

Curtametraxes

[editar | editar a fonte]
  • Las chimeneas decidieron escapar (2006)
  • Suena la trompeta ahora veo otra cara (2007)
  • París #1 (2008)
  • O salvaxe leva o seu tempo (2018)

Como actor

[editar | editar a fonte]

Galardóns e nomeamentos

[editar | editar a fonte]

Festival de Cannes

[editar | editar a fonte]
AnoCategoríaFilmeResultado
2010Premio FipresciTodos vós sodes capitánsGañador
2016Gran Premio da Semana da CríticaMimosasGañador
2019Premio do Xurado, sección "Un Certain Regard"O que ardeGañador
2025 Premio do Xurado Sirāt Gañador

Premios Mestre Mateo

[editar | editar a fonte]
AnoCategoríaFilmeResultado
2008Mellor obra experimentalParís # 1Nomeado
2010Premio Revelación Chano Piñeiro-Gañador
2016Mellor directorMimosasGañador
Mellor guiónMimosasNomeado
2019Mellor directorO que ardeGañador
Mellor guiónO que ardeNomeado

Premios Goya

[editar | editar a fonte]
AnoCategoríaFilmeResultado
2019Mellor direcciónO que ardeNomeado

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ "Oliver Laxe". filmin.es (en castelán). Consultado o 29-5-2019.
  2. ↑ Fipresci.org (ed.). "Fipresci Awards 2010". Consultado o 29 de maio de 2016.
  3. ↑ Castro, R (29 de maio de 2016). ""Sós ante o imperio non se pode facer nada”". Sermos Galiza. Arquivado dende o orixinal o 01 de xuño de 2016. Consultado o 29 de maio de 2016.
  4. 1 2 3 Daniel Salgado (26 de maio de 2025). "Oliver Laxe celebra el triunfo en Cannes con el preestreno de 'Sirat' en su aldea de la montaña gallega". elDiario.es (en castelán).
  5. 1 2 3 Mato, Mar (19-4-2019). "Cannes proxectará por primeira vez un filme en galego: "O que arde", de Óliver Laxe". farodevigo.es. Consultado o 29-5-2019.
  6. 1 2 3 "Óliver Laxe: “A cultura emancipa ao ser humano”". Balea Cultural. 29 de maio de 2018. Arquivado dende o orixinal o 28 de novembro de 2018. Consultado o 28 de novembro de 2018.
  7. ↑ Constenla, Tereixa (30 de xaneiro de 2026). "Óliver Laxe, el viaje a la raíz". El País (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2025. Consultado o 30 de xaneiro de 2026.
  8. ↑ "El mensaje íntegro de Oliver Laxe en los Lucenses del Año: "Sempre houbo un espazo para o que fago"". El Progreso (en castelán). 14 de novembro de 2025. Arquivado dende o orixinal o 16 de decembro de 2025. Consultado o 30 de xaneiro de 2026.
  9. ↑ Vicente, Álex (24 de maio de 2025). "Oliver Laxe, ganador del premio del Jurado en Cannes: “Llevo deprimido desde los seis años y eso me ha llevado a hacer cine”". El País (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 24 de maio de 2025. Consultado o 30 de xaneiro de 2026.
  10. ↑ "Oliver Laxe, director de 'Sirat' y nominado al Oscar, en 'La Revuelta': "Mis padres eran porteros de un edificio en París y nací allí" (en castelán). 23 de xaneiro de 2026. Arquivado dende o orixinal o 23 de xaneiro de 2026. Consultado o 30 de xaneiro de 2026.
  11. ↑ Somoza, Nadia (29 de maio de 2025). "Oliver Laxe i Sergi López presenten 'Sirat', una road movie espiritual al desert del Marroc". Televisión Española (en catalán). Arquivado dende o orixinal o 9 de decembro de 2025. Consultado o 30 de xaneiro de 2026.
  12. ↑ "Oliver Laxe y el cine español valiente". aprendercine.com (en castelán). Consultado o 23-11-2020.
  13. ↑ "Óliver Laxe, del Básquet Coruña al éxito en Cannes". DxT Campeón (en castelán). 7 de xuño de 2025. Consultado o 28 de xaneiro de 2026.
  14. ↑ "Oliver Laxe: “Yo soy un escultor, ni me veo ni creo que gane el Oscar”". El País (en castelán). 16 de decembro de 2025.
  15. ↑ "Oliver Laxe: "Nunca había tenido acceso al arte ni al cine hecho con alma. Lo tuve en Pontevedra"". Pontevedra Viva (en castelán). 14 de maio de 2017.
  16. ↑ "Oliver Laxe lembra os dous anos que viviu en Pontevedra: "Neste espazo rodei as primeiras curtas"". Diario de Pontevedra. 24 de xaneiro de 2026.
  17. ↑ "Obstinación y encantamiento: las raíces gallegas del cine de Oliver Laxe, el director laureado en Cannes". eldiario.es (en castelán). 26 de maio de 2025.
  18. ↑ "Oliver Laxe: "Estamos hackeando el sistema y el sistema lo agradece"". Cadena SER (en castelán). 17 de decembro de 2025.
  19. 1 2 "Oliver Laxe volve de Cannes con premio para o primeiro filme en galego da historia do festival". praza.gal. 25-4-2019. Consultado o 29-5-2019.
  20. ↑ "El cineasta coruñés Oliver Laxe carga contra TVE por 'pasar' de sus películas". galicia.economiadigital.es (en castelán). 14-4-2017. Arquivado dende o orixinal o 29-05-2019. Consultado o 29-5-2019.
  21. ↑ Munsuri, María (18 de xaneiro de 2026). "‘Sirat’ se lleva a casa 5 galardones en los Premios del Cine Europeo" (en castelán). Consultado o 9 de febreiro de 2026.
  22. ↑ "'Sirāt', de Oliver Laxe, nominada al Oscar a mejor película internacional y mejor sonido". Televisión Española (en castelán). 22 de xaneiro de 2026. Consultado o 28 de xaneiro de 2026.
  23. ↑ C, R (19 de xaneiro de 2017). "Oliver Laxe prepara un novo filme sobre un pirómano e busca actores non profesionais". Sermos Galiza. Arquivado dende o orixinal o 20 de xaneiro de 2017. Consultado o 19 de xaneiro de 2017. Arquivado 20 de xaneiro de 2017 en Wayback Machine.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Óliver_Laxe&oldid=7317048»