Tritón (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Tritón
Triton (moon).jpg
Descubrimento
Descuberto por William Lassell
Descuberto o 10 de outubro de 1846
Características orbitais
Semieixe maior 354.800 km
Excentricidade 0.0000
Período orbital -5,877 d
(retrógrado)
Inclinación 130,267° (da eclíptica)
157.340° (desde o ecuador de
Neptuno)
130.063° (desde a órbita de
Neptuno)
Satélite de Neptuno
Características físicas
Diámetro medio 2.706,8±1,8 km [1]
Área da superficie 23.018.000 km²
Volume 10.384.000 km³
Masa 2,147×1022 kg
Densidade media 2,05 g/cm³
Gravidade en superficie 0,78 m/s²
Velocidade de escape 1,5 km/s
Período de rotación síncrono
Inclinación axial cero
Albedo 0,76
Temperatura superficial
- mínima
- media
- máxima


34,5 K
Características atmosféricas
Presión 0,001 kPa
Nitróxeno 99,9%
Metano 0,1%

Tritón é un satélite natural de Neptuno que se encontra a 4.500 millóns de quilómetros da Terra. Posiblemente sexa o astro máis frío do Sistema Solar (-235 °C).

Descuberta e características[editar | editar a fonte]

Descuberto por William Lassell en 1846, só 17 días despois do propio descubrimento do planeta, debe o seu nome ao deus Tritón da mitoloxía grega. Está desfigurado por violentas erupcións volcánicas e a súa superficie xeouse e fundeuse repetidamente, quedando así surcada dunha rede de enormes gretas.

Tralo paso do Voyager 2 polas súas proximidades, unhas enigmáticas imaxes revelaron o que parecían ser géiseres de nitróxeno líquido emanados dende a súa superficie xeada. Este descubrimento mudou o concepto clásico do vulcanismo xa que, ata entón, supoñíase que os corpos xélidos non deberían estar xeoloxicamente activos. Tritón demostrou que para que houbera actividade xeolóxica basta cun medio fluído, sexa rocha fundida, nitróxeno ou auga.