Despina (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Despina
Despina.jpg
Despina vista pola Voyager 2
Descubrimento
Descuberta por Stephen P. Synnott[1] e o Equipo de Imaxes da Voyager
Descuberta en Xullo do 1989
Características orbitais[2]
Época 18 de Agosto do 1989
Eixo semi-maior 52.526 ± 1 km
Excentricidade 0,0002 ± 0,0002
Período orbital 0,33465551 ± 0,00000001 d
Inclinación 0,216 ± 0,014° (respecto do ecuador de Neptuno)

0,06° (respecto do plano local de Laplace)

é satélite de Neptuno
Características físicas
Dimensións 180×148×128 km[3][4]
Radio medio 75 ± 3 km[5]
Masa ~2,1 x 1018 kg
(baseada nunha densidade asumida)
Densidade media ~1,2 g/cm3 (estimada)
Período de rotación asumida coma sincrónica
Oblicuidade da eclíptica ~presumiblemente cero
Albedo (xeométrico) 0,09[3][4]
Temperatura superficial ~51 K de media (estimada)
Atmosfera sen atmosfera

Despina, (ou en Latín Despœna, grego Δέσποινα), tamén coñecida coma Neptuno V, é o terceiro satélite máis interior de Neptuno. Chamada máis tarde Despina, unha ninfa que era filla de Poseidón e Deméter (Demetra).

Despina foi descuberta a finais do mes de xullo do 1989 a partir de imaxes da sonda espacial Voyager 2. Déuselle a designación temporal S/1989 N 3[6]. O descubrimento foi anunciado (IAUC 4824) o 2 de agosto do 1989, pero o texto só fala de "10 fotogramas tomados no transcorrer de 5 días", dando unha data do descubrimento que debeu ser algúns días antes do 28 de xullo. O nome foille outorgado o 16 Setembro do 1991[7].

Unha vista simulada de Despina orbitando Neptuno.

Despina é de forma irregular e non amosa signos de modificacións xeolóxicas. É máis coma unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial[8].

A órbita de Despina descansa próxima pero non dentro da órbita de Talasa e xusto dentro do anel de Le Verrier. E coma está por debaixo do radio das órbitas sincrónicas de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando unha anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Planet Neptune Data http://www.princeton.edu/~willman/planetary_systems/Sol/Neptune/
  2. R.A. Jacobson e W.M. Owen Jr. (2004). "The orbits of the inner Neptunian satellites from Voyager, Earthbased, and Hubble Space Telescope observations". Astronomical Journal 128: 1412. DOI:10.1086/423037. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=2004AJ....128.1412J&db_key=AST&data_type=HTML&format=&high=444b66a47d15839. 
  3. 3,0 3,1 E. Karkoschka (2003). "Sizes, shapes, and albedos of the inner satellites of Neptune". Icarus 162: 400. DOI:10.1016/S0019-1035(03)00002-2. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=2003Icar..162..400K&db_key=AST&data_type=HTML&format=&high=444b66a47d11635. 
  4. 4,0 4,1 Williams, Dr. David R. (22-01-2008). "Neptunian Satellite Fact Sheet". NASA (National Space Science Data Center). http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/neptuniansatfact.html. 
  5. "Planetary Satellite Physical Parameters". JPL (Solar System Dynamics). 24-10-2008. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. Consultado o 13-12-2008. 
  6. IAUC 4824 discovery IAUC circular
  7. "IAU Circular No. 5347". 16 de setembro do 1991. http://www.cfa.harvard.edu/iauc/05300/05347.html. Consultado o 10-04-2007. 
  8. D. Banfield e N. Murray (1992). "A dynamical history of the inner neptunian satellites". Icarus 99: 390. DOI:10.1016/0019-1035(92)90155-Z. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=1992Icar...99..390B&db_key=AST&data_type=HTML&format=&high=444b66a47d03051. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]