Reuben Fine

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Reuben Fine
Nacemento: 11 de outubro de 1914
Nova York Estados Unidos de América Estados Unidos
Falecemento: 26 de marzo de 1993
Nacionalidade: Estadounidense Flag of the United States.svg
Ocupación: Psicólogo, xogador de xadrez

Reuben Fine, nado o 11 de outubro de 1914 en Nova York e finado o 26 de marzo de 1993, foi un xogador de xadrez estadounidense, considerado un dos mellores do mundo durante a década de 1930. Foi tamén autor de varios libros de xadrez que seguen sendo populares hoxe en día. Logo da Segunda Guerra Mundial, estudou psicoloxía, e escribiu varios libros sobre o tema.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Como xadrecista[editar | editar a fonte]

Aprendeu a xogar xadrez de nivel competitivo no famoso Marshall Chess Club en Nova York, achandando o camiño para moitos famosos grandes mestres como Bobby Fischer. Fine tamén foi considerado un dos mellores xogadores de xadrez rápido do mundo: podía conseguir empates contra o entón campión do mundo Alexander Alekhine, aínda que admitiu que as poucas veces que xogou co precursor de Alekhine, José Raúl Capablanca, este venceuno "sen piedade".

Antes de 1937 xa gañara unha serie de torneos internacionais e era un dos xogadores de máis éxito do mundo. Representou aos Estados Unidos en tres olimpíadas de xadrez, onde gañou cinco medallas, catro delas de ouro. Aínda que activo nos torneos de Estados Unidos, nunca puido terminar primeiro no Campionato de Xadrez de Estados Unidos, finalizando xeralmente detrás do seu rival americano, Samuel Reshevsky. Con todo, a marca en torneos internacionais de Fine nos anos 30 era superior ao de Reshevsky.

En 1938 empatou polo primeiro lugar con Paul Keres no prestixioso Torneo AVRO dos Países Baixos, un dos torneos máis famosos do século vinte. O gañador de AVRO, un torneo de dobre round robin, convertíase automaticamente no rival do campión do mundo, título entón sostido por Alexander Alekhine. Fine finalizou diante do futuro campión, Mikhail Botvinnik, do entón campión, Alekhine, e dos campións anteriores, Max Euwe e Capablanca, e dos grandes mestres, Samuel Reshevsky e Salomon Flohr. Fine gañou ambos dos seus xogos contra Alekhine. A Segunda Guerra Mundial interrompeu todos os torneos e Alekhine morreu en 1946.

En 1941 Fine escribiu Basic Chess Endings (Finais básicos do xadrez (en galego)), un compendio de análise de xogadas de peche que se considera un dos mellores traballos do seu tempo sobre o tema. O seu The Ideas Behind the Chess Openings (Ideas detrás das aperturas no xadrez (en galego)) tamén se considera un traballo importante, que se concentra na teoría subxacente nas aperturas máis que en secuencias de movementos particulares. Durante a Segunda Guerra Mundial traballou para a mariña de guerra de Estados Unidos, executando o extravagante cálculo da probabilidade de que submarinos alemáns emerxesen en determinados puntos do océano.

Logo da guerra, Fine continuou xogando ao xadrez, recibindo unha invitación da FIDE a participar no campionato mundial de 1948, debido ao seu triunfo no torneo AVRO. Estrañamente declinou participar, polo que xurdiron especulacións en canto á razón verdadeira da súa actitude. Na súa curta carreira no xadrez, Fine logrou marcas positivas contra campións anteriores e reinantes do mundo, tales como Lasker, Alekhine e Botvinnik, e ata un empate contra Capablanca.

[editar | editar a fonte]

O motivo que deu Fine para non participar no campionato mundial de 1948 foi que traballaba na súa disertación doutoral en psicoloxía. Con todo, algúns suxiren que as súas razóns tiñan que ver coa agresiva actitude dos mestres rusos. Algunha evidencia disto aparece nunha entrevista a Larry Evans na revista Chess life.

Fine recibiu o seu doutoramento en psicoloxía da Universidade do Sur de California e abandonou a práctica profesional do xadrez para concentrarse na súa nova profesión. En 1956 escribiu o artigo "Psychoanalytic Observations on Chess and Chess Masters" (Observacións psicoanalíticas respecto ao xadrez e os mestres xadrecistas (en galego)) para un diario especializado no tema. Ese artigo converteuse en máis adiante no libro The Psychology of the Chess Player (A psicoloxía do xogador de xadrez (en galego)), no que Fine dá un curioso enfoque freudiano ao asunto. Fine non foi o primeiro en examinar a mente dun xadrecista: Alfred Binet, o inventor da proba do cociente de intelixencia, estudara xa a funcionalidade mental dos bos xogadores de xadrez, e atopara que a miúdo posuían trazos mentais en común, tales como unha boa memoria.

Fine continuou xogando esporadicamente ao xadrez ao longo da súa vida (un xogo en 1963 contra Bobby Fischer foi incluído no libro de Fischer My 60 Memorable Games (Os meus sesenta xogos memorables (en galego))), pero preferiu centrarse en cuestións relativas á psicoloxía. Alguén observou que isto era "unha perda para o xadrez, e no mellor dos casos un empate para a psicoloxía". Fine publicou The History of Psychoanalysis (A historia da psicanálise (en galego)) en 1979, que foi seguido por outros libros seus sobre o tema.

Unha das súas crenzas máis interesantes era que a homosexualidade podía ser "curada", e as súas opinións con respecto a isto foron utilizadas en batallas legais que implicaban o tema, incluíndo a disputa lexislativa sobre unións do mesmo sexo en Hawaii.

Obras publicadas[editar | editar a fonte]

  • Reuben Fine (1941), Basic chess endings, Nueva York, David McKay Ed., sin ISBN.