Jacques-Louis David

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Autorretrato.
O Xuramento dos Horacios, 1785. Museo do Louvre.

Jacques-Louis David (30 de agosto de 1748 - 29 de decembro de 1825) foi un pintor francés de bastante influencia no estilo neoclásico. Buscou a inspiración nos modelos escultóricos e mitolóxicos gregos, baseándose na austeridade e severidade, algo que cadraba co clima moral dos últimos anos do antigo réxime.

Máis adiante David chegou a ser un activo participante na Revolución Francesa así coma amigo de Maximilien de Robespierre; en realidade foi o líder das artes baixo a República Francesa. Pechado no cárcere trala caída do poder de Robespierre, máis tarde aliñouse co advenimento doutro réxime político, o de Napoleón Bonaparte. Foi nesta época cando desenvolveu o seu Estilo Imperio, notable polo uso de cores cálidas ó estilo Veneciano. Entre os seus numerosos alumnos cabe destacar a Antoine-Jean Gros, Anne-Louis Girodet de Roucy-Triosson e o máis coñecido de todos: Jean Auguste Dominique Ingres. Isto fíxolle ser o pintor máis influente do arte Francés do século XIX, especialmente nas pinturas académicas.

A obra máis destacada de David, é o Xuramento dos Horacios (1785, actualmente no Louvre). Tras haberse dado a coñecer gracias o Salón o gobernó encárgalle que pinte Horacio defendido polo seu fillo, o primeiro que fai é que opúxose o encargo tanto no tema (Horacio defendido polo seu fillo pasa a ser O Xuramento dos Horacios) como no tamaño, cambia as dimensións para facer unha obra de gran formato, 330x425cm.

É considerada a obra cume da pintura Neoclásica, David buscou una historia clásica un exemplo de virtude válido para o presente. A temática da obra é o cumprimento do deber por riba de calquera sentimento persoal.

A historia tómaa de Livio, no periodo de guerras entre Roma e Alba Longa (668 a.C.). A disputa entre as dúas cidades decídese resolver por un combate inusual: os Horacios, trillizos romanos, contra os Curiacios, trillizos de Alba. O drama radica no parentesco familiar, xa que unha das irmáns dos Horacias, Sabina, estaba prometida cun Curiacio. A pesar disto, e como vemos reflexado na obra, o pai Curiacio exhorta os seus fillos a loita.

David sitúa a escena no patio dunha casa. A esquerda atopamos os fillos e no centro da composición o pai que é quen realiza a acción principal, o xuramento, obrigandoos o cumprimento do deber coa patria. E na dereita atopamos as mulleres, vestidas a moda romana, o que nos está a mostrar os coñecementos arqueolóxicos do pintor.

A través da xestualización e a expresión corporal comunícase connosco. Busca a claridade, de ahí o uso das cores apagadas, como mostra de racionalidade.

No xuramento das espadas é onde se observa a maior tensión dentro da obra, figuras con moita enerxía que contrastan co desconsuelo do grupo das figuras femeninas.

O fondo divídese en tres arcadas que son as que dividen a escena do primeiro término, cada grupo enmárcase nun dos arcos laterais, e a figura do pai no central. A arquitectura carece de ornamentación, propia do estilo, por outra banda esto contribue a resaltar o asunto tráxico representado.

David vai compoñer por contraposición, fai que as figuras resalten sobre o fondo, o mesmo tempo que contrastan entre sí, primeiro dentro dos propios grupos, por un lado os Horacios e o pai, este conxunto contraponse co das mulleres, e tódalas figuras contra os arcos do fondo.

A perspectiva céntrase nas mans da figura do pai, que é o que realiza a acción principal do xuramento e sostén as espadas. Seguindo as liñas do pavimento atopamos que o punto de fuga coincide nesto.

Dos tres Horacios o que está en primer plano é o que atrae a mirado do espectador, a lenda dí que só un dos irmáns saíu victorioso da batalla. Os outros dous extenden as mans en dirección a espada, a forza representada nese acto é o seu firme compromiso coa patria. As miradas coinciden co punto de fuga e coa liña de horizonte, onde o máis destacado é o xuramento. Para que esta mensaxe nos chegue de forma clara David suprime todo o accesorio que podería complicar a nosa percepción do tema.

O cadro na época foi acollido pola crítica de forma negativa polas ideas políticas ahí representadas.