Fernando I de Romanía

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fernando I de Romanía
Rei de Romanía
King Ferdinand of Romania.jpg
Reinado 10 de outubro de 1914
20 de xullo de 1927
Coroación 15 de outubro de 1922
Nome completo Fernando Víctor Alberto Meinrado de Hohenzollern-Sigmaringen
Nacemento 24 de agosto de 1865
Sigmaringen, Flag of Prussia 1892-1918.svg Prusia
Falecemento 20 de xullo de 1927
(61 anos)
Sinaia, Flag of Romania.svg Romanía
Predecesor Carlos I
Sucesor Miguel I
Consorte María de Edimburgo
Casa Real Hohenzollern-Sigmaringen
Himno real Trăiască Regele
Pai Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen
Nai Antonia de Portugal e Saxonia-Coburgo-Koháry

Escudo de Fernando I de Romanía

Fernando I, nado en Sigmaringen (Prusia) o 24 de agosto de 1865 e finado en Sinaia (Romanía) o 20 de xullo de 1927), foi rei de Romanía entre 1914 e 1927.

Vida coma príncipe de Hohenzollern e herdeiro ao trono de Romanía[editar | editar a fonte]

Nado en Sigmaringen, no suroeste da actual Alemaña, o príncipe romano-católico Fernando de Hohenzollern-Sigmaringen era o fillo segundoxénito do príncipe alemán Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen e da princesa Antonia de Portugal (1845-1913), filla da raíña María II e o seu consorte Fernando de Saxonia-Coburgo-Koháry, con antergos oriúndos do nordés do Reino de Hungría (na actual Eslovaquia).

Debido a que o seu pai e irmán maior renunciaron aos seus respectivos dereitos ao trono romanés, o mozo Fernando converteuse en herdeiro ao trono do seu tío Carlos I de Romanía, en novembro de 1888 posto que este non tiña descendencia. O goberno romanés non lle pediu a conversión ao cristianismo ortodoxo, relixión maioritaria en Romanía, pero esixiuse que os seus futuros fillos fosen educados na fe ortodoxa, a que entón era a relixión oficial daquel país.

O curmán da nai de Fernando, Fernando I de Bulgaria, tamén da rama Saxonia-Coburgo-Koháry, ocupara o trono búlgaro dende 1889 e no futuro converteríase no principal opoñente do reino de Romanía. O emperador Francisco Xosé I, monarca do Imperio austrohúngaro, e, por tanto, señor de Transilvania, provincia con maioría de poboación romanesa, era o curmán da avoa de Fernando.

En 1893 Fernando casou coa princesa María de Edimburgo (1875-1938), filla do príncipe Alfredo, duque de Edimburgo e da gran duquesa Maria Alexandrovna de Rusia. A princesa María era a neta paterna da raíña Vitoria I do Reino Unido e o príncipe Alberto de Saxonia-Coburgo, e por vía materna do tsar Alexandre II de Rusia e a súa dona, a princesa María de Hesse. O emperador da Rusia veciña, o tsar Nicolao II era pois o seu curmán carnal.

A parella tivo seis fillos en total, aínda que se comentou que a raíña cometeu adulterio con Barbu Ştirbey, neto dun antigo príncipe de Valaquia, falecido en 1869. O rei Fernando, non querendo dar pé a un escándalo, sempre aceptou aos dous fillos coma de seu. Foron os seus fillos:

Rei de Romanía[editar | editar a fonte]

Fernando sucedeu ao seu tío Carol I como rei de Romanía o 10 de outubro de 1914, meses despois do estourido da Primeira Guerra Mundial, aínda que Romanía non participou inicialmente na contenda. Fernando reinaría até a súa morte no 20 de xullo de 1927.

Primeira guerra mundial[editar | editar a fonte]

Cartel británico representando ao "Kaiser" Guillerme e a Fernando, o derradeiro como defensor da liberdade e xustiza

Aínda que era membro da familia imperial Hohenzollern, dinastía reinante en Alemaña, Fernando decidiu a entrada de Romanía na Primeira guerra mundial de parte da Triple Entente, en contra das Potencias Centrais, o 27 de agosto de 1916.[1] A 3 de agosto de 1914 Romanía rexeitara a petición de Alemaña e Austria-Hungría de entrar na guerra polo tratado que lles unía. Pouco despois (18 de setembro de 1914), asinaba un tratado segredo con Rusia no que se lle recoñecía o dereito a anexionarse Transilvania a cambio de manterse neutral.[1] O rei gañou deste xeito o alcume "o Leal", xa que respectou o xuramento que presentou fronte ao Parlamento de Romanía en 1914 :

«Reinarei coma bo romanés

Tamén como consecuencia desta "traizón" ás súas raíces alemás, o Kaiser Guillerme II decidiu borrar o seu nome do rexistro da Casa de Hohenzollern, e ordenou a súa excomunión polo Papa Bieito XV.[2]

Fernando condecorando a soldados romaneses.

Malia as dificultades que supuxo a entrada na guerra, con Dobruia e Valaquia ocupadas polas Potencias Centrais, Romanía seguiu loitando e en 1917 parou o avance alemán en Moldavia. Cando os bolxeviques asinaron a paz en 1918, Romanía viuse rodeada polos inimigos e forzada a asinar o Tratado de Bucarest en 1918[1] (7 de maio de 1918). Con todo, Fernando negouse a asinar o tratado. Cando o avance aliado na fronte de Tesalónica obrigou a Bulgaria a abandonar a guerra, Fernando ordenou a removilización do exército romanés e Romanía continuou a guerra de parte da Triple Entente.

O resultado da participación na guerra para Romanía foi a unión votada en Besarabia, Bucovina e Transilvania co Reino de Romanía, en 1918. Fernando chegou a ser o rei dun estado romanés crecido despois de 1918-1920, coa vitoria do Triple Entente fronte ás Potencias Centrais, cunha guerra entre Romanía e a República Soviética Húngara, que non quería aceptar a nova situación en Europa, e coa guerra civil de Rusia. Fernando foi coroado rei de Romanía con gran pompa o 15 de outubro de 1922, na cidade histórica Alba Iulia, en Transilvania.

Reinado trala guerra[editar | editar a fonte]

A política interna durante o seu reinado estivo dominada polo Partido Nacional Liberal, liderado polos irmáns Ion e Vintilă Brătianu. A unión con Transilvania supuxo un beneficio electoral para a oposición, cuxos principais representantes uníronse entre xaneiro de 1925 e outubro de 1926 para formar o Partido Nacional dos Campesiños.

Fernando faleceu en 1927, e foi sucedido no trono polo seu neto Miguel I, baixo unha rexencia. A rexencia estaba formada por tres membros, dos cales un era o segundo fillo de Fernando, o príncipe Nicolás.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 Netea, Vasile: "The Year 1918 in Romania", East European Quaterly, 3:1 (1969)
  2. Evenimentul Zilei, Ziua Monarhiei in Republica România ("O Día da Monarquía na República de Romanía), 10 de maio de 2006
Predecesor:
Carlos I
Rei de Romanía
1914-1927
Sucesor:
Miguel I