Emilio Eduardo Massera
Emilio Eduardo Massera, nado en Paraná o 19 de outubro de 1925 e falecido en Bos Aires o 8 de novembro de 2010, foi un militar arxentino. Entre 1976 e 1981 formou parte, xunto con Jorge Rafael Videla e Orlando Ramón Agosti, da xunta militar que depuxo á presidente María Estela Martínez de Perón e gobernou de facto a Arxentina durante o autodenominado Proceso de Reorganización Nacional.
Índice |
Carreira militar [editar]
Massera ingresou na Escola Militar da Armada en 1942; tras o seu egreso en 1946 sería alumno da Escola das Américas e do Interamerican Defence College de Washington, onde se formaría en guerra antisubversiva. De regreso á Arxentina, escalou rangos na xerarquía da Armada ata ser nomeado capitán da fragata ARA Liberdade. O 23 de agosto de 1974 obtivo o grao de almirante, tras o retiro forzoso de boa parte da oficialidade da Armada Arxentina, tras o cal foi nomeado comandante en xefe da mesma.
Ditadura [editar]
O 24 de marzo de 1976, Massera liderou xunto con Videla e Agosti o movemento golpista que derrocou á viúva de Perón, á fronte do goberno nacional desde o falecemento deste. Foi un dos principais promotores do plan de guerra sucia co que a ditadura continuou a persecución dos movementos revolucionarios—peronistas ou marxistas— e de toda forma de disidencia política. En 1977, o almirante declarou:
O silenciamento da difusión de "ideas opostas á civilización occidental e cristiá" redundou na desaparición dunhas 30.000 persoas de distintos graos de militancia política, incluíndo un importante número de sacerdotes e monxas terceiromundistas, a pesar do cal a relación de Massera coa Igrexa católica foi sempre excelente. A Escuela Superior de Mecánica de la Armada (ESMA), baixo a dirección de Massera, foi un dos Centros clandestinos de detención máis grandes do país, onde se encarcerou sen xuízo previo, torturou e asasinou a miles de prisioneiros. Tamén subordinado de Massera era o capitán Alfredo Astiz, alcumado o anxo louro, que operou como infiltrado nas organizacións de protesta, entre elas as Nais de Praza de Maio.
Xuízo e condena [editar]
Massera separouse do goberno o 16 de setembro de 1978, cando o triunvirato orixinal foi substituído polo encabezado por Roberto Viola. Tras o fin da ditadura, foi investigado polo organismo especificamente encargado da instrución sobre a guerra sucia e o terror de Estado, a CONADEP; O 16 de xaneiro de 1983, preséntase como candidato a Presidente da Nación polo Partido para a Democracia Social, pero o 21 de xuño do mesmo ano é detido polo Xuíz Federal Oscar Mario Salvi pola participación na desaparición do empresario Fernando Branca, esposo da amante do represor [1]; o 22 de abril de 1985 foi xulgado por violacións aos dereitos humanos, asasinato, tortura e privación ilegal da liberdade, e condenado a prisión perpetua e perda do grao militar. Con todo, o 29 de decembro de 1990 foi indultado polo entón presidente Carlos Saúl Menem, e recuperou a liberdade ata 1998, cando foi novamente posto en prisión preventiva por causas relativas ao secuestro e denegación de identidade a menores durante o seu goberno, e polo ditado de ordes de tortura, fusilamento, confinamento en centros clandestinos e afogamento no mar de prisioneiros vivos. A orde ditada pola xuíz María Servini de Cubría baseábase en que a apropiación de menores e os restantes cargos imputados están considerados delitos contra a humanidade, polo que non son obxecto de prescrición; a apropiación ilexítima de bens dos desaparecidos, pola que non fora xulgado en 1985, incluír no sumario. O caso de Massera deu pé a numerosas accións legais, que levaron en 2001 ao xuíz federal Gabriel Cavallo a declarar anticonstitucionais as leis de Punto Final e Obediencia Debida, que paralizaran os xuízos contra militares de rango inferior ao de coronel durante os 15 anos anteriores.
En 2004, tras o estalido dun aneurisma cerebrovascular, foi ingresado ao Hospital Militar de Bos Aires. As secuelas do mesmo levaron a que o 17 de marzo de 2005 fose declarado incapaz por demencia e se suspendesen as causas na súa contra, non sen antes ser condenado nalgunhas das causas. As ordes de extradición levantadas polos gobernos español, francés e alemán na súa contra atópanse suspendidas pola mesma razón.
Massera e P2 [editar]
O nome de Massera figuraba na listaxe de 963 integrantes que a policía italiana atopou en 1981 ao investigar as accións da loxia masónica Propaganda 2, da que tamén foran membros Perón, José Manuel Guiñazú, José López Rega e numerosos industriais e políticos italianos, entre eles Silvio Berlusconi. A loxia, desde entón declarada ilegal polo goberno italiano e presuntamente disolta, estaba baixo a dirección de Licio Gelli, un antigo operador de Mussolini durante a Segunda Guerra Mundial logo encargado pola CIA de manter unha rede clandestina de operacións anticomunistas; Gelli coñecería a Massera a través de Carlos Alberto Corti, capitán da Armada e confidente deste último, e empregado o contacto para garantir a contratación dos multimillonarios gastos en equipamento militar—6.000 millóns de dólares en dous anos— e o control de parte da prensa a través da compra por parte da editorial italiana Rizzoli da arxentina Editorial Abril. A cambio, facilitaría as relacións de Massera co Vaticano e Estados Unidos, e proporcionado os medios para canalizar cara ao exterior o diñeiro obtido de subornos e malversacións do tesouro público.
Notas [editar]
Véxase tamén [editar]
Bibliografía [editar]
- Buongiorno, Piñeiro (1981). L'Internazionale dal Venerabile Licio, Andrea Barbieri et. ao.. ISBN.
