Voitre negro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Voitre negro
Aegypius monachus.jpg
Estado de conservación
Risco baixo (NT)
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Aves
Orde: Falconiformes
(ou Accipitriformes, q.v.)
Familia: Accipitridae
Subfamilia: Aegypiinae
Xénero: ''Aegypius''
Savigny, 1809
Especie: ''A. monachus''
Nome binomial
''Aegypius monachus''
(Linnaeus, 1766)
Área de distribución. En azul área de invernada..

Área de distribución. En azul área de invernada..

O voitre negro (Aegypius monachus) é unha ave da subfamilia dos voitres do Vello mundo (Aegypiinae), un dos poucos voitres que viven en Europa.

Descrición[editar | editar a fonte]

Mide ata máis dun metro de longo, cunha envergadura de alas de 250 a 295 cm. é un peso de 7 a 12 kg, o que o fai unha das aves voadoras máis pesadas é a falconiforme de maior tamaño. A plumaxe é uniformemente marrón escura, e ó lonxe parece negra. O pescozo, non moi longo, é rosa-azulado rodeado por plumas escuras. As alas son anchas e a cola ten unha lixeira forma de cuña. Non amosa dimorfismo sexual. Os inmaturos son algo máis escuros cós adultos.

Distribución e status[editar | editar a fonte]

Viven no sur de Europa e na Asia central. En Europa encóntranse actualmente na Península Ibérica, en Mallorca, e no sur dos Balcáns. En Asia vive de Oriente próximo e norte da India ata o sur de Siberia, norte de China e Mongolia. Invernan en Sudán, no medio oriente, noroeste da India, Paquistán e Corea. As aves do sur de Europa son sedentarias; en Asia son en xeral as poboacións das zonas máis ó norte as que viaxan ó sur nos invernos fríos. Sobre todo en Europa reduciuse moito ou desapareceu en case tódalas áreas da súa antiga distribución. Xa non vive en Marrocos, Portugal, Italia a ex-Iugoslavia, Albania, Romanía, Moldavia e Israel.

En España a poboación medrou de 200 parellas reprodutoras en 1970 a case 1000 en 1992. En Mallorca hai unha organización para a protección da especie, que intenta tamén restablecela na República de Macedonia e o sur de Francia, mediante a solta de exemplares novos. En Mallorca había en 1991 uns 51 exemplares. En Grecia habería 16 parellas, unha en Bulgaria, de 3 a 6 na península de Crimea, na Rusia europea ó redor de 50. A situación en Asia é pouco coñecida. O IUCN calcula que a poboación total é de entre 7.200 e 10.000 parellas reprodutoras.

Viven en xeral en montañas e outeiros arborados, pero voan en campo aberto cando procuran alimento. En España prefire áreas de bosque mediterráneo; en Mallorca frecuenta os acantilados. Son máis axiña solitarios.

Alimentación e conduta[editar | editar a fonte]

Estas aves carroñeiras aliméntanse de cadáveres de animais de tamaño mediano e grande. En ocasións, sobre todo no verán, cando falta o alimento, capturan lagartos ou tartarugas e nalgunhas ocasións pequenos mamíferos, coma esquíos e coellos. Ó redor dun cadáver é a variedade de voitre dominante. O seu bico forte permítelle comer partes duras coma músculos e coiros, cos que as veces traga osos pequenos.Evitan comer vísceras e expulsan as partes indixeribles en forma de egagrópilas.

Voa planeando, coa cabeza recollida e poucas veces bate as alas.

Reprodución[editar | editar a fonte]

Aegypius monachus .

Son monógamos e fan os niños nas árbores, utilizan o mesmo niño, que van renovando ata que chega a ter un gran tamaño, varios anos. Non crían cada ano. A femia pon un ovo só, que incuban alternativamente os dous pais durante uns 55 días. Ata que o polo comeza a voar ten sempre a compañía dun adulto no niño.

Onomástica noutras linguas[editar | editar a fonte]

  • Alemán: Mönchsgeier
  • Bielorruso: Chorni grif (Чорны грыф)
  • Búlgaro: Cheren lexoiad (Черен лешояд)
  • Catalán: Voltor negre
  • Inglés: Eurasian Black Vulture
  • Italiano: Avvoltoio monaco
  • Español: Buitre negro
  • Finlandés: Munkkikorppikotka
  • Francés:Vautour moine
  • Húngaro: Barátkeselyű
  • Neerlandél: Monniksgier
  • Polaco: Sęp kasztanowaty
  • Portugués: Abutre-fusco

Galería[editar | editar a fonte]

Literatura[editar | editar a fonte]

  • Josep del Hoyo, Andrew Elliot, Jordi Sargatal: Handbook of the birds of the World. Vol. 2. New World Vultures to Guineafowl. Lynx Edicions, Barcelona, 1994. ISBN 84-87334-15-6

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Voitre negro

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]