Ruibarbo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ruibarbo
Follas e pecíolos do ruibarbo
Follas e pecíolos do ruibarbo
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Caryophyllales
Familia: Polygonaceae
Xénero: Rheum
Especie: R. rhabarbarum
Nome binomial
Rheum rhabarbarum
L.
Ruibarbo cru
Valor nutricional por 100 g
Enerxía88 kJ (21 kcal)
4.54 g
Azucres1.1 g
Fibra alimentaria1.8 g
0.3 g
0.8 g
VitaminasCantidade
%DV
Tiamina (B1)
2%
0.02 mg
Riboflavina (B2)
3%
0.03 mg
Niacina (B3)
2%
0.3 mg
Ácido pantoteico (B5)
2%
0.085 mg
Vitamina B6
2%
0.024 mg
Ácido fólico (B9)
2%
7 μg
Colina
1%
6.1 mg
Vitamina C
10%
8 mg
Vitamina E
2%
0.27 mg
Vitamina K
28%
29.3 μg
MineraisCantidade
%DV
Calcio
9%
86 mg
Ferro
2%
0.22 mg
Magnesio
3%
12 mg
Manganeso
9%
0.196 mg
Fósforo
2%
14 mg
Potasio
6%
288 mg
Sodio
0%
4 mg
Cinc
1%
0.1 mg

As porcentaxes son aproximadas empregando a recomendación de US para os adultos.
Fonte: Base de datos USDA Nutrient

O ruibarbo (Rheum rhabarbarum L.) é unha planta cultivada comestíbel moi utilizada como fitoterápico. Provén do nordés de Europa - Asia (Ucraína). Acada os tres metros de altura e consta de follas con pecíolos grosos arroibados e comestíbeis. O seu consumo en Europa é bastante popular, mais non en Galiza.

Taxonomía[editar | editar a fonte]

O nome é unha combinación do grego rha e de barbarum; rha reférese tanto á planta como ao río Volga, de onde supostamente é orixinaria.[1]

Descrición[editar | editar a fonte]

Acada até tres metros de altura e consta de follas con pecíolos grosos e carnoso de (normalmente) entre 2 e 5 centímetros de groso. A cor do pecíolo varía entre o verde e o vermello e é a única parte comestíbel, xa que as súas follas son tóxicas, pois teñen forte concentración de ácido oxálico, nefrotóxico e corrosivo.[2] Estas follas están dispostas en grupos basais, son cordadas e palmadamente bilobulares. O seu talo subterráneo é un rizoma que lle serve para almacenar nutrientes durante o invierno. As flores teñen tonalidades que varían entre o vermello amarelado e o verde abrancazado, agrupadas ao tamaño dun talo alto, e que aparecen durante o verán.

A planta vive varios anos e desaparece no inverno antes de aparecer novamente na primavera. A súa colleita non debe pasar o principio do verán porque a medida que máis medra, máis contido de ácido oxálico ten, polo que resulta incomestíbel.

Historia[editar | editar a fonte]

Orixinario de Asia, ten sido usado como planta medicinal dende hai milleiros de anos, principalmente na medicina chinesa. O ruibarbo tamén era moi utilizado e vendido polos viaxantes da ruta da seda. Como alimento comezou a ser utilizado por volta do século XIII, cando chegou a Gran Bretaña. Aínda hoxe é na Gran Bretaña onde se produce e consome a maior parte do ruibarbo. Tamén se consome en Francia.

Propiedades e indicacións terapéuticas[editar | editar a fonte]

Dixestivo, estimulante do fígado, estomáquico, laxante en doses superiores a 2g e antidiarreico en doses de até 300 mg (raíces). Indicado para atonía gástrica acompañada de presión de ventre. Diminúe a absorción de ferro. Esa droga asociada ao ácido acetil salicílico (AAS) pode causar xenxivite e estomatite.

Segundo algúns especialistas non é recomendábel para quen teña cálculo renal ou gota debido ao seu alto contido de oxalato (por mor dos 10% de taninos presentes).

Alimento[editar | editar a fonte]

Na gastronomía sóese usar en sobremesas. Pode consumirse cru, directamente o adobándoo como ensalada e tamén cocido, en forma de compota, marmelada ou como recheado de empanadas doces (tortas de ruibarbo).

Polo seu alto contido de antraquinonas os seus extractos son utilizados para o tratamento das carouquexas e outras afeccións das mucosas bucais e as súas infusións úsanse coma laxantes.[3] Tamén é utilizado en purgantes, en particular para desparasitar. Non se teñen sinalado danos irreparábeis na dentición, mais se recomenda consumir o ruibarbo con alimentos que conteñan calcio, como o leite ou o iogur.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen. New York, NY: Scribner, 2004. p 366
  2. (en inglés) U.S. National Library of Medicine - National Institutes of Health: Rhubarb leaves poisoning
  3. Ruibarbo; Criasaude.