Ordoño IV

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ordoño IV
Ordono IV of Leon big.jpg
Nome completoOrdoño Alfonsez de León
Nacementoc. 925
 Reino de León
Falecemento962 e 963
 Córdoba
SoterradoBasílica de Santo Isidoro de León
NacionalidadeReino de Galicia
Relixióncatolicismo
Ocupaciónrei
PaiAfonso IV de León
NaiOneca Sánchez de Pamplona
CónxuxeUrraca Fernandes de Castela
editar datos en Wikidata ]

Ordoño IV, fillo de Afonso IV e da raíña Oneca Sánchez de Pamplona, e pai de Bermudo II[1], foi rei de Galiza[2][3] entre os anos 958 e 960.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Após da expulsión de Sancho I o Craso, foi coroado rei en Santiago de Compostela, igrexa a prol da cal despachou varios documentos. Chegou ao trono co apoio da nobreza galega, en especial o do bispo Rosendo de Celanova, e do conde de Castela Fernán González.

Reinou nun período turbulento do Reino de Galiza marcado polo enfrontamento entre irreconciliables faccións nobiliarias galegas, castelás, asturianas ou da Terra de Foris. A imposibilidade de poñer orde nesta caótica situación granxeoulle unha pésima fama reflectida nas crónicas cristiás e musulmás. Determinada historiografía coñéceo como Ordoño IV o Mao.

No 958 casou con Urraca Fernández, filla do conde de Castela e viuva de Ordoño III, coa que tivo dous fillos, Bermudo e García. Este casamento, que procuraba o achegamento á nobreza castelá determinou o descontento de parte da nobreza galega.

Os fracasos na gobernación propiciaron que os mesmos que o apoiaran, entre eles San Rosendo, optasen pola volta de Sancho, no ano 959. Sancho entrou en Zamora co apoio das tropas musulmáns do califa Al-Hakam II. Ordoño refuxiouse en Castela até que Fernán González foi feito prisioneiro polo rei de Navarra García Sánchez.[4] Finalmente acudíu a Córdoba a solicitar a axuda militar do califa cordobés.[5] Segundo o tratado acadado, Ordoño compometíase a non levantarse contra o islam e a entregar do seu fillo García como refén.[4] Porén, apercibido Sancho, apresurouse a enviar tamén unha embaixada a Córdoba ofrecendo a súa vasalaxe. O monarca andalusí aviuse a recoñecer a Sancho como monarca a condición de que este desmantelase certas fortalezas próximas ao seu territorio. Ordoño faleceu pouco despois (no 962 ou 963) en circunstancias non esclarecidas.[6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Carriedo Tejedo, Manuel (2014). "La ascendencia de Vermudo II (982-999):Un rey educado en Santiago a la sombra de San Rosendo" (PDF). Annuarium Sancti Iacobi (3): 19–43. 
  2. Carriedo Tejedo, Manuel (2019). "Gallaecia y Galicia (1)" (PDF). Rudesindus (en castelán) (12): 74. el príncipe infiel de Galicia Ordoño (citando a Ibn Idari) 
  3. Carballeira Debasa, Ana María (2007). Galicia y los gallegos en las fuentes árabes medievales (en castelán). CSIC. p. 158. de la familia de los reyes gallegos 
  4. 4,0 4,1 Carriedo Tejedo, Manuel (2014). "La ascendencia de Vermudo II (982-999):Un rey educado en Santiago a la sombra de San Rosendo" (PDF). Annuarium Sancti Iacobi (3): 29. 
  5. "Vídeo: Así foi a recepción do califa al-Hakam II ó rei Ordoño IV, tras perder o seu trono". Historia de Galicia. 2021-01-20. Consultado o 2021-01-22. 
  6. Carballeira Debasa, Ana María (2007). Galicia y los gallegos en las fuentes árabes medievales. Instituto de estudos galegos Padre Sarmiento. pp. 158–159. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Reino de Galiza

Segue a:
Sancho I, o craso
Ordoño IV
Precede a:
Sancho I, o craso
Ordoñez