Requiario

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Requiario
Statue of Rechiar, Suebic King of Galicia (sculpted 1750–1753), Royal Palace of Madrid, Spain - 20080109-ret.jpg
Nacementoc. 415
Falecementodecembro de 456
Lugar de falecementoPorto
Causadecapitación
NacionalidadeReino de Galicia
Relixióncristianismo niceno e Paganismo xermánico
Ocupaciónmonarca
PaiRequila
Cónxuxesen etiquetar
IrmánsRicimer
Na rede
WikiTree: Of_the_Suevia-2
editar datos en Wikidata ]

Requiario (tamén Rechiar ou Reckiario[1]e en latín: Rechiarius) foi o terceiro monarca suevo que gobernou o Reino Suevo de Galicia, dende o ano 448, sucendendo ao seu pai Requila, ata a súa morte en decembro de 456. Foi o primeiro rei xermánico de toda Europa que adoptou o catolicismo e tamén o primeiro en cuñar moeda propia. A pesar disto, Hidacio descríbeo como bárbaro e con poucas nocións da lei romana, así foi que o seu belicismo e ambición remataron por causarlle a morte nunha guerra que sería o comezo dunha era escura para o reino suevo.

Política interna[editar | editar a fonte]

Unificación baixo o catolicismo[editar | editar a fonte]

Foi o primeiro rei católico que gobernou o reino suevo, e converteu ao pobo dos suevos a esta relixión no ano 449, segundo Historia Suevorum de Isidoro de Sevilla Requiario "catholicus factus" ("fíxose católico"). Isto fixo caer a este rei na graza dos galaicorromanos que eran, na súa maioría, católicos tamén. Ademais foi o primeiro en nacer na Gallaecia e con educación romana, coma moitos dirixentes galaicorromanos da época, grazas ao que conseguiu influencia tamén nas capas sociais autóctonas.

A unificación relixiosa dos suevos, que eran aínda de crenzas relativas ao paganismo xermánico, fixo que o Reino Suevo de Galicia fose o primeiro reino católico, ademais de dar paso á mestura entre a poboación xermánica e a galaicorromana.[2]

Moeda sueva[editar | editar a fonte]

Requiario, pioneiro tamén na economía, foi o primeiro rei que cuñou a súa propia moeda, de prata chamada siliqua, poñendo o seu propio nome no reverso das moedas do emperador Honorio en lenda latina: "IVSSV RECHIARI REGES" ("Por orde do rei Requiario").[3][4] Cuñando en gran cantidade, o que constataría o mantemento da actividade económica durante o período suevo.

Tanto a súa conversión ao catolicismo coma a emisión de moeda propia pódense enmarcar na súa cobiza de crear un reino suevo que abranguese toda a Península Ibérica.

Diplomacia exterior[editar | editar a fonte]

Casamento e expansión[editar | editar a fonte]

Casa coa filla do rei visigodo Teodorico I no 449 co obxectivo de manter a paz cos visigodos. De camiño a corte de Tolosa Requiario aprobeita para saquear os territorios vascóns e algunhas rexións romanas. Ao regresar de Tolosa no 450 invade as zonas de Caesar Augusta e Ilerda, aprobeitando a confusión debido ao xurdimento dun novo movemento bagaúdico surxido de novo no val do Ebro.

Relacións imperiais[editar | editar a fonte]

Trala vitoria do Imperio Romano xunto con forzas visigodas sobre os Hunos na batalla dos Campos Cataláunicos no 451, o dux da Galia Aecio, decide intervir na península. Este envía no 453 unha embaixada, do conde Mansueto e o conde Fronto, coa intención de impor aos suevos un tratado de paz que estipulaba a devolución ao Imperio da rexións conquistadas da Cartaxinense. Desta maneira o Imperio conseguiu, de volta, a autoridade imperial sobre a provincia.

Invasión da Cartaxinense[editar | editar a fonte]

No ano 455 proclámase en Roma a Avito como emperador, trala morte de Aecio e sucesivos emperadores inestables. Requiario que non o recoñece como tal e aprobeitando esta situación de inestabilidade política do Imperio para volver a recuperar a Cartaxinense.

Pero Avito comeza accións diplomáticas co novo monarca visigodo Teodorico II, fillo de de Teodorico I, que era claramente prorromano e tampouco lle interesaba que os suevos se fixeran máis fortes. Tanto Teodorico II como Avito envían embaixadas para que os suevos abandonen a Cartaxinense, pero non só son rexeitadas por Requiario se non que este comeza unha incursión a Tarraconense da que trouxo moitos cativos á Gallaecia, probocando aos visigodos.

Guerra contra o Imperio e os visigodos[editar | editar a fonte]

Requiario no Museu Nogueira da Silva (Braga).

Ante a clara negativa de Requiario Teodorico II dirixe o seu exército, co beneplácito do emperador Avito, á península. Contaba co apoio de tropas auxiliares burgundias, co rei Gundioco ao fronte, que comeza unha gran campaña contra os suevos. Tras unha serie de batallas perdidas polos suevos, a derrota definitiva ocorreu na Batalla do río Órbigo o 5 de outubro de 456 preto de Asturica.

Morte[editar | editar a fonte]

Requiario repregase a Bracara e logo a Portus Cale, de onde intenta fuxir en barco a Roma, onde tiña a Recimiro quen o podería axudar. Non obstante, unha tempestade fíxolle volver a terra, onde foi apresado polos visigodos e decapitado.

Ao morrer, os visigodos invaden a Gallaecia e a Lusitania. Neste momento, prodúcese a morte de Avito, candidato de Teodorico II, polo que tivo que partir cara as Galias con parte das súas lexións, saqueando ao seu paso á poboación de Pallantia e Asturica. Deixou o mando do territorio conquistado a ao godo Aguiúlfo, en Emerita.

Esta derrota foi fulminante para o reino xa que este sería o comezo dun período de escuridade e guerras civís no reino de Galicia.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "O Santuario de Pastoriza", artigo en Celtiberia
  2. González López, Emilio (1978). Grandeza e decadencia do reino de Galicia. Editorial Galaxia. ISBN 8471543036. 
  3. Imaxe da moeda do rei Requiario (www.diarioliberdade.org). 
  4. Rolland, Eduardo (8/10/2022). "A sílicua de Requiario: cando Gallaecia acuñou a primeira moeda dun reino católico". GCiencia. Consultado o 11/10/2022. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Feed-icon.svg Os reis e as raíñas da Galiza.
Requiario: O apoxeo suevo.
(Nós Diario, 05.09.2022)

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • López Carreira, A; Fernández Cal, T. Os reis de Galicia. A Nosa Terra. Vigo, 2003. ISBN 84-96203-27-1.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Requiario
Nacemento:  ? Falecemento: 456


Títulos Reais
Precedido por
Requila


Rei de Galicia
448–456
Sucedido  por
Aguiúlfo (Lusitania, Emerita)
Frantán (lucense)
Maldras (bracarense)