Mohamed VI de Marrocos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mohamed VI de Marrocos

Mohamed VI (Mohamed Ben Al-Hassan) (الملك محمد السادس للمغرب), nado o 21 de agosto de 1963, é Rei de Marrocos dende o 23 de xullo de 1999 trala morte de seu pai, Hasan II. É o 18º rei da dinastía alauí, que reina en Marrocos desde 1666, e de acordo coa a Constitución de Marrocos ostenta ademais o cargo de Amir al-Mu'minin (protector ou guía relixioso dos fieis).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Infancia e estudos[editar | editar a fonte]

O rei Mohamed VI naceu en Rabat, Marrocos, o 21 de agosto de 1963, sendo o fillo maior do rei Hassan II e a súa dona Lalla Latifa Hammou, de orixe bérber. Antes de acceder ao trono, ostentou o título de Príncipe da Coroa marroquí.

En 1985, obtivo a licenciatura en "Ciencias xurídicas, económicas e sociais" na Universidade de Rabat. A súa memoria de licenciatura trataba sobre «A Unión arabo-africana e a estratexia do Reino de Marrocos en materia de relacións internacionais». En 1987, conseguiu o Certificado de Estudos Superiores (CES) en ciencias políticas, con matrícula de honra. En xullo de 1988 superou, coa mesma nota, os seus últimos exames para a obtención dun segundo CES en Dereito Público.

Para completar a súa formación e vivir de forma práctica os principios e normas do Dereito deprendidos na facultade, os seus pais decidiron envialo a Bruxelas, en novembro de 1988, para efectuar unha estancia tutelada por Jacques Delors, daquela Presidente da Comisión Europea.

Desde novo substituíu a seu pai en misións de representación ante xefes de estado de diversos países, e participou en numerosas reunións e conferencias nacionais e internacionais. A súa primeira misión oficial no estranxeiro tivo lugar o 6 de abril de 1974, cando en representación de Hassan II reuniuse co Presidente de Francia, Georges Pompidou. Entre o 23 e o 30 de xullo de 1980, efectuou una xira por diversos países africanos, reuníndose cos presidentes de Senegal, Léopold Sédar Senghor, Ahmed Sékou Touré de Guinea, Félix Houphouët-Boigny de Costa de Marfil, Ahmadou Ahidjo de Camerún e Shehu Shagari de Nixeria.

Con posterioridade recibiu os graos de Doutor na Universidade de Niza-Sofía Antípolis en Francia, pola súa tese sobre «A cooperación entre a Comunidade Económica Europea e a Unión do Magreb Árabe» (1993) e Doutor honoris causa pola Universidade George Washington, en Estados Unidos (2000).

Características do seu reinado[editar | editar a fonte]

Mohamed VI accedeu ao trono 23 de xullo de 1999, unhas horas despois da morte de seu pai. No seu primeiro discurso a través da televisión, prometeu acabar coa pobreza e a corrupción, creando emprego e garantindo o cumprimento dos Dereitos Humanos. Mantivo algúns dos conselleiros reais do seu pai, marxinou outros moi vencellados co pasado e elixiu entre antigos compañeiros do Colexio Real aos que serían os novos homes fortes do réxime, Fuad Ali Himma e Tayeb Fasi Fihri[1].

Polo seu talante modernizador, Mohamed VI encontrouse coa oposición dos islamistas conservadores. Durante o seu mandato, apoiou o pluralismo político e creou un novo código familiar, a Mudawana, que outorga maior poder e independencia ás mulleres. Tamén creou a denominada Instance Equité et Réconciliation (IER), unha comisión que pretendía revisar os casos de violación dos Dereitos Humanos durante o reinado de seu pai. Mais, a dita comisión prohibíuselle mencionar expresamente a Hassan II, así como investigar casos posteriores á coroación de Mohamed VI, en 1999. Organizacións internacionais de Dereitos Humanos tamén criticaron que a comisión non puidera investigar ataques contra a liberdade de expresión. Na mesma liña aperturista, Mohamed VI permitiulle o regreso ao país do opositor Abraham Serfaty, e recoñeceulle novamente a nacionalidade marroquí.

As relacións de Marrocos con España durante o reinado de Mohamed VI foron, en xeral, cordiais, salvo por determinados asuntos espiñentos, como a soberanía de Ceuta e Melilla, a situación política e humanitaria no Sáhara Occidental ou os problemas coa emigración que chega ás costas andaluzas desde o norte de Marrocos. Ademais, durante o seu reinado produciuse o incidente da illa Perejil, durante o cal un pequeno illote de soberanía disputada foi ocupado durante uns días polo exército marroquí antes de ser desaloxado por tropas españolas. En 2007, a visita dos Reis de España a Ceuta e Melilla desencadeou un conflito diplomático entre ambos estados ao chamar Marrocos a consultas ao seu embaixador en Madrid polo que se considerou unha "iniciativa reprobable"; esta crise diplomática resolveuse dous meses despois.

Líder relixioso[editar | editar a fonte]

Na súa condición de xefe espiritual dos marroquís e presidente do Consello de Ulemas, emprendeu dúas reformas relixiosas co obxectivo de eliminar aos elementos máis integristas da comunidade islámica marroquí. No 2004 reestruturou o Ministerio de Asuntos Relixiosos e puxo baixo o seu control os 41.755 lugares de culto, un terzo de eles mesquitas. Mais, no ano 2008, ao concluír o Ramadán, anunciou unha nova reforma para «previr a fe e a identidade marroquís de veleidades integristas». A xuízo dos expertos marroquís, nos últimos anos detectárase o incremento de yihadistas e o auxe do salafismo e da corrente chiita do Islam. Así, as fetuas só poderán emitirse dende un órgano relixioso creado para o efecto. Tamén se creará un Consello de Ulemas específico para os marroquís que viven noutros países (máis de tres millóns). [2]

Familia e descendencia[editar | editar a fonte]

O rei Mohamed VI ten un irmán, o príncipe Moulay Rachid, e tres irmáns, as princesas Lalla Meryem, Lalla Asma e Lalla Hasna.

O 21 de marzo de 2002 casou en Rabat con Salma Bennani (dende entón a Princesa Lalla Salma), coa que ten dous fillos, o Príncipe herdeiro Moulay Hassan, (n. 8 de maio de 2003), e a Princesa Lalla Khadija (n. 28 de febreiro de 2007).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Mohamed VI de Marrocos

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Carla Fibla España-Marruecos desde la orilla sur: la relación hispano-marroquí: opiniones e ideas. Icaria Editorial, 2005, páxina 24
  2. Mohamed VI ataca ao islamismo radical, El País, 5 de outubro de 2008. (en castelán)