Ahmadou Ahidjo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ahmadou Ahidjo
Ahmadou Ahidjo.jpg
Nacemento24 de agosto de 1924 e 1924
 Garoua
Falecemento30 de novembro de 1989
 Dakar
NacionalidadeCamerún
RelixiónIslam
Ocupaciónpolítico
CónxuxeGermaine Ahidjo
PremiosOrde de Isabel a Católica
editar datos en Wikidata ]

prAhmadou Babatoura Ahidjo, nado o 24 de agosto de 1924 en Garoua, Camerún e finado o 30 de novembro de 1989 en Dakar, Senegal, foi o primeiro presidente da República de Camerún, ocupando o posto dende 1960 até 1982.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos e educación[editar | editar a fonte]

Ahmadou Ahidjo naceu en 1924, no seo dunha familia musulmá residente en Garoua, situada ó norte de Camerún. Finalizou os seus estudos secundarios na Escola Superior Administrativa de Yaoundé, e comeza a traballar como operador nunha emisora de radio entre 1942 e 1946.[1]

Carreira política[editar | editar a fonte]

Comezou a súa carreira política, sendo elixido deputado da Asemblea de Representantes de Camerún polo período 1947-1952 e sendo reelixido para o período 1952-1956.[2] Mentres era deputado, foi membro da secretaría da Asemblea Territorial, que traballaba xunto á Unión Francesa, en relación á administración do Camerún francés.

En 1957, Francia permite que Camerún sexa un goberno autónomo, no que Ahidjo asume como Viceprimeiro Ministro e Ministro do Interior, cargos que ocupa até 1958, cando o entón Primeiro ministro André Marie Bbida renuncia, e por iso, fai que Ahidjo asuma como Primeiro ministro de Camerún. Durante ese proceso, funda e preside o partido político Unión Camerunesa (UC).[1]

Como Primeiro ministro, ofreceu unha amnistía e negociacións coa Unión dos Pobos de Camerún (UPC), o partido máis radical do país, para que renunciase á vía armada e se rendese, pero eles negáronse e durante anos, realizaron diversos ataques no país co obxectivo de independizarse de Francia e instaurar o seu propio goberno.[2]

Presidente de Camerún (1960-1982)[editar | editar a fonte]

Trala independencia de Camerún en 1960, Ahidjo permaneceu como Primeiro ministro, chamando a un referendo o 21 de febreiro, no cal propuña que el asumise a presidencia do novo estado; medida que é aprobada, sendo nomeado Presidente de de Camerún o 5 de maio dese mesmo ano, pola Asemblea de Representantes.

Logo dun plebiscito o 1 de outubro de 1961, o sur de Camerún (baixo mandato británico), unifícase con Camerún, dando paso á creación da República Federal de Camerún. Durante esa unificación, Ahidjo tratou de reconciliar os habitantes anglófonos e musulmáns que se situaban no oeste do país, cos do leste, que na súa maioría eran francófonos e católicos.[1]

O 2 de xuño de 1972, mediante outro referendo, promúlgase unha nova constitución, na que o país pasa a chamarse República Unida de Camerún. O 30 de xuño de 1975, nomea a Paul Biya como Primeiro ministro e segundo ó mando do país.

En canto a relacións internacionais, o seu goberno mostrou apoio cara a Occidente, e mantivo moi boas relacións con Francia, quen foi o seu principal provedor de produtos, e entre 1970 e 1978, o seu país ocupou a presidencia da Organización para a Unidade Africana (OUA).[1]

O 4 de novembro de 1982, renuncia á presidencia por motivos de saúde, sendo sucedido por Paul Biya. Porén, as relacións entre ambos deterióranse, ó momento de que Ahidjo acusou a Biya de querer instaurar un réxime policial en Camerún, e este último responde acusandóo de estar detrás dunha conspiración para derrocalo, afirmando que ía deter a todos os partidarios de Ahidjo. Temendo unha represalia, Ahidjo parte ó exilio cara a Francia en agosto de 1983 e ese mesmo mes, renuncia á secretaría xeral do partido.

En 1984, foi xulgado e condenado á morte in absentia polo goberno camerunés, sendo posteriormente conmutada a prisión perpetua. Permaneceu en Francia até 1985, cando viaxa a Senegal e vive alí, até o seu falecemento o 30 de novembro de 1989.[2]

Controversias[editar | editar a fonte]

O seu goberno foi fortemente criticado, en primeiro lugar polas atribucións de corte ditatorial que Ahidjo posuía no país, nas que gañou cinco veces as eleccións presidenciais de 1965, 1970, 1975 e 1980, nas que contaba cunha escasa maioría, e en segundo lugar polo control da Asemblea de Representantes, por parte da Unión Camerunesa, que tras fusionarse co Partido Nacional Demócratico de Camerún (KNDP), créase en 1985, a Unión Nacional Camerunesa (UNC), dando así a case inexistencia de partidos opositores durante o seu réxime.[1]

Tamén foi acusado de propagar a islamización do país con toques animistas, co fin de reducir a presenza cristiá no país africano.

Primeiro ministro de Camerún

Segue a:
Cargo creado
Ahmadou Ahidjo
Precede a:
Charles Assalé
Unión Camerunesa
Presidente de Camerún

Segue a:
Cargo creado
Ahmadou Ahidjo
Precede a:
Paul Biya
Unión Camerunesa

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 "Biografia de Ahmadou Ahidjo". Consultado o 15 de febreiro de 2017. 
  2. 2,0 2,1 2,2 "Biografia de Ahmadou Ahidjo". Consultado o 15 de febreiro de 2017.