Este artigo amosa letras cirílicas. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.
As linguas mordovinas[1] (en ruso:мордовские языки, mordovskiye yazyki)[2] son un subgrupo das linguas urálicas, comprendendo as linguas erzya e moksha, que están estreitamente relacionadas entre elas e son faladas as dúas en Mordovia.[3]
Anteriormente considerada unha única "lingua mordovina",[4] agora trátase como unha pequena agrupación lingüística.[5] Debido a diferenzas na fonoloxía, léxico e gramática, o erzya e o moksha non son mutuamente intelixibles.[6] As dúas linguas mordovinas tamén teñen formas literarias separadas. A lingua literaria erzya foi creada en 1922 e a mokshan en 1923.[7]
Dialectos das linguas moksha e erzya na República de Mordovia
Moksha
*M-I grupo central
*M-II grupo central
*M-III grupo sueste
Erzya
*E-I grupo central
*E-II grupo central
*E-III grupo noroeste
*E-IV grupo sueste
Shoksha
*E-V Dialecto shoksha
Tradicionalmente, os uralicistas agrupaban as linguas mordovinas e o mari na chamada póla do Volga da familia urálica; porén, esta teoría foi abandonada a finais do século XX.[8] En troques, algúns uralistas prefiren agora un modelo de expansión rápida, coa mordovina como unha das nove pólas primarias das linguas urálicas; outros propoñen unha estreita relación entre o mordovino coas pólas finobáltica e saami.[9][10][11]
↑Hamari, Arja; Ajanki, Rigina (2022). "Mordvin (Erzya and Moksha)". En Marianne Bakró-Nagy; Johanna Laakso; Elena Skribnik. The Oxford Guide to the Uralic Languages. Oxford University Press. pp.392–431.
↑Феоктистов А. П. Мордовские языки. основы финно-угорского языкознания. Прибалтийско-финские, саамский и мордовские языки. М., 1975
↑Abondolo, Daniel (1988). The Uralic Languages. Londres e Nova York: Routledge. p.4. [...] the idea, once widely-held, that there was a common Mordva-Mari protolanguage (so-called 'proto-Volgaic') is now out of favour.
↑Nichols, Johanna (2021). "The Origin and Dispersal of Uralic: Distributional Typological View". Annual Review of Linguistics7: 351–369. doi:10.1146/annurev-linguistics-011619-030405.
↑Saarikivi, Janne (2022). "The divergence of Proto-Uralic and its offspring: A descendant reconstruction". En Marianne Bakró-Nagy; Johanna Laakso; Elena Skribnik. The Oxford Guide to the Uralic Languages. Oxford University Press. pp.28–58.