Saltar ao contido

Lingua estoniana

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Lingua estoniana
eesti keel Editar o valor en Wikidata
LL-Q5885%20%28tam%29-Sriveenkat-%E0%AE%8E%E0%AE%9A%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%8B%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%AF%20%E0%AE%AE%E0%AF%8A%E0%AE%B4%E0%AE%BF.wav pronuncia
Representación esquemática
Imaxe
 Subclase de
 Nome orixinal
eesti keel (et) Editar o valor en Wikidata
 Alfabeto
 Estudado por
Propiedades
 Número de falantes
1251770 (2022) Editar o valor en Wikidata
 Institución de normalización
 Tempo gramatical
Clasificación lingüística
Localización
 Orixinario de
 País
 Coordenadas
Códigos e identificadores
Freebase/m/02s2l Editar o valor en Wikidata
ISO 639-1et Editar o valor en Wikidata
ISO 639-2est Editar o valor en Wikidata
ISO 639-3est Editar o valor en Wikidata
ISO 639-5est Editar o valor en Wikidata
IETFet Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC2776092919 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Wikidata C:Commons

O estoniano[1] (eesti keel, IPA: [ˈeːs.ti ˈkeːl]) é a lingua oficial da Estonia, falada por preto de 1,1 millón de persoas. É unha lingua fino-ugria e intimamente ligada ao finés, falado do outro lado do Golfo de Finlandia (ambas as dúas linguas son mutuamente intelixíbeis), a lingua võro, e o saami, falado no norte da Finlandia. Máis afastadamente está relacionado coa lingua húngara. Por contra, o estoniano non ten relación co letón nin tampouco coa lingua rusa.

Fonoloxía

[editar | editar a fonte]

Hai en estoniano nove fonemas relativos ás vogais simple — a e i o u õ [ɤ] ä [æ] ö [ø] ü [y] — os cales presentan tres duracións distintas. Desas, a simple e a longa son segmentalmente fonémicas, sendo o terceiro nivel de duración só suprasegmentalmente fonémico, presentando tamén cun contorno tonal distintivo. A ortografía estoniana distingue só as vogais curtas e as longas (denotadas pola súa duplicación). Hai tamén 19 ditongos (Hint 1978); e tamén se atopan agrupamentos polisilábicos de vogais.

Frontais Posteriores
Non-arrendondas Arredondadas Non-arredondadas Arredondadas
Altas i ü u
Mediais e ö õ o
Baixas ä a

Hai unha serie de consoantes oclusivas xordas e non aspiradas, con tres duracións fonémicas, representadas b d g, p t k e pp tt kk. O resto das consoantes tamén presenta distinción na duración, mais na escrita só son distinguidas as consoantes curtas e longas. Como nas vogais, dous niveis de duración segmental son fonémicos, e o terceiro nivel é suprasegmentalmente fonémico. Por exemplo, para o fonema 'n': curto - 'n' en lina "pano das mans", longo 'n' en linna "da cidade" e extralongo 'n' en linna "para a cidade".

As fricativas son s h, alén de f š ž z, usadas en empréstitos. As demais consoantes son j l m n r v, alén das alofónicas velares nasais nk e ng. As consoantes poden palatalizarse, mais esa distinción non se marca na ortografía. A palatalización ocorre antes das vogais frontais. Cerca do 0,15% do léxico presenta total palatalización fonémica, cando ocorre sen unha vogal frontal.

A tonicidade das palabras recae na primeira sílaba. Con todo, os empréstitos internacionais e as consoantes extralongas alteran en parte ese padrón.

Gramática

[editar | editar a fonte]

Tipoloxicamente, o estoniano presenta características de linguas tanto aglutinatinantes como sintácticas. Ao longo da súa historia, a lingua alemá tivo unha forte influencia sobre o estoniano, tanto no vocabulario como na sintaxe.

Morfosintaxe

[editar | editar a fonte]

En estoniano, non hai xénero gramatical, mais os substantivos e adxectivos declínanse en catorce casos. A maioría dos casos en estoniano denota relacións que outras linguas son expresas polo uso de preposicións.

Abaixo está un exemplo das declinacións da palabra auto, que significa coche:

casos singular plural
nominativoautoautod
xenitivoautoautode
partitivoautotautosid
ilativoautosseautodesse- para o coche
inesivoautosautodes- no coche
elativoautostautodest- do coche
alativoautoleautodele- para sobre o coche
adesivoautolautodel- sobre o coche
ablativoautoltautodelt- de sobre o coche
translativoautoksautodeks- transformación
terminativoautoniautodeni- ata o coche
esivoautonaautodena- como un coche
abesivoautotaautodeta- sen o coche
comitativoautogaautodega- con o coche

Só tres dos casos enriba teñen función gramatical: o nominativo (o axente/suxeito da frase), o acusativo (o obxecto directo) e o partitivo (obxecto parcial).

Hai dous tipos de pronome para cada persoa en estoniano. Un, máis longo, para cando o foco está no axente e outro máis curto para cando o foco está na acción. Son:

1ª persoa mina - ma
2ª persoa sina - sa
3ª persoa tema - ta
1ª persoa meie - me
2ª persoa teie - te
3ª persoa temad - nad

Como non hai xénero nese idioma, non hai diferenza entre "el" e "ela" ou "eles" e "elas".

O sistema de conxugación verbal non presenta distinción entre os tempos presente e futuro (a forma do presente utilízase en ambos contextos coa adición de marcadores de tempo), e hai formas especiais usadas para expresar unha acción iniciada por un suxeito indeterminado (o "impersoal").

O infinitivo dos verbos en estoniano é sempre terminado por -ma. A conxugación no presente se dá coa xunción dos seguintes morfemas na raíz do verbo:

Verbo istuma (sentar)

mina istun
sina istud
tema istub

meie istume
teie istute
nemad istuvad

Negación

[editar | editar a fonte]

A negación faise engadindo a palabra ei antes do verbo:

mina ei istu; sina ei istu etc

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para estoniano.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.