John Miles

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
John Miles
John Miles 1970 Nürburgring.jpg
John Miles en 1970
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Reino Unido Reino Unido
Anos en activo 2 (1969-1970
Escudería(s) Lotus
Grandes Premios disputados 15 (12 saídas)
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 0
Pole positions 0
Voltas rápidas 0
Primeiro GP Gran Premio de Francia de 1969
Derradeiro GP Gran Premio de Italia de 1970


John Miles, nado en Londres o 14 de xuño de 1943 e finado en Norwich o 8 de abril de 2018[1], foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en 15 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 6 de xullo de 1969 nun Lotus 63 de F1 con 4 rodas motrices para o que era o piloto de probas oficial do Team Lotus. Logrou un total de 2 puntos de campionato cun quinto lugar no Gran Premio de Suráfrica de 1970.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Miles era fillo dos actores Bernard Miles e Josephine Wilson. En 1963/64, John Jeremy Miles (coñecido como John "Diva" Miles e non confundilo con John "Turner" Miles) comezou a súa andaina nas carreiras e converteuse no campión na xeral do campionato de automóbiles Redex Sports pilotando un Diva GT con motor frontal. Unha segunda tempada con Diva esta vez apoiado por John Willment tamén tivo éxito. Entón, gañou o Campionato de Autosport de 1966 no Lotus Elan 26R patrocinado por Willment con 15 vitorias absolutas de 17 carreiras. Este coche Elan 26R en particular nunca foi derrotado ata a chegada dos competidores con motor central como o Chevron. No Boxing Day Brands de 1966 debutou co novo Lotus 47GT e posteriormente pilotou o Lotus 41 oficial de F3 e chasis longo 41X e GT 47 durante 1967 e 1968 para o equipo oficial, gañando catro eventos internacionais de F3 en 1968.[2]

Fórmula Un[editar | editar a fonte]

Lotus 63 4WD

En 1969 Miles tivo que desenvolver o Lotus 63 4WD xa que o Campión do Mundo Graham Hill e Jochen Rindt negáronse a pilotar este deseño, considerándoo unha trampa mortal. En cinco GP, Miles terminou só unha vez, en décimo lugar. no medio, o coche foi pilotado dúas veces por Mario Andretti, pero tampouco terminou. John Miles cualificou na metade da grella para o GP de Canadá en Mosport, onde a difícil combinación de curvas rápidas adaptábase ás 4 rodas motrices do Lotus 63, que era un "desastre" en pistas reviradas.[3]

Despois de que Graham Hill rompera as pernas a finais de 1969, non volveu ao Team Lotus, pilotando coches de Lotus para o equipo Rob Walker Racing Team. Miles ascendeu a segundo piloto de Lotus F1 detrás de Jochen Rindt para a tempada de 1970 de Fórmula Un. No Gran Premio de Suráfrica de 1970, onde se presentaron cinco coches de Lotus, terminou quinto no Lotus 49 diante de a Hill. Miles disputou a maior parte da carreira con gasolina pingando sobre el, pero Colin Chapman expresou a súa insatisfacción porque non pasara a Beltoise polo cuarto posto. Para o GP de España, presentouse o novo Lotus 72, pero Miles non puido clasificarse para a carreira na que Rindt tivo que retirarse anticipadamente. Debido aos problemas co 72, usouse o Lotus 49C actualizado en Mónaco, con Miles pilotando algunhas voltas de prácticas no 72 e non conseguindo clasificarse no 49C. Graham Hill foi máis lento na práctica, pero tiña un lugar garantido como ex Campión do Mundo e recibiu o 49C de Miles para a carreira, que gañou Rindt. En Bélxica Miles correu co 72, mentres que Rindt confiaba no vello 49C e ambos tiveron que retirarse. En Zandvoort, o 72 finalmente demostrou ser competitivo, con Rindt logrando pole e gañando, mentres que Miles clasificou e terminou sétimo na carreira, pilotando unha versión máis experimental e difícil do 72. Miles fixo un excelente comezo, saltando á quinta posición e correndo nas primeiras voltas con 8 dos mellores pilotos do GP de punta a punta, baseándose nunha boa trazada, freos e habilidosos bloqueos ou a sorte dun principiante no automobilismo. Regazzoni pasouno cando Miles perdeu unha marcha na volta 6 e Piers Courage pasou a Miles na volta 12. Frustrado, Courage, coñecido polo seuimpetu, morreu a causa dun accidente unhas voltas máis tarde.[4] Despois produciuse un intenso duelo mo medio da pista mentres Miles loitaba por conter a Jean-Pierre Beltoise e John Surtees. Beltoise non conseguiu que o Matra superase a gran freada do 72 de Miles ata a volta 49, John Surtees tamén pasouno, pero foi inmediatamente recuperado polo 72 de Miles. Big John finalmente non conseguiu o sexto lugar, chegou sétimo a dúas voltas cos frenos do 72 practicamente desaparecidos. En Francia, Rindt gañou outra vez no 72 a pesar dunha lesión, mentres que Miles acabou fóra dos puntos unha vez máis, aínda que na mesma volta do seu líder de equipo.

Ata agora, era evidente que Miles fora completamente ensombrecido polo seu líder de equipo que gañou cinco carreiras para lograr o Campionato do Mundo de F1 ese ano. Segundo John Miles, Chapman considerabao como 'unha especie de mecánico' e pagáballe só 300 libras por carreira,[3] polo que tivo que pagar os seus propios gastos de viaxe, ocasionalmente complementado por un feixe de billetes, a petición, do peto de Chapman para que Miles volvera a Inglaterra.[3]

Para o GP do Reino Unido, o fundador de Lotus Cars e principal de Team Lotus Colin Chapman presentou un terceiro coche con Emerson Fittipaldi. Co fiable 49C, o mozo brasileiro terminou os seus tres primeiros GP mentres que Miles tivo que retirarse nesas carreiras. No Reino Unido retirouse debido a rotura dun tubo de auga, acarreira gañouna Rindt que tamén logrou a vitoria final en Hockenheim, onde Miles clasificou décimo e medíuse con Surtees e Denny Hulme, ata que o motor Cosworth do Lotus 72 estalou. Cun equipo de tres automóbiles, o coche de John Miles non recibiu a mesma atención que os demais, Chapman obviamente viu a Fittipaldi como o futuro, o seu vello Lotus estaba ben preparado e terminou oitavo e cuarto nas carreiras británica e alemá, mentres que a falta de descubrir, a rotura que goteaba auga Miles retirouse en ambas as carreiras e rebentou tres motores Cosworth V8 durante as sesións de prácticas. Durante as sesións de práctica de Hockenheim, Miles pasou moitas voltas proporcionando un rebufo para permitir a cualificación de Fittipaldi. Rindt dixo que "un mono podería gañar no coche" (o 72) e díxolle a Miles que se clasificara décimo, dous segundos por detrás de Rindt, que estaba desconcertado de que Miles non pilotara máis rápido, xa que ir dous segundos máis lentos non era máis seguro a vista de Rindt. Miles cualificou na quinta fila de novo na seguinte carreira en Austria, nun novo circuíto de alta velocidade. Miles atopouse sen freos na cuarta volta: "chegando pola baixada antes da curva final, o meu freo frontal esquerdo rompeu".[3] As cousas chegaron a un punto crítico no GP de Italia, onde Chapman ordenou a Miles seguir a Rindt pilotando un novo Lotus 72 sen ás dianteiras e traseiras para aproveitar as longas rectas do circuíto de Monza e a curvas rápidas e de baixa carga aerodinámica. Miles aceptou de mala gana, pero preocupado polo manexo sen ás no 72 nas rectas. O seu compañeiro de equipo, Rindt, morreu cando un dos eixos do freo do seu novo Tipo 72 fallou e o seu automóbil saíuse da pista e penetrou por debaixo da barreira de aceiro colocada demasiado alta para o revolucionario deseño en cuña do 72. Rindt, aceptara usar un simple cinto de cintura, deslizouse por debaixo e cortouse a gorxa coa hebilla do cinto. Isto foi demasiado para Miles, que era considerado como demasiado cerebral e sensible para axustarse a idea que tiña Chapman dun piloto de carreiras, e deixou o equipo. O equipo non participou na seguinte carreira no Canadá e en Watkins Glen, Reine Wisell pilotou o segundo coche de Lotus, mentres que Fittipaldi gañou, conseguindo así os dous campionatos para Lotus.

Miles asinou por BRM para 1971, foi empregado principalmente como piloto de probas e competiu en dúas carreiras fora do campionato en Brands Hatch e Hockenheim no BRM e tamén gañou o campionato británico de automóbiles deportivos ese ano nun automóbil deportivo de 2 litros nun Chevron B19 a unha dura competencia, incluíndo Chris Craft e Wilson Fittipaldi.[5]

Enxeñeiro mecánico cualificado, Miles máis tarde fíxose famoso traballando para a división de automóbiles de Lotus. Escribiu unha columna, "Miles Behind The Wheel", para a revista Autocar, dando as súas impresións sobre coches deportivos.

En 1985 Miles fundou Miles Music, unha compañía de gravación de jazz, con Peter Watts. En 1996 presentaron o CD "Tamburello" de Peter King gañador do CD BT Jazz do ano, inspirado na morte de Ayrton Senna.[6][7]

Miles morreu o 8 de abril de 2018, debido a complicacións tras un accidente cerebro-vascular.[1]

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Pos. Puntos
1969 Gold Leaf Team Lotus Lotus 63 Cosworth V8 RSA ESP MON NED FRA
Ret
GBR
10
ALE ITA
Ret
CAN
Ret
USA MEX
Ret
NC 0
1970 Gold Leaf Team Lotus Lotus 49C Cosworth V8 RSA
5
MON
NSc
19º 2
Lotus 72 ESP
NSC
BEL
Ret
NED
7
FRA
8
GBR
Ret
ALE
Ret
Lotus 72C AUT
Ret
ITA
NTS
CAN USA MEX

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Jenkins, Richard (9 de abril de 2018). "The World Championship drivers – Where are they now?". OldRacingCars.com. Consultado o 11 de abril de 2018. 
  2. Taylor (2014), p. 90–92
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Taylor (2014) p. 93
  4. Max Mosley e Robin Herd os fundadores do equipo March, consideraban a Piers Courage como o piloto con máis posibilidades de morrer na tempade de de 1970 – ref "Champion Year", Ted Simon.
  5. Taylor (2014) p. 96
  6. Autosport, Mark Hughes on Pete King
  7. Miles Music, History

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]