Igrexa vella de Delft

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Igrexa vella de Delft
Delft Oude Kerk 123.jpg
Vista nocturna da canle Oude Delft coa igrexa vella de Delft ao fondo.
Datos xerais
PaísPaíses BaixosPaíses Baixos
RexiónFlag Zuid-Holland.svg Holanda Meridional
TipoIgrexa
AdvocaciónSan Bertomeu
LocalizaciónCoat of arms of Delft.svg Delft
Coordenadas52°00′45″N 4°21′19″L / 52.0125, 4.355278Coordenadas: 52°00′45″N 4°21′19″L / 52.0125, 4.355278
Culto
CultoProtestante
Arquitectura
Construción1246
EstiloArquitectura gótica
Páxina weboudekerk-delft.nl
editar datos en Wikidata ]

Igrexa vella de Delft (en neerlandés: Oude Kerk) é o nome como se coñece a antiga igrexa gótica dos Países Baixos do século XIII situada no centro da cidade de Delft, na Holanda Meridional. O edificio, construído ao pé da canle Oude Delft, foi declarado monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument) en 1967.[1]

Orixinalmente denominouse igrexa de Santo Hipólito e posteriormente pasou a coñecerse como igrexa de San Bertomeu, a partir de mediados do século XIII, para conmemorar o nome do santo patrón do seu fundador, Bartholomeus van der Made.

Historia[editar | editar a fonte]

Idade Media[editar | editar a fonte]

Habitualmente dáse o ano 1246 como o de nacemento da igrexa, aínda que a súa historia é máis antiga. Algúns séculos antes de que o conde Guillerme II lle concedese a Delft os dereitos de cidade, os habitantes do núcleo rural xa asistían á misa no mesmo lugar. Asúmese xeralmente que arredor do ano 1050 existía alí unha igrexa de madeira.[2]

Bartholomeus van der Made emprendeu a mediados do século XIII a primeira reforma e a ampliación da igrexa parroquial, de xeito que á igrexa orixinal se lle engadiron dúas naves de cruceiro. Nos anos seguintes houbo catro novas fases da reconstrución. Durante unha delas (1325-1350) engadíuselle a torre gótica e ergueuse a agulla de ladrillo e as catro torres angulares.

A súa torre, que se pode divisar desde case toda a cidade, ten unha altura de 75 metros e unha inclinación de arredor de dous metros, e alberga a segunda campá máis pesada dos Países Baixos, con 9 toneladas.

Idade Moderna[editar | editar a fonte]

Vista xeral da igrexa vella desde a parte superior da igrexa nova

Na primeira metade do século XV renovouse completamente a nave central e a igrexa adoptou a aparencia e as características dunha basílica, xa que a nave central se elevou sobre as laterais. E á súa vez, as naves laterais prolongáronse ata a parte dianteira da torre. No transcurso do século XV ampliouse o edificio con diversas capelas e portais. O portal da fachada norte, que se transformou nunha capela, e o portal da torre son mostras destas modificacións.

A última renovación radical da igrexa tivo lugar a comezos do século XVI. O plan consistiu en transformar o edificio nunha basílica cruciforme de pedra natural. Para poder realizar este proxecto pediuse a colaboración de Anthonis Keldermans, descendente dunha famosa familia flamenga de arquitectos e escultores. En moitas cidades flamengas, zelandeses e holandeses pódense atopar mostras do gótico de varias xeracións de Keldermans.[3]

Idade Contemporánea[editar | editar a fonte]

As vidreiras actuais foron elaboradas en 1972 polo artista da pintura sobre vidro Joep Nicolas.

Personaxes soterrados na Igrexa Vella[editar | editar a fonte]

Numerosas lápidas forman parte hoxe da pavimentación da igrexa. Entre as figuras senlleiras que alí descansan pódense salientar as seguintes:[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ficha de inscrición do edificio no Rijksmonumentenregister Arquivado 01 de decembro de 2017 en Wayback Machine. (en neerlandés)
  2. Notas sobre a xénese da igrexa vella. En oudeennieuwekerkdelft.nl. (en castelán)
  3. Información sobre as ampliacións da igrexa. En oudeennieuwekerkdelft.nl. (en castelán)
  4. "Preminent people". Retratos e notas biográficas dos personaxes soterrados na igrexa. En oudeennieuwekerkdelft.nl. (en castelán)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]