Saltar ao contido

Gran Premio de Mónaco de 1999

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:Competición deportivaGran Premio de Mónaco de 1999
Nome oficialLVII Grand Prix Automobile de Monaco Editar o valor em Wikidata
TipoGran Premio de Mónaco Editar o valor em Wikidata
Deporteautomobilismo Editar o valor em Wikidata
Parte deCampionato Mundial de Fórmula 1 de 1999 Editar o valor em Wikidata
Distancia do evento78 Editar o valor em Wikidata
Localización  e  Datas
LocalizaciónCircuíto de Mónaco (Monte Carlo) 43°44′05″N 7°25′14″L / 43.734722222222, 7.4205555555556Coordenadas: 43°44′05″N 7°25′14″L / 43.734722222222, 7.4205555555556 Editar o valor em Wikidata
Lonxitude3,337 km Editar o valor em Wikidata
PaísMónaco Editar o valor em Wikidata
Data16 de maio de 1999 Editar o valor em Wikidata
Competición
Primeiro postoMichael Schumacher Editar o valor em Wikidata
Pole positionMika Häkkinen Editar o valor em Wikidata
Volta máis rápidaMika Häkkinen Editar o valor em Wikidata

O Gran Premio de Mónaco de 1999 (oficialmente o LVII Grand Prix Automobile de Monaco) foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 16 de maio de 1999 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1999, disputada sobre 78 voltas, e gañouna Michael Schumacher co equipo Ferrari logo de saír desde a segunda posición na pole. Foi a 16ª vitoria de Schumacher con Ferrari, rompendo o récord de Niki Lauda. O seu compañeiro Eddie Irvine terminou segundo con Mika Häkkinen terceiro para o equipo de McLaren.

A carreira foi a segunda vitoria de Schumacher da tempada, o seu cuarto en Mónaco, e o resultado significou que estendeu o liderado no Campionato de Pilotos, a oito puntos sobre Irvine e doce sobre Häkkinen. Ferrari estendeu o seu liderado a vinte e catro puntos por diante de McLaren e vinte e oito por diante do Jordan a falta de 12 carreiras na tempada.

Antecedentes

[editar | editar a fonte]

O Gran Premio disputárono once equipos, cada un con dous pilotos.[1] Os equipos, tamén coñecidos como construtores, foron McLaren, Ferrari, Williams, Jordan, Benetton, Sauber, Arrows, Stewart, Prost, Minardi e BAR.[1]

Antes da carreira, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba con 16 puntos, por diante de Eddie Irvine con 12 puntos e Mika Häkkinen con 10 puntos. Heinz-Harald Frentzen era cuarto con 10 puntos mentres que Ralf Schumacher era quinto con 7 puntos. Na lista de Campionatos de Construtores de Fórmula Un Mundial, Ferrari lideraba con 28 puntos, McLaren e Jordan seguían segundo e terceiro con 16 e 13 puntos respectivamente, mentres que Williams con 7 e Stewart con 6 puntos seguían no cuarto e quinto lugar. Ferrari dominaba o campionato, gañando dúas das tres carreiras anteriores, con Häkkinen gañando o Gran Premio do Brasil. Os contendentes do campionato Frentzen e David Coulthard lograron un segundo posto e Ralf Schumacher e Rubens Barrichello conseguiron un terceiro posto no podio.

As condicións da carreira foron de seco coa temperatura do aire a 19 °C e a temperatura da pista a 34 °C.[2] Os pilotos chegaron á pista ás 09:30 ( GMT +1) para unha sesión de quentamento de 30 minutos.

Ambos Ferraris gañaron unha posición no inicio, con Michael Schumacher liderando diante de Mika Häkkinen, Eddie Irvine e David Coulthard. A orde mantívose así ata a volta 35 cando o coche de Coulthard comezou a perder potencia, o que o fixo retirarse. A mala sorte chegou a McLaren unhas voltas despois cando Häkkinen fixo un recto en Mirabeau debido a unha mancha de aceite que quedou despois da rotura do motor de Toranosuke Takagi. Eddie Irvine acadou o segundo lugar e quedou alí.

No podio, a bandeira irlandesa foi erroneamente izada por Irvine en lugar da británica.[3]

Post-carreira

[editar | editar a fonte]

O resultado da carreira deixou a Michael Schumacher ampliando o seu liderado no Campionato de Pilotos con 26 puntos. O segundo lugar de Irvine aseguroulle manter a segunda posición no Campionato con 18 puntos, catro puntos por diante de Häkkinen e cinco por diante de Frentzen. No Campionato de Construtores, Ferrari ampliou o liderado a 44 puntos, McLaren mantivo o segundo posto con 20 puntos e Jordan terceiro con 16 puntos, a falta de 12 carreiras para o fin da tempada.

Clasificación

[editar | editar a fonte]

Cualificación

[editar | editar a fonte]
Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 1:20.547
2 3 Alemaña Michael Schumacher Ferrari 1:20.611 +0.064
3 2 David Coulthard McLaren-Mercedes 1:20.956 +0.409
4 4 Eddie Irvine Ferrari 1:21.011 +0.464
5 16 Rubens Barrichello Stewart-Ford 1:21.530 +0.983
6 8 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 1:21.556 +1.009
7 19 Italia Jarno Trulli Prost-Peugeot 1:21.769 +1.222
8 22 Jacques Villeneuve BAR-Supertec 1:21.827 +1.280
9 9 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 1:21.938 +1.391
10 10 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 1:21.968 +1.421
11 5 Italia Alessandro Zanardi Williams-Supertec 1:22.152 +1.605
12 23 Finlandia Mika Salo BAR-Supertec 1:22.241 +1.694
13 17 Johnny Herbert Stewart-Ford 1:22.248 +1.701
14 11 Francia Jean Alesi Sauber-Petronas 1:22.354 +1.807
15 12 Pedro Diniz Sauber-Petronas 1:22.659 +2.112
16 6 Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec 1:22.719 +2.172
17 18 Francia Olivier Panis Prost-Peugeot 1:22.738 +2.191
18 7 Damon Hill Jordan-Mugen-Honda 1:22.832 +2.285
19 15 Toranosuke Takagi Arrows 1:23.290 +2.743
20 20 Italia Luca Badoer Minardi-Ford 1:23.765 +3.218
21 14 España Pedro de la Rosa Arrows 1:24.260 +3.713
22 21 España Marc Gené Minardi-Ford 1:24.914 +4.367
Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 3 Alemaña Michael Schumacher Ferrari 78 1:49:31.812 2 10
2 4 Eddie Irvine Ferrari 78 +30.476 4 6
3 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 78 +37.483 1 4
4 8 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 78 +54.009 6 3
5 9 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 77 +1 volta 9 2
6 10 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 77 +1 volta 10 1
7 19 Italia Jarno Trulli Prost-Peugeot 77 +1 volta 7
8 5 Italia Alessandro Zanardi Williams-Supertec 76 +2 voltas 11
9 16 Rubens Barrichello Stewart-Ford 71 Suspensión 5
Ret 6 Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec 54 Accidente 16
Ret 11 Francia Jean Alesi Sauber-Petronas 50 Suspensión 14
Ret 12 Pedro Diniz Sauber-Petronas 49 Suspensión 15
Ret 18 Francia Olivier Panis Prost-Peugeot 40 Motor 18
Ret 2 David Coulthard McLaren-Mercedes 36 Caixa de cambios 3
Ret 23 Finlandia Mika Salo BAR-Supertec 36 Freos 12
Ret 15 Toranosuke Takagi Arrows 36 Motor 19
Ret 22 Jacques Villeneuve BAR-Supertec 32 Fuaga aceite 8
Ret 17 Johnny Herbert Stewart-Ford 32 Suspensión 13
Ret 14 España Pedro de la Rosa Arrows 30 Caixa de cambios 21
Ret 21 España Marc Gené Minardi-Ford 24 Accidente 22
Ret 20 Italia Luca Badoer Minardi-Ford 10 Caixa de cambios 20
Ret 7 Damon Hill Jordan-Mugen-Honda 3 Colisión 17

Posicións logo da carreira

[editar | editar a fonte]
  • Notas: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1999
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1999
Carreira seguinte:
Gran Premio de España de 1999
Carreira anterior:
Gran Premio de Mónaco de 1998
Gran Premio de Mónaco Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 2000
  1. 1,0 1,1 "Formula One Teams and Drivers (1999)". Fédération Internationale de l'Automobile. Arquivado dende o orixinal o 27 de abril de 1999. Consultado o 16 de outubro de 2014. 
  2. "Grand Prix of Monaco - Report: Ferrari One-Two at Monaco". Gale Force F1. 16 de maio de 1999. Arquivado dende o orixinal o 11 de agosto de 2006. Consultado o 16 de outubro de 2014. 
  3. "gp de mônaco 1999 (Monaco Grand Prix 1999) 8/8". Consultado o 5 de abril de 2016 – vía YouTube.  3:06

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]