Gran Premio de Hungría de 2000

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Hungría Gran Premio de Hugría de 2000
Detalles da carreira[1][2]
Carreira 12 de 17 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2000.
Trazado do circuíto de Hungaroring.
Trazado do circuíto de Hungaroring.
Data 13 de agosto de 2000
Nome oficial XVI Marlboro Magyar Nagydíj
Localización Hungaroring, Budapest, Hungría
Percorrido Percorrido permanente de carreira
3´975 km
Distancia 77 voltas, 306´075 km
Climaparcialmente nubrado, seco, moi cálido
Pole position
Piloto Alemaña Michael Schumacher Ferrari
Tempo 1:17.514
Volta rápida
Piloto Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes
Tempo 1:20.028 na volta 33
Podio
Primeiro Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes
Segundo Alemaña Michael Schumacher Ferrari
Terceiro Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes


O Gran Premio de Hungría do 2000 (oficialmente o XVI Marlboro Magyar Nagydíj) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 celebrada o 13 de agosto de 2000 no circuíto de Hungaroring, preto de [Budapest]], Hungría. Foi a duodécima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2000 e o 16º [[[Gran Premio de Hungría]]. A carreira de 77 voltas gañouna Mika Häkkinen, pilotando un McLaren - Mercedes, despois de partir da terceira posición. Michael Schumacher terminou segundo nun Ferrari, logo de comezar na pole position sendo terceiro o compañeiro de Häkkinen David Coulthard.

Häkkinen adiantou a Schumacher e Coulthard na liña de saída e pasou a liderar cada volta, agás a primeira rolda de paradas en boxes. A marxe final de vitoria do finlandés foi de oito segundos, con Schumacher retendo a Coulthard para ser segundo. A vitoria, a terceira da tempada de Häkkinen, deulle o liderado do Campionato de Pilotos de Fórmula 1 por primeira vez en 2000, dous puntos por diante de Schumacher e seis por diante de Coulthard, mentres que McLaren tomou o liderado do campionato de construtores por un punto a Ferrari.

Antecedentes[editar | editar a fonte]

O provedor de pneumáticos Bridgestone levou á carreira dous compostos de pneumáticos diferentes; os pneumáticos compostos secos Soft e Extra Soft.[3] Ao comenzo da carreira, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 56 puntos, por diante dos compañeiros de McLaren Mika Häkkinen e David Coulthard, que estaban empatados segundos con 54 puntos. Rubens Barrichello era cuarto con 46 puntos mentres que Giancarlo Fisichella era quinto con 18 puntos.[4] No mundial de construtores, Ferrari lideraba con 102 puntos, catro puntos por diante do seu rival McLaren segundo. Williams con 22 puntos e Benetton con 18 puntos disputábanse o terceiro posto, mentres que BAR era quinto con 12 puntos.[4] McLaren e Ferrari dominaran ata o momento o campionato, gañando as once carreiras anteriores. Os participantes no campionato Fisichella e Barrichello gañaran o segundo posto no podio, mentres que Ralf Schumacher e Heinz-Harald Frentzen lograran cada un un terceiro posto no podio.[4]

Despois do Gran Premio de Alemaña o 30 de xullo, seis equipos realizaron probas de media tempada no Circuíto Ricardo Tormo do 3 ao 5 de agosto. O piloto de probas de McLaren Olivier Panis foi o máis rápido o primeiro día, por diante de Häkkinen. O coche Sauber de Pedro Diniz víuse afectado por unha fuga de aceite, o que limitou o tempo de probas do seu equipo a medida que se reparaba a fuga.[5] Coulthard foi o máis rápido o segundo día. Fisichella marcou os mellores tempos no último día de probas. O seu compañeiro de equipo Alexander Wurz partiu e chocou coa barreira dos pneumáticos. O chasis do seu coche golpeoulle na perna dereita e foi trasladado ao centro médico do circuíto antes dun traslado a un hospital local.[6] Wurz foi autorizado para competir na carreira o día seguinte ao seu accidente.[7] Ferrari optou por pasar cinco días probando no Circuíto Fiorano e concentrados no desenvolvemento do automóbil, prácticas de saída, probas aerodinámicas e simulacións de distancia de carreira co seu piloto de proba Luca Badoer.[8] Barrichello uníuse o segundo día e Michael Schumacher a partir do cuarto día.[8][9] Badoer e Michael Schumacher pasaron outros dous días no circuíto realizando probas de resistencia do coche Ferrari F1-2000.[10]

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

"Estou encantado de estar na pole. Chegamos aquí seguros e espero que sairemos mañá coa mesma confianza. O meu primeiro obxectivo é rematar e logo estamos nunha boa posición para gañar. En canto á saída, creo que melloramos despois de practicar a semana pasada. Pero tamén necesitas un pouco de sorte con tanta potencia e un embrague pequeno. Facelo ben é unha boa vantaxe. Trátase dun circuíto esixente para conducir sen descanso, para o piloto coa variedade de curvas e algunhas fochancas. Isto fai que sexa difícil atopar a mellor preparación para a carreira, pero estou contento co meu coche na carreira. A clasificación é unha cousa, pero a carreira é outra e quero obtér un bo resultado. A verdadeira resposta chegará mañá."
Michael Schumacher, falando sobre a pole position..[11]

Na sesión de cualificación dunha hora do sábado pola tarde, cada piloto limitouse a doce voltas, decidíndose a orde de saída polas súas voltas rápidas. Durante esta sesión, estivo en vigor a regra do 107%, o que requiriu que cada piloto fixase un tempo no 107 por cento da volta máis rápida para clasificarse para a carreira.[12] A sesión celebrouse con tempo seco.[13] Michael Schumacher conseguiu a súa 28º pole position da súa carreira e a súa cuarta no circuíto, cun tempo de 1:17.514. Xunto a el na primeira fila da grella Coulthard, que estaba a tres décimas de segundo do ritmo de Michael Schumacher. Häkkinen clasificouse en terceiro lugar e afirmou que o seu equipo fixo cambios na configuración do seu coche ao non estar satisfeito co seu coche en sesións anteriores.[14] Barrichello loitou co manexo do seu coche ocupando a quinta posición e afirmou que Coulthard lle impediu establecer un tempo de volta máis rápido. Frentzen, Fisichella, Button, Salo e Irvine completaron os dez primeiros postos. [14] Wurz perdeu a clasificación entre os dez primeiros por dúas décimas de segundo. Trulli clasificouse 12º loitando co sobreviraxe, por diante de Diniz, Alesi, o piloto de Arrows Pedro de la Rosa e Villeneuve. Johnny Herbert para Jaguar clasificouse 17º a pesar de trompear a finais da sesión, e foi seguido por Zonta, Nick Heidfeld e Jos Verstappen. Os pilotos de Minardi clasificáronse en último lugar; Marc Gené excedeu á cualificación do seu compañeiro de equipo Gastón Mazzacane por dúas décimas de segundo. [15]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos. Piloto Construtor Volta Diferenza
1 3 Alemaña Michael Schumacher Ferrari 1:17.514
2 2 Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes 1:17.886 +0.372
3 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 1:17.922 +0.408
4 9 Alemaña Ralf Schumacher Williams-BMW 1:18.321 +0.807
5 4 Flag of Brazil.svg Rubens Barrichello Ferrari 1:18.330 +0.816
6 5 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 1:18.523 +1.009
7 11 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 1:18.607 +1.093
8 10 Flag of the United Kingdom.svg Jenson Button Williams-BMW 1:18.699 +1.185
9 17 Finlandia Mika Salo Sauber-Petronas 1:18.748 +1.234
10 7 Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Jaguar-Cosworth 1:19.008 +1.494
11 12 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 1:19.259 +1.745
12 6 Italia Jarno Trulli Jordan-Mugen-Honda 1:19.266 +1.752
13 16 Flag of Brazil.svg Pedro Diniz Sauber-Petronas 1:19.451 +1.937
14 14 Francia Jean Alesi Prost-Peugeot 1:19.626 +2.112
15 18 España Pedro de la Rosa Arrows-Supertec 1:19.897 +2.383
16 22 Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve BAR-Honda 1:19.937 +2.423
17 8 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Jaguar-Cosworth 1:19.956 +2.442
18 23 Flag of Brazil.svg Ricardo Zonta BAR-Honda 1:20.272 +2.758
19 15 Alemaña Nick Heidfeld Prost-Peugeot 1:20.481 +2.967
20 19 Países Baixos Jos Verstappen Arrows-Supertec 1:20.609 +3.095
21 20 España Marc Gené Minardi-Fondmetal 1:20.654 +3.140
22 21 Flag of Argentina.svg Gastón Mazzacane Minardi-Fondmetal 1:20.905 +3.391
107% tempo: 1:22.940
Fonte:[15][16]

Warm-up[editar | editar a fonte]

Os pilotos saíron á pista ás 09:30 hora central do verán de Europa ( UTC + 2) para unha sesión de quecemento de 30 minutos.[12] Coulthard mantivo o seu bo rendemento na clasificación e marcou o mellor tempo, 1:19.261. Os Ferrari foron segundo e terceiro: Michael Schumacher máis rápido que Barrichello. Häkkinen completou os catro primeiros postos, a 1,2 segundos do seu compañeiro Coulthard.[17]

Carreira[editar | editar a fonte]

A carreira comezou ante 120.000 espectadores ás 14:00 hora local.[12][18] As condicións da grella eran secas antes da carreira; a temperatura do aire era 32º C e a temperatura da pista oscilou entre 34º e 44º C;[19][20] agardábase que as condicións seguisen sendo consistentes durante toda a carreira.[21] Mentres se formaba a grella, o coche de Mazzacane sufriu un problema na caixa de cambios e viuse obrigado a comezar a carreira co seu Muletto. Herbert tamén planeaba usar o seu coche de reposto xa que o seu coche habitual tiña unha fuga que se solucionou antes do inicio. Häkkinen acelerou máis rápido que Michael Schumacher e Coulthard na liña de saída, adiantándose aos dous pilotos na primeira curva. Coulthard resistiu entón os intentos de Ralf Schumacher de pasalo á terceira posición. Dirixíndose á chicane, Villeneuve e de la Rosa chocaron.[22] Villeneuve entrou a boxes a cambiar a á dianteira seguido de Verstappen, que entrou a cambiar un novo pneumático traseiro esquerdo. Ao final da primeira volta, Häkkinen lideraba diante de Michael Schumacher, Coulthard, Ralf Schumacher, Barrichello, Frentzen, Fisichella, Irvine, Wurz, Salo, Diniz, Trulli, Alesi, Herbert, Zonta, Heidfeld, Verstappen, Gené, Mazzacane, Villeneuve e de la Rosa.[23] Häkkinen comezou a afastarse gradualmente de Michael Schumacher mentres que o primeiro marcaba voltas rápidas consecutivas.[23]

Fisichella trompeou cando marchaba no sétimo lugar na oitava volta, perdendo oito posicións e Irvine pasou á antiga posición de Fisichella. Alesi entrou en boxes na novena volta e volveu xurdir na parte traseira da pista despois de arranxar a dirección do seu coche. Villeneuve pasou de la Rosa pola 21ºa posición. Dúas voltas despois, Alesi dirixiuse ao seu garaxe e converteuse na primeira retirada da carreira. Fisichella saíuse fóra na volta 12 e Herbert pasouno 13º. Tres voltas despois, Fisichella fixo a súa primeira parada en boxes para arranxar os freos do seu coche e saíu na 19ª posición. A vantaxe de Häkkinen sobre Michael Schumacher era de sete segundos na volta 19.[22] Coulthard marchaba tres segundos por detrás de Michael Schumacher e estaba por diante de Ralf Schumacher.[23] Villeneuve pasou á 18ª posición despois de adiantar a Fisichella e Zonta na volta 20. Heidfeld converteuse na segunda retirada da carreira cando se detivo despois de facer a primeira parada en boxes programada na volta 22. Dúas voltas despois, Irvine, que corría sétimo, fixo a súa primeira parada en boxes e caeu á 11ª posición.[22]

Mika Häkkinen gañou a carreira desde a terceira posición tras superar a Michael Schumacher e ao seu compañeiro de equipo de McLaren David Coulthard

Ralf Schumacher fixo a súa primeira parada en boxes na volta 28, emerxendo na sétima posición. Barrichello entrou unha volta despois. O líder da carreira Häkkinen fixo o pit stop na volta 31 e saíu detrás do seu compañeiro Coulthard. Häkkinen recuperou o liderado despois de que Coulthard fixera o pit stop na volta 32, e saíra na terceira posición. Fisichella retirouse con problemas de freo na volta 32. Häkkinen marcou a volta rápida da carreira, 1:20.028 na volta 33, mentres continuaba estendendo a súa vantaxe sobre Michael Schumacher. Coulthard, que tiña pneumáticos frescos, comezou gradualmente a reducir a diferenza con Michael Schumacher na volta 39. Michael Schumacher aumentou a diferenza cando Coulthard perdeu dous segundos, o resultado de ser detido por Genè ao que máis tarde se lle impuxo unha pena de 10 segundos de parada. Barrichello entrou a boxes por segunda vez na volta 47. Michael Schumacher e Ralf Schumacher fixeron as súas paradas en boxes na volta 50, unha volta por diante de Coulthard.[22]

Häkkinen entrou na volta 53 e mantívose no liderado, despois de construír unha vantaxe de 20 segundos sobre Michael Schumacher. [22] [23] Frentzen converteuse no último piloto en facer unha parada en boxes programada na volta 56 . [23] Ao final da volta 57, coas paradas programadas realizadas en boxes, a orde de marcha era Häkkinen, Michael Schumacher, Coulthard, Barrichello, Ralf Schumacher, Frentzen, Button, Trulli, Diniz, Irvine, Salo, Wurz, Herbert, Villeneuve, Verstappen, Zonta, Gené, Mazzacane e de la Rosa. [23] Herbert tropeou mentres loitaba pola 13ª posición con Villeneuve. [22] Diniz retirouse da carreira cando o seu motor fallou na volta 63. [23] Herbert recibiu a presión de Verstappen na volta 67 e sufriu o seu segundo trompo, perdendo a posición fronte a Verstappen.[22] Herbert retirouse na volta 69 como resultado de problemas na caixa de cambios. Mazzacane saíu da pista na volta 70 e retirouse por un fallo do motor.[24]

Trulli conseguiu reducir a diferenza con Button e pasouno polo sétimo na volta 74, mentres Button perdeu outra posición ante Irvine unha volta despois. [22] Häkkinen cruzou a liña de meta na volta 77 para lograr a súa terceira vitoria na tempada cun tempo de 1'45:33.869, a unha velocidade media de 173´965 km/h. Michael Schumacher rematou segundo a 7,9 segundos, por diante de Coulthard terceiro, Barrichello cuarto, Ralf Schumacher quinto con Frentzen redondeando os puntos anotando a sexta posición. Trulli, Irvine, Button, Salo e Wurz encheron as seguintes cinco posicións, aínda que a unha volta do gañador da carreira. Villeneuve, Verstappen, Zonta, Gené e de la Rosa foron os últimos clasificados.[25]

Post-carreira[editar | editar a fonte]

"Sabía que a saída sería crucial, porque é case imposible adiantar neste circuíto. Normalmente a saída perfecta non se produce máis dunha vez ao ano e despois da miña saída hai dúas semanas en Hockenheim Pensei que se esgotara a miña cota. Unha vez que tomei o liderado, estiven cómodo durante toda a carreira e todo o equipo fixo un traballo fantástico durante toda a fin de semana para optimizar o coche. Estou moi feliz de gañar e tamén de ser líder no Campionato Mundial."
Mika Häkkinen, declaración logo da carreira.[26]

Os tres pilotos máis importantes apareceron no podio para recoller os seus trofeos e na rolda de prensa posterior. [12] Häkkinen afirmou que o seu bo comezo foi provocado polas modificacións do motor do seu coche.[27] A súa vitoria foi eloxiada polo vicepresidente de Mercedes-Benz Motorsport Norbert Haug. "Mika fixo unha gran carreira", dixo. "A súa vitoria pode parecer doada, pero foi difícil de acadar e ao meu ver este foi un das súas mellores carreiras da historia."[28] Michael Schumacher dixo que, aínda que non foi capaz de atrapar a Häkkinen, quedou feliz de terminar na segunda posición. [27] Coulthard dixo que cría que o seu coche sufría problemas de equilibrio antes de facer a súa primeira parada en boxes que explicaba a súa falta de ritmo. Tamén engadiu que pasar un tempo detrás dos dobrados durante a segunda etapa dificultou os seus intentos de adiantar a Michael Schumacher pero admitiu que a terceira posición era o seu mellor resultado posible. [27]

Despois da vitoria de Ferrari na carreira anterior, o director técnico do equipo Ross Brawn dixo que "as nosas paradass e a nosa estratexia de carreira saíron ben, pero non fomos o suficientemente rápidos",[29] mentres que di Montezemolo instou aos mecánicos e enxeñeiros de Ferrari a concentrarse en corrixir o problema do deslizamento das rodas e tamén eloxiou a Häkkinen pola súa recente tendencia de boas saídas.[30] Barrichello culpou ao seu mal rendemento na cualificación o seu cuarto posto. [27] Ralf Schumacher e Frentzen quedaron satisfeitos de rematar respectivamente no quinto e no sexto lugar. [27] Fisichella, que se retirou da carreira por un problema de freos, dixo que o problema recorrente causou danos no seu coche e obrigou a retirarse posteriormente. [27] Gené botou a culpa a unha comunicación por radio defectuosa co seu equipo como o motivo da súa penalización de stop-go e dixo que non recibiu a bandeira azul ata o último momento . [27] O director técnico de Jaguar Gary Anderson estaba enfadado con Gené despois da carreira xa que cría que a condución do español custoulle a Irvine a oportunidade de puntuar.[31] "Non entendo por que non se ondearon as bandeiras azuis porque era sinxelo para que todos as viran". dixo Anderson. [31]

Como consecuencia da carreira, Häkkinen pasou a liderar o Campionato de Pilotos, con 64 puntos, tomando o liderado do campionato por primeira vez na tempada 2000. Michael Schumacher perdeu o liderado do Campionato de Pilotos, caendo a dous puntos de Häkkinen. Coulthard mantivo o terceiro posto con 58 puntos, nove puntos por diante de Barrichello e corenta e un por diante de Fisichella. [4] No Campionato de Construtores, McLaren fíxose co liderado do Campionato de Construtores con 112 puntos. Ferrari con 111 puntos no segundo posto. Williams aumentou a diferenza con Benetton a 6 puntos, con Jordan saltando por diante de BAR por quinto en 12 puntos. [4] A pesar de que McLaren tomou o liderado de ambos campionatos, o director do seu equipo Ron Dennis recoñeceu que esperaba que os seus dous pilotos tivesen a vantaxe na maior parte das cinco carreiras restantes, aínda que cría que ser compracente reduciría as posibilidades de éxito de McLaren.[32]

Clasificación da carreira[editar | editar a fonte]

Pos. N. Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 77 1:45:33.869 3 10
2 3 Alemaña Michael Schumacher Ferrari 77 + 7.917 1 6
3 2 Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes 77 + 8.455 2 4
4 4 Flag of Brazil.svg Rubens Barrichello Ferrari 77 + 44.157 5 3
5 9 Alemaña Ralf Schumacher Williams-BMW 77 + 50.437 4 2
6 5 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 77 + 1:08.099 6 1
7 6 Italia Jarno Trulli Jordan-Mugen-Honda 76 + 1 volta 12  
8 7 Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Jaguar-Cosworth 76 + 1 volta 10  
9 10 Flag of the United Kingdom.svg Jenson Button Williams-BMW 76 + 1 volta 8  
10 17 Finlandia Mika Salo Sauber-Petronas 76 + 1 volta 9  
11 12 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 76 + 1 volta 11  
12 22 Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve BAR-Honda 75 + 2 voltas 16  
13 19 Países Baixos Jos Verstappen Arrows-Supertec 75 + 2 voltas 20  
14 23 Flag of Brazil.svg Ricardo Zonta BAR-Honda 75 + 2 voltas 18  
15 20 España Marc Gené Minardi-Fondmetal 74 + 3 voltas 21  
16 18 España Pedro de la Rosa Arrows-Supertec 73 + 4 voltas 15  
Ret 21 Flag of Argentina.svg Gastón Mazzacane Minardi-Fondmetal 68 Motor 22  
Ret 8 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Jaguar-Cosworth 67 Caixa de cambios 17  
Ret 16 Flag of Brazil.svg Pedro Diniz Sauber-Petronas 62 Transmisión/Motor 13  
Ret 11 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 31 Freos 7  
Ret 15 Alemaña Nick Heidfeld Prost-Peugeot 22 Eléctrico 19  
Ret 14 Francia Jean Alesi Prost-Peugeot 11 Suspensión 14  
Fontes:[25][33]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Alemaña de 2000
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 2000
Carreira seguinte:
Gran Premio de Bélxica de 2000
Carreira anterior:
Gran Premio de Hungría de 1999
Gran Premio de Hungría Carreira seguinte:
Gran Premio de Hungría de 2001

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "2000 Hungarian GP". ChicaneF1. Arquivado dende o orixinal o 9 setembro de 2012. Consultado o 11 de decembro de 2020. 
  2. "Hungarian Grand Prix 2000 results". ESPN. Arquivado dende o orixinal o 27 de xaneiro de 2013. Consultado o 11 de decembro de 2020. 
  3. Tytler, Ewan (9 de agosto de 2000). "The Hungarian GP Preview". Atlas F1. Haymarket Publications. Arquivado dende o orixinal o 20 de abril de 2001. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 "F1 Driver's Championship Table 2000". crash.net. Crash Media Group. Arquivado dende o orixinal o 11 de xullo de 2015. Consultado o 3 de marzo de 2015. 
  5. "Panis demonstrates ability in Valencia testing". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 3 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 13 de xuño de 2014. Consultado o 17 de febreiro de 2015. 
  6. "Wurz Injured on Third day of Valencia Testing". Atlas F1. Haymarket Publications. 6 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 17 de febreiro de 2015. 
  7. "Injured Wurz given the all-clear". BBC Sport. BBC. 6 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 25 de febreirod de 2003. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  8. 8,0 8,1 "Testing Fiorano July 31st and Aug 1st: Days 1 and 2". Formula1.com. Formula1.com Limited. 3 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 11 de agosto de 2001. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  9. "Schumacher Joins Badoer at Fiorano". Atlas F1. Haymarket Publications. 4 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  10. "Completed Shakedown at Fiorano". Ferrari. 7 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 07 de xaneiro de 2001. Consultado o 4de marzo de 2015. 
  11. Schumacher, Michael (12 de agosto de 2000). "Hungarian GP Saturday Ferrari notes". motorsport.com. Motorsport.com, Inc. Arquivado dende o orixinal o 21 de novembro de 2015. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 "2000 Formula One Sporting Regulations". Fédération Internationale de l'Automobile. 24 de xaneiro de 2000. Arquivado dende o orixinal o 5 de decembro de 2000. Consultado o 8 de decembro de 2014. 
  13. "Grand Prix of Hungary". Gale Force F1. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 08 de marzo de 2007. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  14. 14,0 14,1 "Free Practice + Qualifying". FIA.com. Fédération Internationale de l'Automobile. 12 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 9 de marzo de 2001. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  15. 15,0 15,1 "Hungarian GP Saturday qualifying". motorsport.com. Motorsport.com, Inc. 26 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 24 de decembro de 2015. Consultado o 3 de marzo de 2015. 
  16. F1 Racing. setembro de 2000.
  17. "Sunday Warm-Up – Hungarian GP". Atlas F1. Haymarket Publications. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  18. D'Alessio, Paolo (October 2000). "Hungarian GP". Formula 1 2000: World Championship Yearbook: The Complete Record of the Grand Prix Season. Stillwater, Minnesota: Voyageur Press. p. 191. ISBN 0-89658-499-2. 
  19. "Report: Mika and McLaren in front". Gale Force F1. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de xullo de 2002. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  20. "2000 Round 12 Hungary: Hungaroring". Formula1.com. Formula1.com Limited. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 29 de marzo de 2001. Consultado o 5 de abril de 2015. 
  21. "Hungary Weather Forecast". Formula1.com. Formula1.com Limited. 10 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 1 de xuño de 2001. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 22,4 22,5 22,6 22,7 "Race Facts". FIA.com. Fédération Internationale de l'Automobile. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 9 de marzo de 2001. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  23. 23,0 23,1 23,2 23,3 23,4 23,5 23,6 "Lap-by-Lap: Grand Prix of Hungary 2000". Gale Force F1. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 17 de xullo de 2002. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  24. "Grand Prix Results: Hungarian GP, 2000". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 13 de decembro de 2001. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  25. 25,0 25,1 "2000 Hungarian GP – Classification". ChicaneF1. Arquivado dende o orixinal o 15 de febreiro de 2016. Consultado o 3 de marzo de 2015. 
  26. Häkkinen, Mika (13 de agosto de 2000). "Today's Selected Quotes – Hungarian GP". Atlas F1. Haymarket Publications. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 28 de febreiro de 2015. 
  27. 27,0 27,1 27,2 27,3 27,4 27,5 27,6 "Hakkinen moves into title lead after convincing Hungaroring victory". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 1 de febreiro de 2010. Consultado o 1 de marzo de 2015. 
  28. "Haug Hails Hakkinen's "Great Win"". Atlas F1. Haymarket Publications. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 3 de marzo de 2015. 
  29. "Brawn Laments Lack of Speed". Atlas F1. Haymarket Publications. 14 de agosoto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  30. "Di Montezemolo urges team to rectify wheel-spin problem". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 15 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 1 de febreiro de 2010. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  31. 31,0 31,1 "Anderson Angry with Gene". Atlas F1. Haymarket Publications. 13 de agosto de 2000. Arquivado dende o orixinal o 26 de febreiro de 2001. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  32. Allsop, Derick (15 de agosto de 2000). "Team ethic brings McLaren's momentum". The Independent. Independent Print Limited. Arquivado dende o orixinal o 02 de abril de 2015. Consultado o 4 de marzo de 2015. 
  33. "2000 Hungarian Grand Prix". Formula1.com. Formula1.com Limited. Arquivado dende o orixinal o 10 de outubro de 2014. Consultado o 26 de decembro de 2015. 
  34. 34,0 34,1 "Hungary 2000 – Championship • STATS F1". www.statsf1.com. Consultado o 18 de marzo de 2019. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]