Enrique Granados

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Enrique Granados
Granados.jpg
Nome completo Enrique Granados Campiña
Nado o 27 de xullo de 1867
Lleida Cataluña Cataluña
Morto o 24 de marzo de 1916
Canal da Mancha
Orixe catalán
Instrumento(s) piano,

Enrique Granados Campiña, nado o 27 de xullo de 1867 en Lleida e finado no Canal da Mancha o 24 de marzo de 1916, foi un compositor e pianista catalán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Era fillo dun capitán do exército, de orixe cubana. Viviu dos 3 ós 7 anos en Santa Cruz de Tenerife, onde o pai fora destinado coma gobernador militar.

Estudou piano con Joan Baptista Pujol e composición con Felipe Pedrell en Barcelona. En 1883, con 16 anos, presentouse como pianista virtuoso tocando a Sonata nº2 de Schumann.

Idade adulta[editar | editar a fonte]

En 1887 viaxou a Francia, onde coñeceu a Debussy, Ravel e Saint-Saëns en París. O seu primeiro éxito como compositor foi a ópera "Maria del Carmen" (1898).

En setembro de 1909 viaxou a Galicia, actuando o día 5 no salón principal da Exposición Rexional de Santiago de Compostela, interpretando pezas de Liszt, Beethoven e Chopin. Ao día seguinte, actuou na Coruña acompañado polo violinista Juan Manén.

A súa maior obra é a suíte para piano "Goyescas" (1911), que ten unha forte influencia de Liszt e que fai referencia a algúns cadros de Goya. A súa estrea foi un grande éxito[1]. Debido a isto a ópera de París encargou a adaptación da suite a ópera. O encargo formalizouse no 1914, mais debido á guerra, a estrea en París cancelouse[1]. Posteriormente planificouse a estrea para a tempada 1914-1915 no Gran Teatro do Liceu de Barcelona, mais esta estrea tampouco se chegou a concretar[1]. Finalmente o amigo e músico Ernest Schelling promocionou a estrea no Metropolitan de Nova York, poñendo en contacto a Granados co daquela director Giulio Gatti-Cassaza[1].

Viaxe a Nova York[editar | editar a fonte]

No novembro de 1915, Enrique Granados e a súa muller, Amparo Gal, zarparon no barco Montevideo dende Barcelona a Nova York. O motivo principal da viaxe era a estrea da suite Goyescas no Metropolitan Opera House desta cidade, en versión ópera[2]. Adicionalmente o compositor acudiu a diversas recepcións e realizou diversos concertos para piano e violoncello. Algún deles realizado en compañía do seu amigo Pau Casals[2]. Cabe sinalar o recital que realizou na Casa Branca o 7 de marzo diante do presidente Woodrow Wilson[2]. Tamén realizou diversas gravacións dalgunhas das súas obras e compuxo a Danza de los ojos verdes. Pensando en realizar a estrea desta obra na mesma cidade e contando coa popular bailarina Antonia Mercé, A arxentina. Finalmente a estrea realizouse o 10 de febreiro no teatro Maxine Elliot[2].

O 26 de xaneiro realizouse o ensaio xeral de Goyescas e finalmente o 28 de xaneiro de 1916 estreouse a suite no Metropolitan[2]. A recepción por parte do público americano foi pobre, e a obra foi bastante minusvalorada por parte da crítica[2]. Algúns biógrafos coma Antoni Pizà, sinalan que sendo a música impoñente e grandiosa, o libreto, porén, era moi pobre[2]. Ademais hai que ter en conta que no 1916, aínda estaba recente o recordo da guerra de Cuba entre os EUA e España. A pesar disto a prensa catalá e española publicitou a noticia da estrea coma dun grande éxito[2].

Morte[editar | editar a fonte]

O matrimonio Granados embarcou o 11 de marzo de 1916 no Amsterdam[2]. Tras unha escala en Londres, partiron cara Barcelona no barco Sussex que foi torpedeado pola armada alemá ás 14:50 do 24 de marzo; no contexto da Primeira Guerra Mundial, mentres atravesaban a Canle da Mancha. Ámbolos dous morreron afogados nas augas do Canle.

Labor pedagóxica[editar | editar a fonte]

Á marxe da súa carreira concertística e compositora, Granados entregouse ó mundo da pedagoxía. En 1901 fundou a academia Granados, que de seguido acadou sona internacional. Desta escola saíron concertistas coma Anna March, Ferran Via, Frank Marshall, Juli Pous ou Baltasar Samper. Trala súa morte, a academia pasou a mans do seu fillo Eduardo e de Frank Marshall. Posteriormente, este último asumiu a plena responsabilidade, cambiando o seu nome a Academia Granados-Marshall. Dita academia segue a súa labor a día de hoxe.[3]

Obra[editar | editar a fonte]

Para piano[editar | editar a fonte]

  • Capricho español, 1890[4]
  • Danzas españolas, 1890
  • Valses poéticos, 1895
  • Allegro de concierto, 1903

Para voz e piano[editar | editar a fonte]

  • Suite Goyescas, 1911
  • Colección de tonadillas escritas en estilo antiguo, 1910
  • Canciones amatorias, 1914-1915

Música para teatro[editar | editar a fonte]

  • La miel de la Alcarria, 1895, obra de Josep Feliu i Codina
  • Blancaflor, 1899, obra de Adrià Gual
  • Petrarca, nunca chegou a estrearse, obra de Apel·les Mestres
  • Picarol, 1901, obra de Apel·les Mestres
  • Poemas de Gaziel e Liliana, 1906-1907, obra de Apel·les Mestres

Música para orquestra[editar | editar a fonte]

  • Intermezzo para a Suite Goyescas
  • Poema sinfónico Dante
  • La nit del mort
  • Llegenda de la fada
  • Concerto para cello e orquestra

Música de cámara[editar | editar a fonte]

  • Sonata para violín e piano
  • Sonata para violoncello e piano
  • Trío para violín, cello e piano
  • Cuarteto para cordas
  • Quinteto para piano e cordas

Óperas[editar | editar a fonte]

Arranxos e instrumentacións[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Martí i Fabra, Jordi (Abril-Maio 2016). "La tartana de Granados. A l'ombra dels tarongers". 440 Clàssica & Jazz (29). 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 J.M.F. (Abril-Maio 2016). "Granados a Nova York. Aventura Final". 440Clàssica & Jazz (29): 34–37. 
  3. "Web da Academia Granados-Marshall". Consultado o 25 de outubro de 2017. 
  4. 4,0 4,1 Pérez Treviño, Oriol (Abril-Maio 2016). "Aproximació a Granados. Desconegut i polièdric". 440 Clássica & Jazz (29). 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]