Camiños do Inca

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Camiños do Inca
Qhapaq Ñan (quechua)
Inca roads-es.svg
Sistema de camiños do Imperio inca
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísFlag of Argentina.svg Arxentina
Flag of Bolivia.svg Bolivia
Flag of Chile.svg Chile
Flag of Colombia.svg Colombia
Flag of Ecuador.svg Ecuador}
Flag of Peru.svg Perú
TipoCultural
Criteriosii, iii, iv, vi
Inscrición2014
Rexión da UNESCOLatinoamérica e Caribe
Identificador1459

Os Camiños do Inca (en quechua, Qhapaq Ñan, que quere dicir: camiño do rei ou do poderoso ou camiño do Inca)[1] foi un sistema de camiños de enormes distancias na civilización incaica que vinculaba as cidades importantes da costa e da serra. Estruturouse con base en dous eixos lonxitudinais: do sector da cordilleira e do chairo costeiro. Este sistema dos incas non foi senón un bimilenario legado preincaico, potenciado durante o Imperio Inca, tanto para a totalidade desa organización de rutas, que superaban os 30 000 quilómetros, como para o camiño principal (de aproximadamente 5200 km de lonxitude).[2] Todos estes camiños atopábanse conectados a Cuzco, a capital do Tahuantinsuyo ou Imperio incaico, e facilitaban a súa comunicación cos distintos pobos anexados no marco do proceso expansivo inca e, ó mesmo tempo, constituían un efectivo medio de integración político–administrativa, socioeconómica e cultural. Dado que o Qhapaq Ñan interconectaba localidades tan distantes como Quito, Cuzco e Tucumán, os conquistadores españois empregárono durante o século XVI para invadir o Perú, Bolivia, Chile e as pampas da cordilleira arxentina.

O famoso «Camiño do Inca», que une a cidade de Cuzco co sitio arqueolóxico de Machu Picchu, é só unha parte mínima e intrarrexional da xigantesca rede de camiños incas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Qhapaq = poderoso, próspero, rexio: ñan = camiño. Diccionario de la Academia Mayor de la lengua Quechua, CQOSQO
  2. "Unesco designó al Camino del Inca como Patrimonio de la Humanidad". 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Moseley, Michael 1992. The Incas and their Ancestors: The archaeology of Peru. Thames and Hudson, Nova York.
  • Hyslop, John, 1984. Inka Road System. Academic Press, Nova York.
  • Andean World: Indigenous History: Culture and Consciousness de Kenneth Adrien.
  • Footprints Cusco and The Inca Trail Handbook de Peter Frost e Ben Box
  • Jenkins, David. "A Network Analysis of Inka Roads, Administrative Centers and Storage Facilities." Ethnohistory, 48:655–685 (Fall, 2001).