Quenlla
| Quenlla (Prionace glauca) Rango fósil: plioceno - actualidade[1] |
|||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||||||||
| Estado de conservación | |||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||
| Clasificación científica | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
| Nome binomial | |||||||||||||||||||||
| Prionace glauca (Linnaeus, 1758) |
|||||||||||||||||||||
 Distribución da quenlla
|
|||||||||||||||||||||
A quenlla (Prionace glauca) é unha especie de elasmobranquio da orde dos carcarriniformes (Carcharhiniformes), familia dos carcarrínidos (Carcharhinidae).
É un tiburón peláxico e cosmopolita, que se distribúe por todos os océanos e mares do mundo.
Índice |
Anatomía[editar]
A quenlla é un tiburón de corpo alongado e estilizado, cun fociño comprimido, longo e cónico. Ten os ollos grandes que, ao igual que todos os carcarriniformes, están provistos dunha membrana nictitante, unnha pálpebra semitransparente que se move de arriba a abaixo e protexe os globos oculares cando o animal loita coa súa presa.
Ten cinco fendeduras branquiais, dúas aletas dorsais, dúas pectorais, dúas anais e unha caudal. As aletas pectorais son moi longas e estreitas, en forma de gadaña, a primeira dorsal está situada moi atrasada e a aleta caudal está provista dun lóbulo superior moi alongado, presentando unha crista dérmica delgada nos lados do pedúnculo.
Os dentes, que caen e son substituídos constantemente, son triangulares, serrados nos bordos, recurvados no maxilar superior e máis estreitos no inferior.
A súa coloración é azul escuira no dorso, cos costados de cor azul máis viva e branca na rexión ventral.
Ten unha lonxitude media de 2,5 m (máximo, 4 m, nas femias), cun peso medio de 80 kg, aínda que rexistraron casos de femias adultas de até 220 kg.[2]
Como particularidade cabe destacar que, dada a lonxitude do seu nariz, a mandíbula adaptouse para poder morder sen problemas, polo que a parte superior da mandíbula pode proxectarse cara a adiante, de tal xeito que para morder o peixe no necesita levantar a cabeza.
Hábitat e bioloxía[editar]
É unha especie peláxica de superficie, tanto de alta mar como das zonas costeiras, nadando só ou en grupos por aguas frías, de entre 7 e 16 º C, aínda que tolera os 21 ºC ou máis. Os individuos da poboación segréganse por idades e sexos. De costures nocturnos, é un migrante moi activo. Aliméntase principalmente de pequenas presas: peixes como xardas, arenques, pequenos meros, xurelos, bonitos, gádidos, e tamén de luras e aves mariñas.
Normalmente caza en parella ou en grupos pequenos para axudar a dispersar os cardumes. Na busca de alimento pode percorrer grandes distancias; estímase que pode peecorrer distancias de até 5 500 km.[Cómpre referencia]
Pode ser agresivo cos humanos se se sente ameazado. [Cómpre referencia]
Reprodución[editar]
A quenlla é un peixe vivíparo. A madurez sexual alcánzase entre os 5 e 6 anos nas femias (cando miden de 1,73 a 2,21 m) e os 4 e 5 nos machos (ao alcanzaren uns 1,80 m) A fecundación ten lugar dentro do corpo da femia, á que o macho fecunda grazas a un par de aletas pélvicas especiais transformadas chamadas pterigópodos. As femias posúen duos úteros en lugar de un, dentro dos cales se desenvolven entre 4 e 135 crías que, ao naceren, miden aproximadamente de 35 a 44 cm de lonxitude.[2]
A xestación dura entre 9 e 12 meses. As quenllas son completamente independentes ao naceren e instantaneamente buscan refuxio dos depredadores, entre eles os seus propios pais (aínda que ao igual que noutras especies de tiburóns vivíparos, as femias perden o apetito pouco antes de parir, para evitar devorar aos seus propios fillos). Cando as crías nacen aínda teñen o seu saco vitelino, que se vai reabsorbendo pouco tempo despois.
Poboación e estado de conservación[editar]
Ao ser a quenlla un tiburón de costumes oceánicos e migratorios, calquera cálculo que se faga sobre a súa poboación é pouco fiábel. Aínda así, considérase, baseándose en estimacións sobre a súa pesca deportiva, que debe encontrarse nun risco baixo de extinción. Porén, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza) difire e incluína na súa lista vermella de especies ameazadas na categoría NT (risco baixo).[3]
A pesar da non moi alta cualidade da súa carne (non así das aletas, moi estimadas nos mercados asiáticos péscase activamente. Captúrase principalmente con palangres, pero tamén con artes dearrastre. As aletas aprovéitanse para facer a famosa sopa de aleta de tiburón e os esqueletos das mandíbulas véndense como ornamento.
- Véxase tamén: Tiburóns#Sobrepesca de tiburóns.
_no_porto_pesqueiro_de_Vigo.jpg)
Notas[editar]
- ↑ Sepkoski, Jack (2002): "A compendium of fossil marine animal genera" (entrada Chondrichthyes), in Bulletins of American Paleontology, 364: 560. Prionace glauca Consultada o 11 de novembro de 2012.
- ↑ 2,0 2,1 Rodríguez Villanueva (1992), p. 66.
- ↑ Stevens, J. (2005): Prionace glauca Lista Vermella da IUCN edición 2011.1 (en inglés) Consultada o 11 de novembro de 2012.
Véxase tamén[editar]
Bibliografía[editar]
- Compagno, Leonard J. V. (2002): Sharks or the World. An annotated and illustrated catalogue of sharks species know to date. Volume 2. Roma: FAO. PDF (en inglés) Consultada o 11 de novembro de 2012.
- Compagno, Leonard; Marc Dando & Sarah Fowler (2005): Sharks of the World. New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-12072-2.
- Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1992): Peixes do mar de Galicia. (I) Lampreas raias e tiburóns. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-654-8.
Outros artigos[editar]
Ligazóns externas[editar]
- FishBase Prionace glauca. (en inglés) Consultada o 11/11/2912.
- Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT) Prionace glauca (en castelán) Consultada o 11/11/2912.
- arkive.org Imexes e vídeos da quenlla (Prionace glauca) (en inglés) Consultada o 11/11/2912.
