Lei de Ohm

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A lei de Ohm, que recibe o nome do físico alemán Georg Simon Ohm, establece a proporcionalidade, a temperatura constante, entre a caída de potencial (V) entre os extremos dun condutor e a corrente eléctrica (I) que circula ao seu través,isto é


\frac{V}{I} = R

R é unha constante de proporcionalidade que vai depender da temperatura, e das características do condutor (material e dimensións). Recibe o nome de Resistencia, e para comprender o seu significado pódese dicir que dá conta da dificuldade que opón un condutor determinado ao paso das cargas (a corrente) para unha diferenza de potencial dada.

Descrición[editar | editar a fonte]

Lei de Ohm

Ohm's law knopf.anim.2.opt.150px.gif

Matemáticamente: \frac U {R \cdot I} = 1

Ohm's law triangle.PNG

Triángulo ca lei de Ohm.

Esta lei cúmprese nas denominadas resistencias óhmicas, ou tamén resistencias ideais. A maior parte dos materiais condutores en condicións non extremas exhiben un comportamento aproximadamente óhmico que permite o emprego desta lei sen maiores problemas. Un exemplo de que non se cumpre a lei atópase no deterioramento do material que pode provocar un paso de corrente, repercutindo nunha variación da resistencia que rompe esta proporcionalidade.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]