Boeing 717

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Boeing 717
JetstarBoeing717.jpg
717 de Jetstar Airways
Tipo pasaxeiros
Fabricante Boeing
Deseñado por McDonnell Douglas
Primeiro voo 2 de setembro de 1998
Construídos 156

O Boeing 717 é un avión de pasaxeiros bimotor deseñado e comercializado por McDonnell Douglas como MD-95, un aparello de terceira xeración derivado do DC-9. Ten unha capacidade máxima de 117 pasaxeiros e un máximo alcance de 3.820 quilómetros.

O primeiro pedido tivo lugar en outubro de 1995 e McDonnell Douglas e Boeing fusionáronse en 1997, antes de que comezase a súa produción. O primeiro voo realizouse o 2 de setembro de 1998 e entrou en servizo en 1999 xa co nome de Boeing 717. A súa fabricación rematou en maio do 2006, despois de que se construísen 156 exemplares.

Desenvolvemento[editar | editar a fonte]

Precedentes[editar | editar a fonte]

Douglas Aircraft desenvolveu o DC-9 para ser o compañeiro de curto alcance do seu cuadrimotor DC-8 a principios dos anos 60. O DC-9 foi un deseño completamente novo, que usaba dous motores Pratt & Whitney JT8D montados na parte traseira da fuselaxe, unha á pequena e moi eficiente e unha deriva en T. O DC-9 voou por vez primeira en 1965 e entrou en servizo ese mesmo ano. Cando a súa produción rematou en 1982 fabricáranse un total de 976 avións.

A serie McDonnell Douglas MD-80 entrou en servizo en 1980. O deseño era a segunda xeración do DC-9. Tratábase dun DC-9-50 alongado e cun maior peso máximo en despegue, ademais de estar equipado cos motores da seguinte xeración Pratt and Whitney JT8D-200. Preto de 1.200 MD-80 serían entregados entre 1980 e 1999.

O MD-90 deseñouse a partir da serie MD-80. Apareceu en 1989 e realizou o seu primeiro voo en 1993. O MD-90 era máis longo, contaba cunha "cabina de cristal" (instrumentación electrónica) e cun máis potentes, silenciosos e eficientes motores V2525-D5, coa opción de poder instalar os mellorados V2528. Só se fabricarían 117 MD-90.

MD-95[editar | editar a fonte]

A historia do MD-95 comezaría en 1983 cando McDonnell Douglas describiu un estudio chamado DC-9-90. Durante os primeiros anos 80, cando a produción da familia DC-9 se afastaba das máis pequenas Series 30 cara as maiores Super 80 (posteriormente rebautizada como MD-80), Douglas propuxo unha versión máis pequena do DC-90 para encher o oco deixado polo DC-9-30. Bautizado como o DC-9-90, o avión foi revelado en febreiro de 1983 e sería 7,72 metros máis curto que o DC-9-81, tendo unha lonxitude total de 37,34 metros. Propúxose o motor JT8D-200 de 76 kN de empuxe, aínda que o CFM56-3 tamén foi considerado. Cunha capacidade de 117 pasaxeiros, o DC-9-90 levaría a á do DC-9 con extensións na punta de 0,61 metros, en lugar de levar as do MD-80 que tiñan moita maior superficie. Sobre o papel o avión tiña un alcance duns 2.800 quilómetros, coa opción de poder incrementalo ata os 3.700, e un peso bruto de 51.000 kg.

O DC-9-90 foi deseñado para satisfacer as necesidades da nova regulación da industria do transporte aéreo nos Estados Unidos, porén, o deseño dunha fuselaxe curta para o MD-80 foi proposta como resultado da recesión nos negocios a principios dos 80. Cando McDonnell Douglas desenvolveu unha versión máis pequena do MD-80, sinxelamente encolleu o avión para crear o MD-87, en lugar de ofrecer un avión máis lixeiro con menor empuxe semellante ao DC-9-30. Cos seus motores relativamente máis potentes, o MD-87 converteuse esencialmente nun avión para tarefas especiais que non podía competir co novo modelo de 100 asentos que estaba sendo desenvolvido. Aínda que era un avión excelente para roles especializados, o MD-87 non vendeu realmente pola súa conta, limitando as súas vendas a aeroliñas que xa operaban outros modelos da serie MD-80.

A principios de 1991 McDonnell Douglas revelou que estaba considerando novamente desenvolver unha versión especializada de 100 asentos da familia MD-80, que inicialmente foi bautizada como MD-87-105 (105 asentos). O novo modelo sería 2,4 metros máis curto que o MD-87.

Despois da sinatura por parte de McDonnell Douglas, Pratt & Whitney e a Axencia Nacional Chinesa de Importación e Exportación Aero-tecnolóxica dun memorando de entendemento para desenvolver unha versión de 105 asentos do MD-80, McDonnell Douglas anunciou no Paris Air Show de 1991 o deseño dunha nova versión de 105 pasaxeiros que sería designada como MD-95. O nome "MD-95" foi elixida para reflectir o ano no que pretendía comezar as entregas. McDonnell Douglas ofreceu por primeira vez o avión á venda en 1994. Cunha lonxitude total de 37,31 metros, e un peso bruto ao despegue de 53.700 kg, o que McDonnell Douglas propoñía era moi semellante so deseño do DC-9-90 de 1983.

A principios de 1994 o MD-95 rexurdiu tendo aínda máis semellanzas co DC-9-30. De feito as especificacións do avión en termos de peso, dimensións e capacidade de combustible eran case idénticas. Os principais cambios con respecto ao modelo proposto en [1991]] eran unha redución da fuselaxe ata os 36,37 m (a mesma lonxitude que o DC-9-30), e o uso da á orixinal do DC-9, de 28,47 metros. No tempo da redifinición, McDonnell Douglas dixo que agardaba que o MD-95 medrase nunha familia de avións capaz de incrementar o alcance e a capacidade de pasaxe.

O MD-95 desenvolveuse para satisfacer o mercado que precisaba substituír os primeiros modelos do DC-9, que estaban a piques de chegar aos 30 anos. O proxecto MD-95 foi unha revisión completa do sistema, indo ao deseño orixinal do DC-9-30 e reinventándoo para o transporte moderno con novos motores, nova cabina e sistemas máis modernos. Historicamente, os modelos acurtados tiveran baixas vendas, e exemplos disto, ademais do MD-87, foron o Boeing 747SP, o Boeing 737-600, o Airbus A318 e o Airbus A340-200.

Scandinavian Airlines System , un vello cliente de McDonnell Douglas, elixiu o Boeing 737-600 como o seu modelo de 100 asentos en vez do MD-95 en marzo de 1995. Posteriormente, en outubro dese ano, a compañía estadounidense ValuJet faría un pedido de 50 MD-95, con 50 opcións máis de compra. O presidente de McDonnell Douglas, Harry Stonecipher, considerou que iniciar a produción do MD-95 sobre este pequeno pedido foi un risco menor. O pedido de ValuJet foi o único que se recibiría en dous anos.