Boeing 787

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Boeing 787
Boeing 787 Roll-out.jpg
Primeiro Boeing 787 na súa saída da fábrica
Tipo pasaxeiros
Fabricante Boeing
Primeiro voo 15 de decembro do 2009
Introducido 26 de outubro do 2011
Estado en produción
Construídos 50 (decembro de 2012)
Custo unitario 787-8: 206,8 millóns de dólares (2012)
787-9: 243,6 millóns de dólares (2012)

O Boeing 787 (tamén chamado Dreamliner) é un avión de pasaxeiros bimotor, de tamaño medio, fuselaxe ancha e longo alcance desenvolvido por Boeing. O primeiro exemplar foi entregado á aeroliña xaponesa All Nippon Airways o 25 de setembro do 2011, e realizou o seu primeiro voo comercial o 26 de outubro dese ano. Pode transportar entre 210 e 330 pasaxeiros, dependendo da configuración de asentos, e ademais está deseñado para ser máis eficiente no uso de combustible que outros avións, consumindo un 20% menos que o Boeing 767, dun tamaño semellante. O Boeing 787 será o primeiro avión en usar composites na meirande parte da súa construción.

A súa designación inicial de 7E7 foi cambiada a 787 en xaneiro do 2006, e o primeiro exemplar foi presentado nunha cerimonia celebrada o 8 de xullo do 2007, na fábrica de Boeing en Everett, Washington, momento no cal xa se convertera no avión de fuselaxe ancha máis vendido na historia con 677 pedidos. En outubro do 2011, 797 Boeing 787s foran encargados, dos cales 531 eran da variante 787-8 e 266 da 787-9.

O avión sufríu problemas dende que entrou en servizo, e está a ser revisado pola FAA e a axencia xaponesa de aviación. O 16 de xaneiro a FAA emitiu unha directiva de aeronavegabilidade que deixaba en terra a todos os 787 dos Estados Unidos. A EASA, o Ministerio de Transporte xaponés, a Dirección Xeral de Aviación Civil da India (DGCA), e a Dirección Xeral de Aeronautica Civil de Chile (DGAC) fixeron o mesmo e deixaron en terra aos Dreamliners nas súas respectivas xurisdiccións[1][2].

Variantes[editar | editar a fonte]

787-8[editar | editar a fonte]

All Nippon Airways 787-8

O 787-8 é o modelo básico da familia 787, cunha lonxitude de 57, unha envergadura de 60 e un alcance de entre 14.200 e 15.200 km, dependendo da configuración de asentos. O 787-8 pode levar 210 pasaxeiros nunha configuración de tres clases. Esta foi a primeira variante en entrar en servizo, e Boeing pensou nela para que substitúa aos 767-200ER e 767-300ER, ademais de para expandirse cara mercados sen escalas onde os avións máis grandes non sexan economicamente viables.

787-9[editar | editar a fonte]

O 787-9 será a primeira versión do 787 cunha fuselaxe alongada, acadando así unha capacidade de entre 250 e 290 pasaxeiros cun alcance de entre 14.800 e 15.750 km. Esta variante diferenciase do 787-8 en varios puntos, entre os que están unha fuselaxe máis longa, a estrutura fortalecida, maior capacidade de combustible, peso máximo ao despeque maior, pero conserva a mesma envergadura que o 787-8. Orixinalemente agardábase que entrase en servizo no ano 2010, pero en outubro do 2011 Boeing agardaba facer as primeiras entregas a principios do 2014. O obxectivo de Boeing con esta variante é o de competir co Airbus A330 e substituír os seus propios 767-400ER. Ao igual que o 787-8, tamén abrirase cara mercados sen escalas, voando de forma máis eficiente que o 777-200ER ou o A340-300/500.

Cando foi lanzado, o 787-9 tiña a mesma capacidade de combustible que as outras variantes. As diferenzas de deseño significaron un maior peso e polo tanto un menor alcance que o 787-8. Despois de novas consultas coas aeroliñas, incorporouse un novo tanque dianteiro para incrementar a súa capacidade de combustible.

Notas[editar | editar a fonte]