Boeing 377

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Boeing 377
Boeing 377 N1033V PAA Heathrow 12.9.54.jpg
Tipo pasaxeiros
Fabricante Boeing
Primeiro voo 8 de xullo de 1947
Retirado 1963
Estado retirado
Construídos 56

O Boeing 377, tamén chamado Stratocruiser, foi un avión de pasaxeiros de longo alcance fabricado tras a Segunda Guerra Mundial por Boeing. Foi desenvolvido a partir do C-97 Stratofreighter, un derivado do B-29 Superfortress usado para o transporte de tropas. O primeiro voo do Stratocruiser realizouse o 8 de xullo de 1947.

Aparecido a finais dos anos 40, o avión estaba impulsado por catro motores de pistóns, consumía pouco combustible para a época e era capaz de voar a unha altura de 9.700 metros. Tiña tamén unha cabina presurizada, que era unha característica relativamente nova na aviación comercial do tempo.

Con este modelo, as aeroliñas foron capaces de realizar voos transoceánicos máis rapida e doadamente. O avión realizou frecuentemente voos transoceánicos a lugares como Hawaii, destinos complicados antes da aparición do 377. Porén, non era moi fiable e só se construíron 56 unidades.

O avión tiña dous pisos. O superior para pasaxeiros de clase turista, mentres que o inferior estaba ocupado para pasaxeiros VIP e tiña un salón con bar. Os viaxeiros padían baixar e tomar unha bebida nos voos longos, unha vez que o avión chegaba á altura de cruceiro. De todos os xeitos, a meirande parte dos Stratocruisers tiñan asentos de clase turista nos dous pisos.

Cando se introduciron os reactores a finais dos anos 50, os avións de hélice non podían facerlle a competencia aos novos modelos, e moitos foron vendidos. Outros foron descartados e algúns a compañía Aero Spacelines convertíunos en Guppys, versións do Stratocruiser cunha fuselaxe máis longo e turbohélices. Unha versión, o Super Guppy, foi usada por Airbus como avión de transporte de partes dos seus aparellos entre as distintas fábricas, ata que foron substituídos polo Airbus Beluga.