Nova narrativa galega

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A etiqueta nova narrativa galega designa a produción dun grupo determinado de narradores galegos que publican desde finais de 1950 e durante toda a década dos 60.

Características[editar | editar a fonte]

A prosa da nova narrativa galega supón unha innovación nas formas narrativas, a introdución de modelos culturais estranxeiros e unha ruptura da concepción tradicional da novela. As súas influencias estarán en William Faulkner, Franz Kafka, James Joyce, Marcel Proust, John Dos Passos no existencialismo francés de Jean-Paul Sartre ou Albert Camus e, moi especialmente, no nouveau roman; movemento do que toma o título. "Nouveau roman" tradúcese por nova novela, isto é, nova narrativa.

En liñas xerais, as novelas da nova narrativa galega defínense por:

  • Romper a liñalidade espazo-temporal en favor de localizacións urbanas imprecisas e, case sempre, asfixiantes.
  • Presentar personaxes con problemas patolóxicos que adoitan encontrarse en situacións marxinais ou límite.
  • Empregar no interior dun mesmo relato, ao xeito do nouveau roman, a perspectiva múltiple mediante o uso de distintos narradores que tenden a expresarse a través do monólogo interior.
  • Servirse do obxectalismo; técnica popularizada polo nouveau roman que consiste na descrición minuciosa e descontextualizada das cousas que o narrador ten ao seu alcance, provocando, de novo, sensacións de asfixia e estrañamento xa aludidas.
  • Incidir en temas relativos ao absurdo, ao sentido da vida, á angustia ou á soidade inherente ao individuo.

Autores de nova narrativa[editar | editar a fonte]

Os novos narradores teñen estudos universitarios e son coñecedores da produción literaria europea coetánea.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]