Larisa (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Larisa
Larissa.jpg
Dúas panorámicas de Larisa vistas pola Voyager 2
Descubrimento
Descuberta por Harold J. Reitsema, William B. Hubbard, Larry A. Lebofsky, e David J. Tholen
Descuberta en 24 de maio do 1981
Características orbitais[1]
Época 18 de Agosto do 1989
Eixo semi-maior 73.548 ± 1 km
Excentricidade 0,001393 ± 0,00008
Período orbital 0,55465332 ± 0,00000001 d
Inclinación 0,251 ± 0,009° (respecto do ecuador de Neptuno)

0,205° (respecto do plano local de Laplace)

é satélite de Neptuno
Características físicas
Dimensións 216×204×168 kms (± ~10 kms)[2][3]
Radio medio 97 ± 3 kms[4]
Masa ~4,2 x 1018 kg (estimada)[5]
Densidade media ~1,2 g/cm3 (estimada)
Período de rotación asumida coma sincrónica
Oblicuidade da eclíptica ~presumiblemente cero
Albedo (xeométrico) 0,09[2][3][4]
Temperatura superficial ~51 K de media (estimada)
Atmosfera sen atmosfera

Larisa ( ou en grego Λάρισα), tamén coñecida coma Neptuno VII, é o quinto satélite máis interior de Neptuno. Foi bautizado co nome de Larisa, unha amante de Poseidón (Neptuno) na mitoloxía grega.

Descubrimento[editar | editar a fonte]

Foi descuberto por Harold J. Reitsema, William B. Hubbard, Larry A. Lebofsky e David J. Tholen baseándose en observacións fortuítas das ocultacións feitas por Larisa das estrelas de "fondo"[6] que tiveron lugar o 24 de maio do 1981, dáselle a designación temporal de S/1981 N 1 e faise público o 29 de maio do 1981.[7] A lúa foi "recuperada" e confirmada coma un "único obxecto" dentro da órbita descrita previamente no ano 1981, esta confirmación obtívose tralo sobrevoo de Neptuno por parte da Voyager 2 no ano 1989,[8] recibiría pouco despois a designación adicional de S/1989 N 2, concretamente o 2 de agosto do 1989.[9] O anuncio de Stephen P. Synnott falaba de “10 fotogramas tomados en 5 días”, o cal ofrece unha data da "recuperación" algúns días antes do 28 de xullo. O nome oficial foi outorgado o 16 de setembro de 1991.[10]

Características[editar | editar a fonte]

Mapa de Larisa

Larisa é de forma irregular (non esférica) e aparece cheo de cráteres de impacto, e sen signos aparentes de cambios xeolóxicos. Pouco se coñece desta lúa, e coma no caso doutros satélites situados entre Tritón e Neptuno, esta lúa semella ser unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.[11]

A órbita de Larisa é case circular e por riba está por debaixo do radio da órbita sincrónica de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando un anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. R.A. Jacobson e W.M. Owen Jr. (2004). «The orbits of the inner Neptunian satellites from Voyager, Earthbased, and Hubble Space Telescope observations». Astronomical Journal 128: 1412. doi:10.1086/423037. 
  2. 2,0 2,1 E. Karkoschka (2003). «Sizes, shapes, and albedos of the inner satellites of Neptune». Icarus 162: 400. doi:10.1016/S0019-1035(03)00002-2. 
  3. 3,0 3,1 Williams, Dr. David R. (22-01-2008). NASA (National Space Science Data Center), ed. «Neptunian Satellite Fact Sheet». Consultado o 13-12-2008. 
  4. 4,0 4,1 JPL (Solar System Dynamics), ed. (24-10-2008). «Planetary Satellite Physical Parameters». Consultado o 13-12-2008. 
  5. A masa estimada está baseada na nunha densidade asumida de 1,2 g/cm³, e un volume de 3,5 x 106 km³ obtida a través dun modelo detallado da fisionomía de Larisa feito por P.J. Stooke (1994). «The surfaces of Larissa and Proteus». Earth, Moon ad Planets 65: 31. doi:10.1007/BF00572198. 
  6. H.J. Reitsema et al. (1982). «Occultation by a possible third satellite of Neptune». Science 215: 289–291. doi:10.1126/science.215.4530.289. PMID 17784355. 
  7. IAU Circular 3608 describing the discovery of S/1981 N 1
  8. B.A. Smith et al. (1989). «Votager 2 at Neptune: Imaging Science Results». Science 246: 1422. doi:10.1126/science.246.4936.1422. PMID 17755997.  [na páxina 1435]
  9. IAU Circular 4824 describing the discovery of S/1989 N 2, 3, and 4
  10. «IAU Circular No. 5347». 16 de Setembro do 1991. Consultado o 10-04-2007. 
  11. D. Banfield and N. Murray (1992). «A dynamical history of the inner neptunian satellites». Icarus 99: 390. doi:10.1016/0019-1035(92)90155-Z. 
Unha simulación de Larisa orbitando Neptuno. Os detalles da superficie son ficticios.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazón externas[editar | editar a fonte]