Larisa (lúa)
| Larisa | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | |||||||||
|
Instancia de
| |||||||||
|
Epónimo
| |||||||||
|
Designación provisional
S/1989 N 2  | |||||||||
|
Astro pai
| |||||||||
| Características orbitais | |||||||||
| Excentricidade orbital | 0,001393 | ||||||||
| Inclinación orbital | 0,251 ° | ||||||||
| Período orbital | 0,55465332 d | ||||||||
| Semieixo maior | 73.548 km | ||||||||
| Características físicas | |||||||||
| Radio | 97 km | ||||||||
| Masa | 4,9 Zg | ||||||||
| Volume | 3.500.000 km³ | ||||||||
| Albedo | 0,09 | ||||||||
| Temperatura | 51 K | ||||||||
| Magnitude aparente | 21,5 | ||||||||
| Persoas e organizacións | |||||||||
|
Descubridor/a
| |||||||||
| Datas e cronoloxía | |||||||||
|
Data descuberta
24 de maio de 1981 | |||||||||
| |||||||||
| Wikidata G:Commons C:Commons | |||||||||
Larisa ( ou en grego Λάρισα), tamén coñecida coma Neptuno VII, é o quinto satélite máis interior de Neptuno. Foi bautizado co nome de Larisa, unha amante de Poseidón (Neptuno) na mitoloxía grega.
Descubrimento
[editar | editar a fonte]Foi descuberto por Harold J. Reitsema, William B. Hubbard, Larry A. Lebofsky e David J. Tholen baseándose en observacións fortuítas das ocultacións feitas por Larisa das estrelas de "fondo"[1] que tiveron lugar o 24 de maio do 1981, dáselle a designación temporal de S/1981 N 1 e faise público o 29 de maio do 1981.[2] A lúa foi "recuperada" e confirmada coma un "único obxecto" dentro da órbita descrita previamente no ano 1981, esta confirmación obtívose tralo sobrevoo de Neptuno por parte da Voyager 2 no ano 1989,[3] recibiría pouco despois a designación adicional de S/1989 N 2, concretamente o 2 de agosto do 1989.[4] O anuncio de Stephen P. Synnott falaba de “10 fotogramas tomados en 5 días”, o cal ofrece unha data da "recuperación" algúns días antes do 28 de xullo. O nome oficial foi outorgado o 16 de setembro de 1991.[5]
Características
[editar | editar a fonte]
Larisa é de forma irregular (non esférica) e aparece cheo de cráteres de impacto, e sen signos aparentes de cambios xeolóxicos. Pouco se coñece desta lúa, e coma no caso doutros satélites situados entre Tritón e Neptuno, esta lúa semella ser unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.[6]
A órbita de Larisa é case circular e por riba está por debaixo do radio da órbita sincrónica de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando un anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ H.J. Reitsema; et al. (1982). "Occultation by a possible third satellite of Neptune". Science 215: 289–291. PMID 17784355. doi:10.1126/science.215.4530.289.
- ↑ IAU Circular 3608 describing the discovery of S/1981 N 1
- ↑ B.A. Smith; et al. (1989). "Votager 2 at Neptune: Imaging Science Results". Science 246: 1422. PMID 17755997. doi:10.1126/science.246.4936.1422. [na páxina 1435]
- ↑ IAU Circular 4824 describing the discovery of S/1989 N 2, 3, and 4
- ↑ "IAU Circular No. 5347". 16 de Setembro do 1991. Consultado o 10-04-2007.
- ↑ D. Banfield and N. Murray (1992). "A dynamical history of the inner neptunian satellites". Icarus 99: 390. doi:10.1016/0019-1035(92)90155-Z.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Outros artigos
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Larissa Profileby NASA's Solar System ExplorationArquivado 01 de agosto de 2007 en Wayback Machine. (en inglés)
- Neptune's Known Satellites (by Scott S. Sheppard) (en inglés)
