Jim Crawford

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Jim Crawford
JimCrawford1988Indy500.JPG
Crawford nas 500 Millas de Indianápolis de 1988
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Reino Unido Reino Unido
Anos en activo 1975
Escudería(s) Lotus
Grandes Premios disputados 2
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 0
Pole positions 0
Voltas rápidas 0
Primeiro GP Gran Premio do Reino Unido de 1975
Derradeiro GP Gran Premio de Italia de 1975


Jim Crawford, nado en Dunfermline (Fife) o 13 de febreiro de 1948 e finado en Tierra Verde (Florida) o 6 de agosto de 2002, foi un piloto de automobilismo escocés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

A súa primeira experiencia no automobilismo chegou ao volante dun Mini que pilotou en varias concentracións. Tras unha carreira sen éxito na Fórmula Ford, aterrou no equipo do seu amigo Stephen Choularton na Fórmula Atlántica, logo de demostrar unha gran promesa nun par de carreiras de Fórmula Libre en Croft. Pasou varios anos pilotando xunto a Choularton na SDC Racing na Fórmula Atlántica e foi descuberto por Lotus Cars que ofreceulles un test de condución.

Participou en dous Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 19 de xullo de 1975. Tamén foi o vencedor do Campionato británico de Fórmula 1 de 1982. É notable por ser a 500ª persoa en comezar unha carreira no Campionato do Mundo de Fórmula Un.

Crawford trasladouse a Estados Unidos a principios dos anos 80, terminando subcampión dúas veces na serie Can-Am. Terminou en cuarto lugar no seu debut na CART en Long Beach en 1984 e pasou a ser habitual nas 500 Millas de Indianápolis. Foi alí en 1987, na Indy 500, que Crawford sufriu un accidente na práctica que resultou en feridas graves nas pernas. Con todo, recuperouse o suficiente para volver ás 500 en 1988, liderando a carreira por unhas voltas. Unha picada lenta nunha roda o fixo baixar de 2º a 6º.

A última 500 de Crawford foi en 1993, aínda que fixo intentos sen éxito de cualificar vellos coches en 1994 e 1995.

500 Millas de Indianápolis de 1988[editar | editar a fonte]

A carreira máis destacada de Crawford na Indy ocorreu en 1988. Logo de case un ano de rehabilitación das feridas nas pernas e pés, Crawford volveu para as 500 Millas de Indianápolis de 1988. Asinou con King Racing como compañeiro de equipo para Johnny Rutherford, pilotando un Buick. Foi un complemento de último minuto para o equipo, uníndose xusto o día antes da inauguración. Logrou pobres resultados durante as probas de tempo, percorrendo a pista de forma tranquila a finais do segundo día. Aínda estaba recuperándose das lesións nas súas pernas e camiñou o mes coa axuda dun caxato.

A carreira estaba dominada polo Penske Team, con todo, Crawford disputou durante toda a tarde, e foi o único piloto que ademais dos vehículos Penske liderou voltas durante a carreira. Crawford tomou o liderado preto da metade da carreira e liderou 8 voltas. fixo unha carreira altamente agresiva, entrando e saíndo do tráfico á vontade. Crawford marcou un ritmo vertixinoso durante a súa estadía no liderado, e correu no segundo posto ata a volta 194. A falta de seis voltas para meta, fixo un plano nos pneumáticos na curva 3. Ducked entrou en boxes para poñer pneumáticos novos, pero o equipo tivo dificultades e perdeu varios segundos. Perdeu unha volta e terminou 6º. Foi o mellor acabado no momento para o motor Buick V-6 Indy, e Crawford foi eloxiado polo seu gran esforzo.

Anos posteriores[editar | editar a fonte]

Crawford regresou a Indy en 1989 con altas expectativas logo da súa actuación de 1988. Clasificouse 4º, o máis alto dos equipos non Chevrolet, pero abandonou por problemas mecánicos o día da carreira.

En 1990, Crawford uniuse ao equipo Menard e durante a práctica sufriu un espectacular accidente. Trompeou e golpeou contra o muro na curva 1, logo elevouse entre 3 e 4´5 metros sobre o chan. Non resultou gravemente ferido. Terminou 15º na carreira.

A aparición máis notable de Crawford na Indy foi en 1992. Crawford reincorporouse ao equipo de King Racing, como compañeiro de equipo a Roberto Guerrero, pilotando novamente o Buick con motor V-6. Crawford e Guerrero lideraron as táboas de velocidade durante toda a práctica, e Crawford fixou un récord histórico de 375 km/h. Ambos pilotos eran favoritos para a pole position, pero na mañá do día de pole, Crawford rebentou o motor. A choiva desprazou a cualificación ao día seguinte, o que lle deu tempo ao equipo para montar un novo motor. Con todo, o segundo día, tamén rebentou o novo motor e perdeu a oportunidade de clasificarse durante a rolda. Cualificou o sexto máis rápido, pero como clasificado o segundo día, aliñouse o 21º. O día da carreira, comezou ben desde o inicio, pero estrelouse na volta 75.

A carreira de 1988 acabaría sendo o mellor final de Crawford na Indy (6ª), o seu último comezo foi en 1993. Non puido clasificarse en 1994-1995 e retirouse da condución.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Logo da retirada das carreiras, Crawford viviu en St. Petersburgo, Florida, onde comprou un barco de pesca que usou para alugar. Morreu en 2002[1] de insuficiencia hepática. Sobreviviuno a súa segunda esposa Annie e os seus fillos do seu primeiro matrimonio, Geoffrey e Emily.

Rexistro de carreiras[editar | editar a fonte]

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Pos. Pts
1975 John Player Special Team Lotus Lotus 72F Ford Cosworth DFV ARX BRA RSA ESP MON BEL SWE NED FRA GBR
Ret
ALE AUT ITA
13
USA NC 0

Resultados completos na Fórmula 1 fora do campionato[editar | editar a fonte]

(clave)

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3
1975 John Player Special Team Lotus Lotus 72E Ford Cosworth DFV ROC INT
NTS
SUI

Resultados nas carreiras de American Open Wheel[editar | editar a fonte]

(clave)

PPG Indycar Series[editar | editar a fonte]

(clave) (carreiras en grosa indican pole position)

Anor Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Ranq. Puntos
1984 Ed Wachs Motor Sports LBH
4
PHX INDY
NSC
MIL POR MEA
21
CLE MCH ROA POC MDO SAN MCH PHX 27º 12
H&R Racing LAG
23
CPL
1985 Wysard Racing LBH
4
INDY
16
MIL
NTS
POR MEA
9
CLE
13
MCH ROA POC MDO 20º 16
Canadian Tire Racing SAN
20
MCH LAG
Pace Racing PHX
15
MIA
16
1986 March Engineering PHX LBH INDY
29
MIL POR MEA CLE TOR MCH POC MDO SAN MCH ROA LAG PHX MIA NC 0
1987 Patrick Racing LBH PHX INDY
NSC
MIL POR MEA CLE TOR MCH POC ROA MDO NAZ LAG MIA NC
1988 King Racing PHX LBH INDY
6
MIL POR CLE TOR MEA MCH POC MDO ROA NAZ LAG MIA 27º 8
1989 King Racing PHX LBH INDY
19
MIL DET POR CLE MEA TOR MCH POC MDO ROA NAZ LAG 47º 0
1990 Team Menard PHX
19
LBH INDY
15
MIL DET POR CLE MEA TOR MCH DEN VAN MDO ROA NAZ LAG 36º 0
1991 King Racing SRF LBH PHX INDY
26
MIL DET POR CLE MEA TOR MCH DEN VAN MDO ROA NAZ LAG 50th 0
1992 King Racing SRF PHX LBH INDY
25
DET POR MIL NHA TOR MCH CLE ROA VAN MDO NAZ LAG 56º 0
1993 King Racing SRF PHX LBH INDY
24
MIL DET POR CLE TOR MCH NHA ROA VAN MDO NAZ LAG 49º 0
1994 Riley & Scott SRF PHX LBH INDY
DNQ
MIL DET POR CLE TOR MCH MDO NHA VAN ROA NAZ LAG NC
1995 Hemelgarn Racing MIA SRF PHX LBH NAZ INDY
NSC
MIL DET POR ROA TOR CLE MCH MDO NHA VAN LAG NC

500 Millas de Indianápolis[editar | editar a fonte]

Ano Chasis Motor aída Final Equipo
1984 Theodore 83 Ford Cosworth DFX NSc Ed Wachs Motor Sports
1985 Lola T900 Ford Cosworth DFX 27 16 Wysard Racing
1986 March 86C Buick 26 29 Team ASC
1987 March 86C Buick Injured Patrick Racing
1988 Lola T87/00 Buick 18 6 King Racing
1989 Lola T87/00 Buick 4 19 King Racing
1990 Lola T89/00 Buick 29 15 Team Menard
1991 Lola T91/00 Buick 8 26 King Racing
1992 Lola T92/00 Buick 21 25 King Racing
1993 Lola T93/00 Chevrolet 265C 31 24 King Racing
1994 Lola T91/00 Buick NSC Riley & Scott
1995 Lola T92/00 Buick NSC Hemelgarn Racing

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Scottish Indy driver dies". Motorsports (BBC). 8 de agosto de 2002. Consultado o 13 de setembro de 2012. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]