Gran Premio de Italia de 1999

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Italia Gran Premio de Italia de 1999
Detalles da carreira
Carreira 13 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1999.
Trazado do circuíto de Monza
Trazado do circuíto de Monza
Data 12 de setembro 1999
Nome oficial LXX Campari Gran Premio d'Italia
Localización Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´770 km
Distancia 53 voltas, 305´810 km
ClimaSeco, cálido, 30º C[1]
Pole position
Piloto Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes
Tempo 1:22.432
Volta rápida
Piloto Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec
Tempo 1:25.579 na volta 48
Podio
Primeiro Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda
Segundo Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec
Terceiro Finlandia Mika Salo Ferrari

O Gran Premio de Italia de 1999 (oficicialmente o LXX Gran Premio Campari d'Italia[2]) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 12 de setembro de 1999 no Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia. Foi a décimo terceira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1999. A carreira de 53 voltas gañouna Heinz-Harald Frentzen, pilotandoo un Jordan - Mugen-Honda, logo de que o McLaren de Mika Häkkinen, que buscaba defender o título de Campión de Pilotos, trompeou mentres lideraba comodamente. Ralf Schumacher foi o segundo no Williams - Supertec, con Mika Salo terceiro no Ferrari. O rival de Häkkinen, Eddie Irvine, terminou sexto noutro Ferrari, empatando así aos puntos co finlandés na parte superior do Campionato de Pilotos.

Aínda que a vitoria colocou a Frentzen a dez puntos de Häkkinen e Irvine, resultaría ser a súa última vitoria na Fórmula Un, así como a última para os fornecedores do motor Mugen. Foi tamén a única vitoria do equipo Jordan en condicións secas, as demais chegarían baixo a choiva.

Informe[editar | editar a fonte]

Clasificación[editar | editar a fonte]

Entrando á carreira, Mika Häkkinen lideraba o Campionato de Pilotos por un só punto sobre o Ferrari de Eddie Irvine, co Jordan de Heinz-Harald Frentzen e o compañeiro de Häkkinen David Coulthard aínda con probabilidades matemáticas. Esperábase que Häkkinen obtivera bos resultados no rápido circuíto de Monza e logrou a pole medio segundo diante de Frentzen. Coulthard foi terceiro, mentres que Alex Zanardi, que tivo un pobre ano con Williams, foi cuarto, xusto por diante do seu compañeiro de equipo Ralf Schumacher. Na terra de Ferrari, Irvine tivo unha mala sesión clasificatoria e só puido lograr o oitavo posto, detrás do seu compañeiro de equipo Mika Salo que cualificou sexto e do Stewart de Rubens Barrichello que asinara con Ferrari para substituír Irvine no 2000 en sétimo lugar. Completando os dez primeiros quedaron Damon Hill no segundo Jordan e Olivier Panis no Prost.

Carreira[editar | editar a fonte]

No inicio, Häkkinen liderou mentres Zanardi superou a Coulthard e Frentzen para o segundo posto. Frentzen rapidamente pasou a Zanardi, pero Coulthard caeu máis atrás, detrás de Schumacher e Salo. Mentres tanto, na parte de atrás da pista, o Minardi de Marc Gené enganchouse co Arrows de Pedro de la Rosa na chicana Roggia e converteuse no primeiro retirado, mentres que na segunda volta Giancarlo Fisichella de Benetton e Pedro Diniz de Sauber ambos trompearon na chicana Rettifilo.

Na volta 3, Zanardi pasou por encima dun piano e danou a parte inferior do seu coche. Amañouse para manter o terceiro lugar outras 15 voltas, mentres que Häkkinen e Frentzen afastáronse. Barrichello pasou a Coulthard na volta 11 e logo a Salo na volta 19, mentres que Zanardi deixou pasar a Schumacher na volta 18. Na volta 24, había máis drama na parte traseira, Toranosuke Takagi no segundo Arrows intentou superar Luca Badoer no segundo Minardi na Rettifilo, só para quedar detrás de Badoer e retirarse.

Barrichello superou a Zanardi na volta 26, Salo fixo o mesmo no inicio da volta 28. Neste punto, Häkkinen lideraba sobre Frentzen por oito segundos, e Schumacher recuperou dous segundos máis. Pero na volta 30, entrando en Rettifilo, Häkkinen cometeu un erro cambiando de marcha: metendo primeira no canto da segunda[3] e trompeou, nunha repetición virtual do seu erro non forzado en San Marino ao comezo do ano. Nun raro espectáculo de emoción, o finlandés rompeu en bágoas ao carón da pista.

Frentzen herdou o liderado xa que os pilotos de diante empezaron a facer as súas paradas. Cando se completaron, Salo pasara a Barrichello e era terceiro, mentres Coulthard e Irvine superaran a Zanardi e agora estaban quinto e sexto.

Durante as últimas voltas, Frentzen mantivo unha vantaxe cómoda sobre Schumacher, malia que o piloto Williams logrou a volta rápida da carreira na volta 48, mentres Coulthard intentou sen éxito atopar a forma de adiantar a Barrichello, permitindo que Salo alonxárase de ambos. A eventual marxe de vitoria de Frentzen foi de 3´2 segundos, con outros oito segundos sobre Salo e outros seis sobre Barrichello. Coulthard rematou medio segundo por detrás do piloto de Stewart, pero nove por diante de Irvine, que logrou o punto final.

Este punto empatou a Irvine con Häkkinen no Campionato de Pilotos con 60 puntos cada un, mentres que a vitoria puxo a Frentzen a dez puntos do primeiro con 50, e a Coulthard con 48. No Campionato de Construtores, Ferrari recortou a vantaxe de McLaren a seis puntos, 108 a 102.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Volta diferenza
1 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 1:22.432
2 8 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 1:22.926 +0.494
3 2 Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes 1:23.177 +0.745
4 5 Italia Alessandro Zanardi Williams-Supertec 1:23.432 +1.000
5 6 Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec 1:23.636 +1.204
6 3 Finlandia Mika Salo Ferrari 1:23.657 +1.225
7 16 Flag of Brazil.svg Rubens Barrichello Stewart-Ford 1:23.739 +1.307
8 4 Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Ferrari 1:23.765 +1.333
9 7 Flag of the United Kingdom.svg Damon Hill Jordan-Mugen-Honda 1:23.979 +1.547
10 18 Francia Olivier Panis Prost-Peugeot 1:24.016 +1.584
11 22 Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve BAR-Supertec 1:24.188 +1.756
12 19 Italia Jarno Trulli Prost-Peugeot 1:24.293 +1.861
13 11 Francia Jean Alesi Sauber-Petronas 1:24.591 +2.159
14 10 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 1:24.593 +2.161
15 17 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Stewart-Ford 1:24.594 +2.162
16 12 Flag of Brazil.svg Pedro Diniz Sauber-Petronas 1:24.596 +2.164
17 9 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 1:24.862 +2.430
18 23 Flag of Brazil.svg Ricardo Zonta BAR-Supertec 1:25.114 +2.682
19 20 Italia Luca Badoer Minardi-Ford 1:25.348 +2.916
20 21 España Marc Gené Minardi-Ford 1:25.695 +3.263
21 14 España Pedro de la Rosa Arrows 1:26.383 +3.951
22 15 Flag of Japan.svg Toranosuke Takagi Arrows 1:26.509 +4.077
fonte:[4]

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 8 Alemaña Heinz-Harald Frentzen Jordan-Mugen-Honda 53 1:17:02.923 2 10
2 6 Alemaña Ralf Schumacher Williams-Supertec 53 + 3.272 5 6
3 3 Finlandia Mika Salo Ferrari 53 + 11.932 6 4
4 16 Flag of Brazil.svg Rubens Barrichello Stewart-Ford 53 + 17.630 7 3
5 2 Flag of the United Kingdom.svg David Coulthard McLaren-Mercedes 53 + 18.142 3 2
6 4 Flag of the United Kingdom.svg Eddie Irvine Ferrari 53 + 27.402 8 1
7 5 Italia Alessandro Zanardi Williams-Supertec 53 + 28.047 4
8 22 Flag of Canada.svg Jacques Villeneuve BAR-Supertec 53 + 41.797 11
9 11 Francia Jean Alesi Sauber-Petronas 53 + 42.198 13
10 7 Flag of the United Kingdom.svg Damon Hill Jordan-Mugen-Honda 53 + 56.259 9
11 18 Francia Olivier Panis Prost-Peugeot 52 Motor 10
Ret 17 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Stewart-Ford 40 Embrague 15
Ret 15 Flag of Japan.svg Toranosuke Takagi Arrows 35 Trompo 22
Ret 14 España Pedro de la Rosa Arrows 35 Retirada 21
Ret 1 Finlandia Mika Häkkinen McLaren-Mercedes 29 Trompo 1
Ret 19 Italia Jarno Trulli Prost-Peugeot 29 Temperatura 12
Ret 23 Flag of Brazil.svg Ricardo Zonta BAR-Supertec 25 Rodamento da roda 18
Ret 20 Italia Luca Badoer Minardi-Ford 23 Colisión 19
Ret 10 Austria Alexander Wurz Benetton-Playlife 11 Eléctrico 14
Ret 12 Flag of Brazil.svg Pedro Diniz Sauber-Petronas 1 Trompo 16
Ret 9 Italia Giancarlo Fisichella Benetton-Playlife 1 Trompo 17
Ret 21 España Marc Gené Minardi-Ford 0 Colisión 20
Fontes:[5][6]

Líderes por volta[editar | editar a fonte]

Mika Häkkinen 29 (1–29), Heinz-Harald Frentzen 23 (30–34, 36–53), Mika Salo 1 (35).

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Bélxica de 1999
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1999
Carreira seguinte:
Gran Premio de Europa de 1999
Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1998
Gran Premio de Italia Carreira seguinte:
Gran Premio de Italia de 2000

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Weather info for the 1999 Italian Grand Prix at Weather Underground
  2. "Motor Racing Programme Covers: 1999". The Programme Covers Project. Consultado o 10 November 2017. 
  3. F1 Racing. outubro de 1999.
  4. "Italy 1999 - Qualifications". StatsF1. Consultado o 29 de marzo de 2016. 
  5. "1999 Italian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 9 de xaneiro de 2015. Consultado o 24 de decembro de 2015. 
  6. "1999 Italian GP: Classification". ChicaneF1.com. Consultado o 2 de agosto de 2007. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]