Francisco Lloréns

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Francisco Lloréns Díaz
Francisco Lloréns, retrato en Vida Gallega, 1922.
Nome Francisco Lloréns Díaz
Nacemento 10 de abril de 1874
Lugar A Coruña
Falecemento 11 de febreiro de 1948 (73 anos)
Lugar Madrid
Nacionalidade galego
Influenciado por

Francisco Lloréns Díaz, nado na Coruña o 10 de abril de 1874 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1948, foi un pintor paisaxista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Tumba de Francisco Lloréns no cemiterio de Santo Amaro da Coruña.

Foi o menor de tres irmáns, fillo de industrial catalán e nai galega. Estudou na Escola de Artes e Oficios da Coruña, onde foi alumno de Román Navarro e, a partir de 1892, na Escuela de Bellas Artes de San Fernando de Madrid, sendo alumno do belga Carlos de Haes. Copiou obras de Velázquez, Murillo e Rubens, completando a formación, dende 1893, no taller de Sorolla, de quen aprendeu a paixón pola luz na paisaxe. Alí coñeceu a outros pintores como Josep Benlliure i Gil ou Manuel Benedito Vives.

En 1902 viaxou de bolseiro a Roma, pasando por Barcelona, onde coñeceu a Ramon Casas, Santiago Rusiñol, Gaudí e Enric Galwey. Na capital de Italia residiu catro anos e publicou as súas impresións no xornal coruñés El Noroeste, asinando Sor Checco.

En 1903 percorreu París (onde quedou seducido por Cézanne e os impresionistas) os Países Baixos e Bruxas, onde residiu preto dun ano antes de tornar a Italia e, en 1906 á Coruña, dende onde asistía con frecuencia aos faladoiros da súa amiga Emilia Pardo Bazán no Pazo de Meirás.

Exerceu con mestría o cartelismo, facendo mesmo propaganda para o Deportivo de La Coruña, tomando como modelos ás damas da alta sociedade.

Exposición no Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González del Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, a Pardo Bazán e Picadillo.

Casou en 1918 con Eva Rodríguez, de quen enviuvou en 1925, quedando con dúas fillas.

En 1943 foi nomeado académico numerario da Real Academia de San Fernando e catedrático de paisaxe. Adicáronlle artigos Fernández Flórez e Ramón Cabanillas e foi designado académico de honra da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario.

Pode apreciarse obra súa, entre outros, no Museo de Belas Artes da Coruña, a Pinacoteca Francisco Fernández del Riego e o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]