Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
‹ 1999 • Cataluña • 2006
Eleccións ao Parlamento de Cataluña
135 escanos do Parlamento
16 de novembro de 2003
Tipo Lexislativa
Período 2003-2006

Demografía electoral
Electores 5.307.837
Votantes 3.319.276
Participación
  
62.54% Green Arrow Up.svg 5.6%
Votos válidos 3.280.271
Votos en branco 3.212
Votos nulos 8.793

Resultados
Artur Mas 2012 (cropped).jpg
CiU - Artur Mas
Votos 1.024.425 Red Arrow Down.svg 13.1%
Escanos obtidos 46 Red Arrow Down.svg 17.9%
  
30.94%
Pasqual Maragall 2004 (cropped).jpg
PSC - Pasqual Maragall
Votos 1.031.454 Red Arrow Down.svg 12.8%
Escanos obtidos 42 Red Arrow Down.svg 19.2%
  
31.16%
Josep-Lluís Carod-Rovira - 001.jpg
ERC - Josep Lluís Carod-Rovira
Votos 544.324 Green Arrow Up.svg 100.7%
Escanos obtidos 23 Green Arrow Up.svg 91.7%
  
16.44%
Josep Piqué 2008 (cropped).jpg
PPC - Josep Piqué
Votos 393.499 Green Arrow Up.svg 32.4%
Escanos obtidos 15 Green Arrow Up.svg 25%
  
11.89%
Joan Saura 2005 (cropped).jpg
ICV-EUiA - Joan Saura
Votos 241.163 Green Arrow Up.svg 207.4%
Escanos obtidos 9 Green Arrow Up.svg 200%
  
7.28%

Distribución de escanos no Parlamento
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003

Presidente da Generalitat de Cataluña

As eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003 celebráronse o 16 de novembro de 2003, para elixir o sétimo Parlamento da comunidade autónoma de Cataluña. Nelas elixíonse os 135 asentos do Parlamento. Foron unhas eleccións importantes, que rexistraron unha participación superior ó 62 por cento, ó ser as primeiras eleccións catalás nas que non se presentaba Jordi Pujol como candidato á Presidencia da Generalitat de Cataluña. Malia que o seu sucesor en Convergència i Unió, Artur Mas, conseguiu o maior número de escanos, que non de votos, non obtivo a maioría precisa para formar goberno, e unha alianza entre o Partit dels Socialistes de Catalunya, Esquerra Republicana de Catalunya e Iniciativa per Catalunya Verds, que formaron o chamado "tripartito catalán", permitiu que Pasqual Maragall, o candidato do PSC, fose elixido Presidente da Generalitat de Cataluña, rematando con 23 anos de goberno de Convergència i Unió. Outro dos datos salientables destas eleccións foi o grande ascenso de Esquerra Republicana de Catalunya que, cun 16,5 por cento dos votos, obtivo 23 escanos e converteuse na terceira forza política do Parlamento.

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Nas eleccións xerais do ano 2000, o PP logrou a maioría absoluta, polo que Aznar xa non precisou de CiU para lexislar no Congreso dos Deputados e a súa política comeza un afastamento dos nacionalismos, que o apoiaran na lexislatura anterior. Aznar rexeita seguir desenvolvendo o Estado das autonomías, negándose a transferir máis competencias.[1] É nese intre cando todas as opcións catalanistas se poñen como obxectivo forzar o avance autonómico mediante a aprobación dun novo estatuto de autonomía para Cataluña na lexislatura que inaugurarían estas eleccións catalás de 2003.

Desenlace[editar | editar a fonte]

Celebradas poucos meses antes das xerais de 2004, nestas eleccións produciuse un notable crecemento da esquerda soberanista de ERC, a opción diametralmente oposta á dereita española do PP, gobernante en España. ERC duplicou os seus números conseguindo os seus mellores resultados en democracia, e foi necesario para a gobernabilidade.

Finalmente, as tres forzas de esquerda da cámara formaron o chamado "pacto del Tinell" para acabar con 23 anos seguidos de goberno de CiU e formar por primeira vez un goberno de corte socialista e catalanista. O principal eixo do pacto era a mencionada reforma do estatuto de autonomía, para a que se contaría con CiU. Estas tres forzas comprometéronse a non chegar a acordos co PP.[2]

Notas[editar | editar a fonte]