Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1980

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
‹ 1932 • Cataluña • 1984
Eleccións ao Parlamento de Cataluña
135 escanos do Parlamento
20 de marzo de 1980
Tipo Lexislativa
Período 1980-1984

Demografía electoral
Electores 4.432.776
Votantes 2.718.888
Participación
  
61.34%
Votos válidos 2.705.413
Votos en branco 17.960
Votos nulos 13.475

Resultados
Jordi Pujol 1978 (cropped).jpg
CiU - Jordi Pujol
Votos 752.943  
Escanos obtidos 43  
  
27.83%
Portrait placeholder.svg
PSC - Joan Reventós
Votos 606.727  
Escanos obtidos 33  
  
22.43%
Josep Benet i Morell portrait.jpg
PSUC - Josep Benet
Votos 507.753  
Escanos obtidos 25  
  
18.77%
Adolfo Suárez junto al presidente de los Centristas de Cataluña en plena campaña de UCD en Cataluña (cropped).jpg
CC-UCD - Antón Cañellas
Votos 286.922  
Escanos obtidos 18  
  
10.61%
Heribert Barrera MHC.jpg
ERC - Heribert Barrera
Votos 240.871  
Escanos obtidos 14  
  
8.90%
Portrait placeholder.svg
Partido Andalucista - Francisco Hidalgo
Votos 71.841  
Escanos obtidos 2  
  
2.66%

Distribución de escanos no Parlamento
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1980

Presidente da Generalitat de Cataluña

As eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1980 celebráronse o 20 de marzo de 1980, trala chegada da democracia en España, e o restabelecemento da Generalitat de Cataluña (por decreto lei en 1977 e xa por lei orgánica en 1979). Foron convocadas a votar 4.436.459 persoas maiores de 18 anos e con dereito a voto en Cataluña. As eleccións serviron para escoller os 135 parlamentarios da primeira lexislatura democrática. Acudiron a votar 2.725.558 persoas, o que supuxo unha participación do 61,44 por cento.

A coalición de partidos Convergència i Unió foi a máis votada e, con 752.943 votos (un 27,68 por cento), obtivo 43 escanos,[1] dez máis que a segunda forza política, o Partido dos Socialistas de Cataluña.

Trala formación do Parlamento de Cataluña, o candidato de Convergència i Unió, Jordi Pujol, foi investido primeiro presidente democrático de Cataluña, grazas aos votos da súa propia coalición, dos 14 parlamentarios de Esquerra Republicana de Catalunya e dos 18 de Centristes de Catalunya-UCD. A partir dese intre substituíu a Josep Tarradellas (ERC) á fronte do goberno catalán, que viña ocupando por decreto lei do último Goberno central da ditadura dende o 18 de outubro de 1977.

En 1981, 4 deputados do PSUC do sector prosoviético, liderados por Pere Ardiaca, abandonan o grupo parlamentario e pasan a formar parte dos non adscritos.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]