Dino Pacio Lindín

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Dino Pacio Lindín
Nacemento18 de novembro de 1934
Lugar de nacementoBretoña
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónescritor e docente
editar datos en Wikidata ]

Dino Pacio Lindín, tamén coñecido como Dino de Ximil,[1][2] nado en Xemil, na parroquia de Bretoña[nota 1][nota 2][3][4]o 18 de novembro de 1934,[5] é un sociólogo, escritor e profesor galego, coñecido pola súa actividade na educación bilingue de adultos entre a comunidade hispana dos Estados Unidos e por ser o fundador de Solidaridad Humana.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fixo os seus primeiros estudos na Escola de Cadavedo,[6] da mán do mestre republicano Eladio Iglesias.[7][8]

No deserto escolar que describiu Raimon, eu tiven a sorte de facer tres anos da primaria nunha oase que se chamaba "A escola libre de Cadavedo", polos anos corenta: alí,naquela escoliña pequeniña i escondidiña, aprendín eu tanta xeografía facendo mapas mudos, que xamais me perdín polo mundo adiante; tamén era moi importante o estudo das cousas: se non aprendemos as cousas que imos saber, e pra que val o saber?".
Dino Pacio Lindín. Pedagoxía do lugar.


Foi alumno do Seminario de Santa Catalina de Mondoñedo, onde obtivo o primeiro premio en Latín á idade de 17 anos.[4]

Realizou estudos universitarios en Comillas, Roma e Madrid e de linguas modernas na Universidade de Friburgo e socioloxía en Harvard.[9]

Foi ordeado sacerdote o 29 de xuño de 1960 na igrexa parroquial de Bretoña e nese ano é presbitero na parroquia de San Cosme de Galgao.[4] Entre 1960 e 1965 foi profesor de Ética e socioloxía no Seminario Maior de Mondoñedo.[10][4] Impartiu clases de socioloxía en Mondoñedo entre 1961 e 1966 e realizou un labor social de promoción educativa e humana para os nenos máis desfavorecidos en aldeas da Pastoriza, Abadín e Mondoñedo.

En 1970 emigrou aos Estados Unidos de América onde ensinou socioloxía da xuventude nas universidades de Fisher e Forham.[4]

Da "Escola nos apartamentos" a "Solidaridad Humana"[editar | editar a fonte]

En 1971, cando era profesor na Universidade de Rochester, Nova York, iniciou un proxecto baseado na educación global para atender as necesidades da comunidade emigrante e marxinada. Este proxecto, chamado "Escola nos apartamentos" permitía que estudantes acomodados desa universidade lles aprenderan inglés aos emigrantes hispanos, a maioría dominicanos residentes no Lower East Side de Manhattan, en horario nocturno, a cambio da pernocta nos seus apartamentos.[11]O proxecto desenvolveuse por algo máis dun ano e incluía un programa de alfabetización e educación básica.

"Éramos un grupo de 15 persoas que nos reuníamos polas noites nas casas, para aprender e ensinar."
Jim Metzinguer, alumno participante e cofundador de "Solidaridad Humana"


No verán de 1972 a Universidade da Cidade de Nova York (CUNY) implicouse neste proxecto, achegando medios e locais para levar a cabo as actividades.[12] O proxecto medrara e transformouse, a finais de 1973, nunha corporación educativa e nun Programa de Grao coñecido como "Universidade do bairro" ou "Universidade sen muros", centrado na alfabetización e inmersión da comunidade inmigrante na lingua inglesa . O convenio coa Universidade de Nova York limitaba a dous anos o tempo máximo deste programa, polo que en 1975 presentouse de novo baixo o nome "Solidaridad Humana". Esta denominación era moi usada na época e relacionábase coa reciprocidade responsable. (p.186) . Materializouse nun Centro comunitario de aprendizaxe bilingue dirixido á comunidade hispana adulta, onde o o alumnado realizaba gratuitamente estudos básicos, técnicos e universitarios, co obxectivo posto na inserción laboral (p.186) Nesa altura a organización pasou a chamarse Solidaridad Humana. Comprehensive Learning Program e nela participaban voluntarios procedentes dos estudos de Socioloxía da Universidade de SUNY*. Finalmente consolidouse como programa de extensión universitaria bilingue da SUNY en 1977, con sede na antiga escola pública 160 no nº 107 de Suffolk Street,[13][14][15]que fora cedida pola cidade de Nova York.

Para reforzar este proxecto educativo Dino Pacio realizaba un programa televisivo na cidade de Nova York titulado tamén Solidaridad Humana, que foi escollido como un dos programas máis destacados de Estados Unidos entre a comunidade hispana no ano 1978. (p186)

Dino Pacio tamén foi consultor no programa de formación do Sindicato de Traballadores da Confección e o Textil (Amalgamated Clothing and Textile Workers Union) (p. 197)Ademais traballou como asistente especial do Consortium for Workers Education (CWE) entre 1985 e 1989.

Foi membro da Casa Galicia, na que levou os asuntos culturais entre 1986 e 1990.(p 201)

Impartiu cursos de doutoramento na Universidade de Málaga entre 2001 e 2005 (p 200)

En 2017 seguía a formar parte da Universidade Estatal de Nova York (SUNY) como Mentor Emérito no Suny State College [16]

Premios e recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Solidaridad Humana recibiu en 1981 o premio "Dissemination", outorgado polo fondo para a Mellora do Ensino superior dos Estados Unidos (p 199)
  • Solidaridad Humana recibiu en 182 o Premio Nacional de Universidades Comunais,
  • Premio da National Association of Community Colleges (1982), en recoñecemento ao seu labor universitario
  • Premio Trilingual Authors (1988).

Obras[editar | editar a fonte]

  • Juventud radical 1956-1968. Madrid: Ediciones Felmar, 1978.[4][nota 3]
  • Terra húmeda. Lugo: Ediciones Celta, 1979.
  • Worker education in serach of a theory. Manuscrito sen publicar, Amalgamated Clothing and Textile Workers Union, Nova York
  • Biliterate Immigrants in a Community Setting.Nova Iork: Universidade Estatal de Nova Iork, 1991.
  • Hispanos y españolusa, 1991.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ximil, oficialmente Xemil.
  2. "Dino Pacio Lindín naceu o 18 de novembro de 1934 en Ximil, un lugar montesío duns 10 quilómetros cadrados que está a carón de Úbeda, pero que figura como parte da parroquia de Bretoña (A Pastoriza, Lugo)"
    Reigosa, Carlos G. (2021). "Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural". Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural. Lar Libros. p. 209). ISBN 978-84-12418-14-9. 
  3. Tentou a súa publicación no ano 1969, pero a censura non permitiu que vira a luz ata 1978
Referencias
  1. "Noticia de Lugo: Presentación “Dino Pacio Lindín, o guía dunha vangarda cultural”". Canal Youtube do SERVIZO DE AUDIOVISUAIS da Deputación de Lugo. Consultado o 12 de maio de 2022. 
  2. Radio Municipal de Tui. "Entrevista Dino Pacio Lindín - Profesor univesitario nos Estados Unidos -". iVoox (en castelán). Consultado o 12 de maio de 2022. 
  3. Álvarez-Koki, Francisco (2021). "O pé do meu camiño (notas para un bo amigo)". Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural. Lar Libros. p. 19. ISBN 978-84-12418-14-9. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Cora, José de (13 de xaneiro de 2022). "Dino Pacio Lindín". El Progreso (xornal) (en castelán). Consultado o 12 de maio de 2022. 
  5. Reigosa, Carlos G. (2021). "Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural". Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural. Lar Libros. p. 209). ISBN 978-84-12418-14-9. 
  6. "Dino Pacio Lindín". Homenaje al Seminario de Mondoñedo (1572-2013) (en castelán). Consultado o 12 de maio de 2005. 
  7. "Un profesor de ideas republicanas que ten 88 anos e que vive en Bos Aires". La Voz de Galicia. 7 de xullo de 2011. Consultado o 14 de maio de 2022. 
  8. R. Díaz, Ignacio (8 de xuño de 2011). "A escola do ferrado supuxo abrir unha fiestra ao mundo a través da néboa que cubría Cadavedo". El Progreso (xornal). Consultado o 14 de maio de 2022. 
  9. Pérez Prieto, Victorino (10 de novembro de 2021). "Dino". Nós Diario. Consultado o 12 de maio de 2021. 
  10. Iglesias Sierra, Primitivo (2021). "Dino PAcio Lindin, unha raiola de esperanza nas parroquias de tras a corda". Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural. Lar Libros. p. 119. ISBN 978-84-12418-14-9. 
  11. Estévez Álvarez, María Dolores (2021). "Homenaxe, ó amigo e profesor Dino Pacio Lindín, que marcou a difrenza en moitas vidas". Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural. Lar Libros. p. 110. ISBN 978-84-12418-14-9. 
  12. Malheiro Gutiérrez, Xosé M. (2021). "Dino Pacio "Solidaridad Humana" e a cerna comunal de Ximil". Dino Pacio Lindín: O guía dunha vangarda cultural. Lar Libros. p. 186. ISBN 978-84-12418-14-9. 
  13. "Solidaridad Humana Inc - New York , NY - Company Information". www.dandb.com. Consultado o 2022-05-14. 
  14. "SOLIDARIDAD HUMANA INC · 107 Suffolk St, New York, NY 10002". opengovny.com. Consultado o 2022-05-14. 
  15. Pacio Lindín, Dino (1978). Fund for the Improvement of Postsecondary Education, ed. "Solidaridad Humana. New York, New York". Resources for change (en English). 1978-1979: 137. ISSN 0147-7501. 
  16. (2007) Undergraduate Catalog. NY, SUNY,p. 153

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]