Concha Castroviejo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Concha Castroviejo
Nacemento1913
 Santiago de Compostela
Falecemento9 de decembro de 1995
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela
Ocupaciónxornalista
PaiAmando Castroviejo Nobajas
IrmánsJosé María Castroviejo
editar datos en Wikidata ]

Concepción Castroviejo Blanco-Cicerón, nada en Santiago de Compostela en 1913 e finada en Madrid o 9 de decembro de 1995[1], foi unha xornalista e escritora galega.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Filla de Amando Castroviejo Nobajas, catedrático de Economía Política e Facenda Pública na USC, irmá de Xosé María Castroviejo e neta de Ricardo Blanco-Cicerón. Estudou no colexio de freiras de Praceres (Marín) e, cando morreu o seu pai, fixo o bacharelato en dous anos e rematou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela. Na Universidade integrouse nos círculos republicanos e coñeceu a Francisco Comesaña Rendo, Borobó e Joaquín Seijo Alonso, con quen tiña previsto casar o 25 de xullo de 1936.

Testificou no xuízo sumarísimo de Francisco Comesaña en Compostela o 23 de decembro de 1936, o que a colocou nunha posición difícil. A principios de 1937 aproveitou unha viaxe de Gaspar Massó e marchou a Bordeos. Despois reuniuse con Joaquín Seijo en Valencia, onde casaron. Pasou a residir en Barcelona até a derrota de febreiro de 1939, cando tivo que fuxir a Francia. Conseguiu chegar a Bordeos e viviu alí até marchar para México, vía Nova York, no vapor Normandía[2]. No exilio mexicano traballou en San Francisco de Campeche, Tijuana e, sobre todo, en Cidade de México.

En decembro de 1949 retornou a Galicia, chegando ao porto da Coruña coa súa filla. Traballou en La Noche de 1951 a 1953. Ao mesmo tempo fixo os cursos para obter o carné de xornalista en Madrid. En setembro de 1953 marchou a Madrid a traballar en Informaciones. Membro da Asociación Internacional de Críticos Literarios, formou parte do xurado dos Premios da Crítica. Escribiu en Ínsula, La Estafeta Literaria, Cuadernos de Occidente, Cuadernos Hispanoamericanos, Blanco y Negro e Grial.

Despois dunha enfermidade vascular e dexenerativa que a afastou da vida pública durante dez anos, morreu na súa casa de Ribera del Manzanares en decembro de 1995.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Los que se fueron, 1957.
  • Víspera del odio, 1959.
  • El jardín de las siete puertas.
  • Los días de Lina.
  • En las praderas del Gran Manitú (inédito).

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]