Ricardo Blanco-Cicerón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ricardo Blanco-Cicerón
Ricardo Blanco-Cicerón (cropped).jpg
Nacemento27 de outubro de 1844
 Tui
Falecemento1926
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónarqueólogo e banqueiro
FillosSimeón Blanco-Cicerón García
editar datos en Wikidata ]
De esquerda a dereita, de pé: Mercedes, Concha, Tomás, María e Carmen Blanco-Cicerón García. Sentados: Domingo de la Riva, Herminia García de la Riva (esposa de Ricardo), Simeón Blanco-Cicerón García, Ana Núnez (nai de Ricardo) e Ricardo Blanco-Cicerón[1].

Ricardo Blanco-Cicerón Núñez, nado en Tui o 27 de outubro de 1844 e finado en Santiago de Compostela o 1 de agosto de 1926, foi un avogado, arqueólogo, numismático e político galego.[2][3]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu no seo dunha importante familia tudense, que vivía na Casa Negra da rúa dos Alfolíes (actual rúa Tide), cos escudos familiares dos Cicerón e os Centeno. Logo de estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, foi tenente de alcalde da súa vila natal entre 1877 e 1879. Despois regresou a Santiago para exercer de avogado.

En 1884 ingresou na Sociedade Económica de Amigos do País. Foi vicepresidente da sección arqueolóxica da Exposición Rexional de 1909 e membro non numerario da Real Academia Galega e da sociedade pro-monte de Santa Trega.

Home de fondas crenzas relixiosas, era devoto de San Telmo e contribuíu con 125 pesetas á construción no monte Aloia da Cruz Xubilar en homenaxe a Cristo Redentor, inaugurada o 27 de maio de 1901. De ideas carlistas, defendeu os dereitos dos labregos e da clase obreira, colaborando na creación da Sociedad Unión Obrera Benéfica e Instructiva Regional de Santiago. Foi membro do Banco Simeón (fundado polo seu cuñado, Simeón García) entre 1918 e 1921 e tesoureiro da xunta da Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Santiago.

Reuniu unha gran colección de diversos obxectos artísticos e antigüidades, amais dun grande arquivo e biblioteca especializados no carlismo (con cuxa causa simpatizaba) e un notable arquivo fotográfico. A súa desmedida afección polo coleccionismo levouno a ter apuros económicos, dos que o salvou o seu cuñado.

As pezas da súa colección consérvanse en diversos museos galegos, agás un mosaico romano procedente de Panxón que foi vendido nunha poxa pública. A colección de ourivaría, en boa parte castrexa, foi mercada por Álvaro Gil Varela e consérvase no Museo Provincial de Lugo. As pezas de mobiliario pasaron ao Museo de Belas Artes da Coruña, a colección de glíptica está no Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de San Antón e o fondo numismático e medallístico (de máis de cinco mil pezas) está no Museo de Pontevedra. A colección de acibeches e outras pezas de temática xacobea está no Museo das Peregrinacións, e algunhas pezas de pedra que formaban parte da Catedral de Santiago de Compostela están no Museo Catedralicio. O arquivo documental consérvase no Museo do Pobo Galego, e a documentación referida ao carlismo está no Arquivo Histórico Universitario de Santiago de Compostela.

Foi soterrado no camposanto de Bonaval.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou en Santiago de Compostela con Herminia García de la Riba e foi pai de Simeón Blanco-Cicerón García.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Olladas dunha época", fotografías do fondo Blanco-Cicerón no CGAI.
  2. Balseiro García, A. (2015). "Historia dunha colección: Ricardo Blanco-Cicerón, Álvaro Gil Varela e a colección de ourivería antiga do Museo Provincial de Lugo". En ADRA. Nº 10. Páxinas 53-66.
  3. Acuña Castroviejo, F. (2013). "O coleccionismo en Galicia entre finais do século XIX e principios do XX: Ricardo Blanco-Cicerón e o seu legado. Discurso de ingreso na Real Academia de Belas Artes de Nosa Señora do Rosario. 30 de novembro de 2013". MPG. Santiago de Compostela.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]