Considérase que o acordo deulle a forma actual á rexión. Definíronse as fronteiras de Iraq e Siria, e levou ata o conflito actual entre Israel e o pobo palestino.[6] Moitas persoas ven o acordo como un punto de inflexión nas relacións entre o mundo do Occidente e o mundo árabe. Negáronse as promesas feitas aos árabes[7] polo coronel T. E. Lawrence dunha patria nacional e árabe na área de Gran Siria, a cambio de aliarse cos británicos en contra do Imperio Otomán. A arquitectura xeopolítica fundada por Sykes-Picot favoreceu circunstancias que deron a lugar situacións como a protección que desfrutaron as minorías relixiosas e étnicas no Medio Oriente, as cales son motivos de conflitos na actualidade.[8] O Estado Islámico afirmou que unha das metas da súa insurxencia, era reverter os efectos de Sykes-Picot.[9][10][11]
O acordo repartía aos británicos o control das áreas desde a liña da costa do mar Mediterráneo ata o río Xordán, Xordania, o sur de Iraq e unha pequena área que incluíu os portos de Haifa e Acre para deixar acceso ao Mediterráneo.[12] Aos franceses correspondeulle o control do sueste de Turquía, o norte de Iraq, Siria e o Líbano.[12] O Imperio ruso ía a recibir Istanbul, os Estreitos Turcos e Armenia.[12] Deixouse liberdade ás potencias para decidir as fronteiras dentro das súas propias áreas.[12] Se esperaron máis negociacións con outros poderes incluíndo a Rusia e Hussein ibn Ali, o xerife da Meca para determinar a administración internacional.[12]
↑A película de James Hawes "Lawrence of Arabia: The Battle for the Arab World" publicada por PBS Home Video o 21 de outubro 2003 Entrevista con Kamal Abu Jaber, anterior Ministro de relaciones exteriores de Xordania.
