Hussein ibn Ali

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Hussein ibn Ali
Karbala City 1.jpg
Nacemento8 de xaneiro de 626 e 10 de xaneiro de 626
 Medina - المدينة المنورة
Falecemento10 de outubro de 680
 Karbala
CausaBatalha de Carbala
SoterradoImam Husayn Shrine
EtniaÁrabes
RelixiónIslam
Ocupaciónestadista e teólogo
PaiAli ibn Abi Talib
NaiFátima
CónxuxeLayla bint Abi Murrah al-Thaqafi, Shahrbanu, Umm Ishaq bint Talhah e Rubab bint Imra al-Qais
FillosAli ibn al-Husayn Zayn al-'Abidin, Ali al-Akbar ibn Husayn, Ali al-Asghar ibn Husayn, Sukayna bint Husayn, Fatima al-Sughra bint al-Husayn, Sakinah (Fatima al-Kubra) bint Husayn e Kholat bint Husayn
IrmánsUmm Kulthum bint Ali ibn Abi Talib, Ruqayya Mashhad, Zaynab bint Ali, Hasan ibn Ali, Hilal ibn Ali, Uthman ibn Ali, Abbas ibn Ali, Muhsin ibn Ali, Abdalá ibne Ali, Jafar ibn Ali e Muhammad ibn al-Hanafiyyah
editar datos en Wikidata ]

Al-Ḥusayn ibn ʿAliyy ibn ʾAbī Ṭālib (en árabe: اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ), nado en Medina o 10 de xaneiro de 626 e finado en Karbala o 10 de outubro de 680, foi o neto do profeta Mahoma e fillo de Ali ibn Abi Talib e de Fatimah, filla de Mahoma. É unha figura importante no islam como membro da Casa de Mahoma (Ahl al-Bayt) e do (Ahl al-Kisā', ademais do terceiro imán xiíta.

Antes da súa morte, o dirixinte omeia Mu'awiya sinalou o seu fillo Yazid como o seu sucesor, contrario ao tratado de Hasan-Muawiya.[1] Cando Muawiya faleceu en 680, Yazid pediu que Hussein prometese lealdade por el. Hussein rexeitouno mesmo aínda que iso significase o sacrificio da súa vida. Como consecuencia abandonou Medina para refuxiarse na Meca no ano 60 da héxira.[1][2] Alí, a xente de Kufa enviáballe cartas, pedindo a súa axuda e prometéndolle lealdade, polo que viaxou a Kufa[1] despois de obter indicacións favorables, xunto cunha pequena caravana cos seus parentes e seguidores,[3] mais preto de Karbala a súa caravana foi interceptada polo exército de Yazid. Foi asasinado e decapitado na batalla de Karbala do 10 de outubro de 680 (10 Muharram 61 AH) por Yazid, xunto coa maioría da súa familia e compañeiros, incluído o seu fillo de seis meses, Ali al-Asghar, mentres que as mulleres e os nenos foron tomados prisioneiros.[1][4] A rabia pola morte de Hussein converteuse nun berro unificador que axudou a debilitar a lexitimidade do califato omeia, e finalmente o derrocamento pola revolución abásida.[5][6]

A conmemoración anual de Hussein e dos seus fillos, familia e compañeiros ten lugar durante Muharram, primeiro mes do calendario islámico, e o día en que foi martirizado é coñecido como Ashura (décimo día de Muharram, día de loito para os musulmáns xiítas). As accións de Hussein en Karbala avivaron movementos xiítas posteriores,[6] e a súa morte foi decisiva na historia do islam e do xiísmo. A vida e a morte de Hussein foron cruciais porque tiveron lugar nuns dos períodos máis decisivos do século VII. Durante este tempo, a opresión omeia estaba descontrolada, e a posición que adoptaron Hussein e os seus seguidores converteuse nun símbolo de resistencia que inspirou futuros levantamentos contra os opresores e a inxustiza. Ao longo da historia, personalidades como Nelson Mandela e Mahatma Gandhi, citaron a postura de Hussein contra a opresión como un exemplo para as súas propias loitas contra a inxustiza.[7]

Familia[editar | editar a fonte]

A avoa materna de Hussein foi Khadijah bint Khuwaylid, e os seus avós paternos foron Abu Talib e Fatimah bint Asad. Hasan e Hussein foron considerados por Mahoma como os seus propios fillos debido ao amor que sentía por eles. Dixo: "cada fillo da súa nai están asociados co seu pai agás polos fillos de Fatimah dos que eu son o pai e a súa liñaxe". Así, os descendentes de Fatimah son descendentes de Mahoma e forman parte da súa familia.[8][9]

Hussein tivo varios fillos:

Inspiración en movementos modernos[editar | editar a fonte]

A historia de Hussein foi unha importante fonte de inspiración para os movementos revolucionarios xiítas, xustificando a súa propia resistencia contra unha autoridade inxusta. Durante a revolución islámica de 1979 en Irán contra a dinastía Pahlavi, as crenzas e os símbolos xiítas foron fundamentais para orquestrar e sustentar a resistencia popular, e a historia de Hussein proporcionou un marco para etiquetar como o mal e así reaccionar contra o xa Pahlavi.[11]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Madelung, Wilferd. "HOSAYN B. ALI". Iranica. Consultado o 12 de xaneiro de 2008. 
  2. Dakake 2008, pp. 81–82.
  3. "Husayn ibn Ali | Biography, Death, & Significance". Encyclopedia Britannica (en inglés). Consultado o 12 de novembro de 2019. 
  4. Gordon, 2005, páx. 144–146.
  5. Cornell, Vincent J.; Aghaie, Kamran Scot (2007). Voices of Islam. Westport, Conn.: Praeger Publishers. pp. 117 and 118. ISBN 9780275987329. Consultado o 4 de novembro de 2014. 
  6. 6,0 6,1 Robinson, Chase F (2010). "5 - The rise of Islam, 600–705". En Chase F. Robinson. The new Cambridge history of Islam, volume 1: Sixth to Eleventh Centuries. Cambridge: Cambridge University Press. p. 215. ISBN 9780521838238. 
  7. Makhdoomi, Rameez. "Imam Hussain (as) in the light of renowned personalities". News Kashmir Magazine. News Kashmir Magazine. Consultado o 23 de outubro de 2018. 
  8. Suyyuti, Jalayeddin. Kanz-ol-Ommal. p. 152:6. 
  9. Fillos de Mahoma
  10. Manzoor Rizvi, S. The Sunshine Book. books.google.com. ISBN 1312600942. 
  11. Skocpol, Teda. "Rentier state and Shi'a Islam in the Iranian Revolution (Chapter 10) – Social Revolutions in the Modern World". Cambridge Core. Consultado o 24 de xuño de 2017. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]