Nogueira común

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nogueira común
Juglans regia - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-081.jpg
Estado de conservación
Risco baixo (NT)
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Fagales
Familia: Juglandaceae
Xénero: 'Juglans'
Especie: ''J. regia''
Nome binomial
''Juglans regia''
L.
Sinonimia

Juglans duclouxiana Dode
Juglans fallax Dode
Juglans kamaonia (C. de Candolle) Dode
Juglans orientis Dode
Juglans regia var. sinensis C. de Candolle
Juglans sinensis (C. de Candolle) Dode

Juglans regia

A nogueira común (Juglans regia) e unha nogueira nativa dos Balcáns, Asia central e do suroeste pasando polos montes Himalaias ata o sueste da China. Os bosques nativos máis grandes atópanse no Quirguicistán, a uns 1000-2000 m de altitude, especialmente en Arslanbob na provincia de Jalal-Abad. Cultivada en Galicia dende a antigüidade, naturalizada no leste do país. Recibe tamén en galego os nomes de caroleira e coucheira[1].

Descrición[editar | editar a fonte]

A nogueira común é unha árbore caducifolia que chega a medir ata 25 ou 35 metros, con troncos de ata 2 metros de diámetro. En xeral o tronco é curto e a carrouceira ampla, en especial nos exemplares illados é unha especie que esixe zonas ben soleadas para medrar ben. A casca é suave de cor gris prateado, espallada con amplas gretas máis ásperas. Coma tódalas nogueiras o endocarpo das polas máis finas ten bolsas de aire. As follas ordénanse en espirais de entre 25 e 40 cm son imparipinnadas, con de 5 a 9 follas por grupo. As follas máis longas son as tres de cada ápice. 10-18 cm ó longo e 6-8 cm ó ancho. O par de follas basais é moito máis pequeno: 5-8 cm de lonxitude. As flores masculinas son amentos colgantes de 5 a 10 cm. de lonxitude, as femininas son terminais, agrúpanse en acios de dúas a cinco flores que, no outono, maduran en forma dun froito de casca verde e semiflexible que cobre unha carabuña engurrada de cor marrón: a noz. O froito enteiro, incluída a casca, cae no outono. A semente é grande, cuberta dunha pel fina e comestible.

Cultivo e usos[editar | editar a fonte]

A nogueira común foi introducida no oeste e sur de Europa na época romana ou aínda antes, e chegou a América o século XVII. As rexións de cultivo máis importantes atópanse en Francia, Serbia, Grecia, Bulgaria e Romanía en Europa, China en Asia, California e Chile en América. Cultivase polas noces, de alta calidade, que poden ser consumidas frescas ou ser prensadas para facer aceite, ademais as súas pelas empréganse para facer tinguiduras. Os cultivadores buscan favorecer a aparición de noces grandes e de pel interior fina. A madeira e tamén moi apreciada e amplamente usada en ebanistería.

Atribuíanselle propiedades máxicas, por iso as follas empréganse como herbas de San Xoán.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Termos esenciais de botánica Comisión de Normalización Lingüística da Escola Politécnica Superior de Lugo-Universidade de Santiago de Compostela, 2002